Rozdział.14.
              Po jakiejś sekundzie wrócił mi rozum i momentalnie oderwałam się od niego, stając na równe nogi. Nie mogłam uwierzyć co właśnie zrobiłam, Daniel patrzył na mnie zdziwiony, dotykając dolnej wargi, którą przygryzłam, odrywając się od niego.
-Co ja wyprawiam?-zapytałam samą siebie na głos. Nie mogłam uwierzyć w to co właśnie zrobiłam. Zrobiło mi się nagle nie dobrze. Jak mogłam. Zachowałam się jak zwykła szmata. Chłopak wstał szybko, widząc mnie i podszedł do mnie. Próbowałam mnie objąć, ale cofnęłam się, zabraniając mu.
-Nie!-powiedziałam gwałtownie, gdy zrobił kolejny krok.
-O co chodzi ? Myślałem,że ty tego chcesz. Isabell wiesz, że cię kocham-powiedział spokojnie, wpatrując się we mnie, a ja poczułam jak miękną pode mną kolana. Nie! On nie mógł! Ja tego nie chciałam! Nie czułam tego do niego! Nie kochałam go! A jego słowa trafiały mnie prosto w serce i sprawiały,że chciałam się rozpłakać, bo to tak bolało. Zamknęłam na chwilę oczy, biorąc głęboki oddech. Wiedziałam,że przypatruje się mi, ale ja nie mogłam mu spojrzeć w oczy. To co miałam mu powiedzieć wiedziałam, że złamie mu serce, ale musiałam być szczera. Musiałam przestać dawać mu nadzieje, która nigdy nie przerodziłaby się w prawdę. Wzięłam głęboki oddech i otworzyłam oczy, zaciskając dłonie w pięści.
-Nie. Daniel to złe. Zrozum, że ja kocham twojego brata-powiedziałam twardo i nie patrząc na niego ruszyłam do drzwi. Kiedy już chciałam je zamknąć usłyszałam jego głos pozbawiony jakichkolwiek emocji.
- Czy jest jakaś szansa...
- Przestań mnie kochać Daniel-wcięłam mu się ostro i zamknęłam drzwi. Wiedziałam,że te słowa go zabolały, ale nie chciałam żadnych nadziei mu dawać. Nie kiedy wiedziałam, że nigdy go nie pokocham. Moje serce było całe Sebastiana i tylko jego!
Nagle poczułam się bardzo ciężka. Nogi odmawiały mi posłuszeństwa, a w głowie huczało jakby ktoś walił o nią patelnią. Zakręciło mi się i upadłabym, gdybym nie przytrzymała się ściany. Zrobiłam to drugi raz, Drugi raz. Jestem zwykłą szmatą. Jak mogłam to powtórzyć ?- W głowie miałam tylko takie myśli. Chciało mi się płakać z winny, z nerwów i bólu. Chciałam tylko, aby Sebastian wrócił do mnie i żebym mogła już być z nim szczęśliwa. Bez żadnego Daniela i Charlotte. Bez żadnych trucizn i zdrad. Bez tego wszystkiego, Tylko nasza dwójka i jakaś przytulna chatka zdala od wszystkiego.
Nogi same poprowadziły mnie do pokoju Sebastiana, gdzie usiadłam na krześle i po prostu się rozpłakałam. Znowu. Już przestałam liczyć ile razy płakałam od jego wypadku. Łzy same leciały, a ja nie wiedziałam jakich emocji dokładnie są. Wstydu ? Złości na samą siebie ? Wyrzutów sumienia ? Bezradności ? Winny? Smutku ? Nie wiedziałam i to wszystko mnie przerastało.
Chwyciłam jego zimną dłoń i spojrzałam na bladą jak marmur twarz. Z każdą minutą, godziną i dniem widać było jak powoli ucieka z niego życie. Nie wiedziałam czy walczy tam w środku, ale miałam nadzieję,że tak. Że mnie nie zostawi jak obiecał. Ścisnęłam jego dłoń w nadziei, iż odpowie mi uściskiem,ale nic z tego.
-Przepraszam cie-szepnęłam łamiącym się głosem i wpatrywałam się w niego, próbując powstrzymać  łzy.
Siedziałam tak jakiś czas po prostu, myśląc aż drzwi się otworzyły i stanęła w nich rudowłosa Clary. Widząc mnie spoważniała zaraz. Miała na sobie strój Nocnych Łowców do polowania, miecz w dłoni i resztę ekwipunku w pasie przyczepionym na biodrach,
- Co jest ?-spytałam od razu poważnie, przenosząc wzrok na nią. Zerknęła tylko na Sebastiana i zaraz odpowiedziała.
- Charlotte każe nam sprawdzić jedną posiadłość. Podobno jest tam wysoka aktywność demoniczna. Masz iść z nami-odpowiedziała, a mnie przeszły dreszcze. Moje pierwsze polowanie i to bez Sebastiana. Bałam się, ale nie mogłam dać tego po sobie poznać. Nocni Łowcy nie okazują strachu. Są silni, twardzi i nigdy nie okazują strachu czy łez przy innych. Są z kamienia.
- Idę.-powiedziałam tylko i wstałam. Spojrzałam na ukochanego. Teraz, gdy tylko patrzyłam na niego łapała mnie ogromne poczucie winny. Musiałam mu powiedzieć jak tylko się obudzi. Miałam z nim być szczera,więc będę. Nie mogłam go okłamywać. Zerknęłam jeszcze raz po czym podeszłam do Clary. Ta nagle przytuliła mnie. Byłam tak zaskoczona, że tylko stałam jak wryta, nie ruszając się.
-Będzie dobrze-powiedziała z pocieszającym uśmiechem. Chciałam jej wykrzyczeć,że się myli. Że wcale nie będzie. Że on może umrzeć. Że mam dość tych głupich pocieszających słów, bo one mi nic nie dawały. Mimo to powiedziałam tylko:
-Wiem-po czym wyszłam z pokoju.
             **************************
 Weszliśmy do starej opuszczonej fabryki. Musiał tu kiedyś być zakład, ale teraz wyglądał niczym z horroru. Pobite szyby w oknach i skrzypiąca podłoga. Wiszące z sufitu długie pajęczyny z pająkami i w dziwnym ciemnym kolorze. Wszelkim światłem było słońce wlewające się przez dziurawy dach i okna. Na podłodze jakaś ciemna substancja i ślad stóp,ale nie wyglądały one na ludzkie. No i ciche odgłosy z wnętrze budynki. Jęki, skrzypienie i otwierane drzwi. Sceneria idealna dla horroru.
Szłam za całą trójką. Nate szedł na środku, rozmawiając z pozostałą dwójką po boku. Nie miałam ochoty widzieć Daniela, więc trzymałam się z tyłu, obserwując pomieszczenie. Musiałam być czujna. Nie chciałam zginąć z pazur demona. Choć wtedy byłoby łatwiej.
- Dobra tu się rozdzielamy. Clary idziesz z Izzy,a ja z Danielem-zdecydował Nate, a ja podziękowałam mu w duchu,że nie każe mi iść razem z Danielem w parze. Chyba bym nie wytrzymała. Nie umiałam mu spojrzeć w oczy po tym co się stało i co powiedziałam. Clary uśmiechnęła się, szturchając mnie w ramie. Jakimś cudem zdobyłam się na cień uśmiechu. Nie chciałam, aby wszyscy czuli się smutni czy dziwnie przy mnie. Ja byłam winna tym co zrobiłam, ale nie mogłam przekładać złości z siebie na innych.
- Panie mają parter,a  my piętro-dodał Nate i pociągnął swojego parabatai za sobą. Spojrzałam na Clary, a ta tylko pokiwała głową. Nagle zrobiła się strasznie poważna. Z wesołej rudowłosej dziewczyny w twardą, poważną i czujną Nocną Łowczynię. Ruszyłam cicho korytarzem, prowadzącym najbardziej w głąb budynku. Tutaj było jeszcze ciemnej, ale runiczne światło z kamienia rudej dawało światło, więc nie wpadałam co chwila na leżące na podłodze kawałki przedmiotów. Runa bezszelestnego poruszania się bardzo teraz pomagała. 
Szłam blisko ściany z dłonią na czubku miecza w pochwie. Clary wyprzedziła mnie w pewnym momencie i nie próbowałam się z nią spierać. Miała większe doświadczenie niż ja. Pokazała mi ruchem ręki, abym weszła za nią do jednego z pokoi co uczyniłam od razu. Dziewczyna rozejrzała się tylko i przeszła do pokoju obok przez drzwi. Ja jednak zatrzymałam się w tym pierwszym. Podeszłam do biurka i choć było ciemno to widziałam stosy notatek. Zaczęłam je przeglądać, starając się coś rozczytać, ale nie szło mi to dobrze. Widziałam jakieś rysunki, obliczenia i krótkie notki. Ciekawiło mnie o co chodziło,ale w ciemności nie widziałam za dużo. Nagle do moich uszu dobiegł przeraźliwy krzyk. Dziewczęcy krzyk Clary. Momentalnie dobyłam miecza i wbiegłam do drugiego pokoju. Zobaczyłam dziewczynę, która leżała na podłodze, próbując się podnieść. Jej miecz leżał obok. 
-Uważaj!-krzyknęła, pokazując za mnie. Odruchowo przygotowałam się i obróciłam na pięcie, wołając imię miecza i wykonując ruch ostrzem i przecinając ciemną bestie na pół. Krzyknęła tylko przeraźliwie nie ludzkim głosem i prysnęła na mnie swoją posoką, po czym zniknęła. Otrzepałam się z krwi demona i podeszłam do Clary, która zdąrzyła już się podnieść i otrzepywała zakurzony strój.
-Nieźle-pochwaliła z uśmiechem. Sięgnęła po swoją broń, a potem rozejrzała się po pokoju.
- Jeszcze jakiś ?-spytałam mocniej, chwytając miecz. Co dziwne podczas ataku krew zaczęła mi szybciej krążyć, a świat zwolnił tak, że zobaczyłam obrzydliwą twarz stwora,a potem jak rozcięłam go na pół. Może to dziwne, ale sprawiło mi to satysfakcje i radochę. Jakbym dostała coś słodkiego. To dziwne, ale tak było.
Nagle usłyszałam czyiś śmiech. Śmiech chłopaka, który skądś znałam. Pamiętałam ten dźwięk, choć długo go nie słyszałam. Obróciłam się w stronę drzwi i zastygłam jak posąg. W drzwiach stało z szerokim uśmiechem chłopak. Ubrany w elegancką koszulę i spodnie. Jego ciemne włosy były krócej obcięte niż przy ostatnim spotkaniu, a przy kołnierzyku na skórze widać było skrawek świeżej malinki. Ciekawe skąd ją miał ? Otworzyłam szeroko oczy i lekko rozchyliłam usta ze zdziwienia. Clary stanęła obok mnie podobnie zszokowana jak ja.
- Co ty tu robisz ?-powiedziała zimnym tonem, trzymając w ręce miecz. Jem uśmiechnął się jeszcze szerzej i spojrzał na mnie, a w jego oczach zobaczyłam coś dziwnego czego nie umiałam rozszyfrować. 
- A zwiedzam z towarzyszką-odpowiedział rozbawiony. Chciałam spytać niby z kim, bo mój szok lekko znikł, ale wtedy u jego boku pojawiła się ona. Miała długie czarne włosy teraz lekko lokowane, jej oczy niemal błyszczały, patrząc na niego, a czerwona sukienka piękne uwydatniała jej figurę i pokazywała znaki na ciele. Spojrzała na mnie i znów zobaczyłam to co u Jem'a, ale nie umiałam powiedzieć co to było.
- Ty z nim ?-uprzedziłam w pytaniu Clary. Uśmiechnęła się do mnie.
- Tak dałam mu szanse, bo zasłużył na to. Ale Izzy musimy pogadać-powiedziała, wpatrując się we mnie, ale ja nie miałam siły by udawać miłą. Jem, widząc moją minę objął Lucy jedną ręką w pasie.
- To prawda ty go otrułaś ?-spytałam zła. Czułam, jak ostrze w moich dłoniach piecze mnie.  Lucy chciała odpowiedzieć, ale wtedy za nami pojawiła się dwójka chłopaków. Daniel był widocznie zły i nie próbował tego ukryć. Natomiast jego parabatai wyglądał,jakby ktoś dał mu z liścia w twarz. Podszedł do Clary, nie odrywając wzroku od siostry.
- Co ty.... z nim... Jak... Jak mogłaś ?!-zapytał zły. Jem posłał mu ostrzegawcze spojrzenie, po czym zwrócił uwagę na wkurzonego blondyna obok Nate'a. Lucy również na niego zerknęła i jakby się speszyła. Szepnęła coś do chłopaka obok.
- Dobra dość. Zdradzili powinni być postawieni przed Clave!-wybuchł Daniel i chciał podejść do pary, ale wtedy ci się cofnęli i pojawiła się mgła. Daniel wbiegł w nią, ale nie wpadł na nic. Przeleciał i upadłby gdyby nie lata treningów. Zaczął klnąć na wszystko i wszystkich, nie zwracając uwagi na nas. Zdziwiło mnie, że aż tak zareagował. Zwykle był opanowany. Coś musiało naprawdę go zdenerwować,ale nie chciało mi się wierzyć, że to Lucy. Może chodziło o mnie? Pewnie tak. Zerknęłam w stronę Nate'a, który stał jak posąg blady jak marmur. Clary szeptała mu coś na ucho, ale on jakby był w innym świecie. Nie chciałam tak stać i czekać, więc podeszłam z powrotem do biurka, wyjmując kamień z kieszeni Daniela. Nawet nie zwrócił na mnie uwagi co mnie trochę cieszyło. W moich dłoniach zaraz rozjaśnił. Ułożyłam go tak, że widziałam dokładnie co pisało na kartkach. Były tam szkice jakiś istot z metalu, obliczenia czegoś i notatki. Najbardziej zdziwiło mnie jedno. Jedna notatka:
    "Trucizna od Marylina. Wstrzyknąć do belki i naprowadzić cel nad nią.
                Wymówić zaklęcie i uciekać od belki." 
Byłam kompletnie rozbita. To naprawdę była ona ???
- Co masz ?-odezwał się nagle chłodno Daniel, wyrywając mi papier z dłoni. Przeczytał go szybko i znów zaklął pod nosem.
- Szmata to naprawdę ona-powiedział głośno, tak że Nate usłyszał. Ocknął się nagle i podszedł do parabatai. Coś mu się nie spodobało, ale nic nie powiedział. Wziął tylko rękę swojej dziewczyny i spojrzał na chłopaka obok siebie.
-Wracajmy- powiedział krótko, a nikt nie ważył się zaprzeczyć. Wszyscy zgodnie ruszyliśmy do wyjścia. Miałam dość tego dnia. Chciałam już wrócić i paść na łóżko.  
                                                                                                                             **********************************
           Całą drogę do Instytutu milczeliśmy. Nikt nic nie mówił. Panowała ciężka i smutna atmosfera. Nie dziwiłam się. Po tym spotkaniu mi też nie było do śmiechu.
- Jak ona mogła po tym co jej zrobił ?-spytał sucho Nate, patrząc na splecione palce jego i Clary. Rudowłosa spojrzała na niego i uśmiechnęła się smutno. Szliśmy korytarzami Instytutu. Daniel gdzieś zniknął. 
- Może się zakochała. To, że ją zranił nie znaczy, że jest zły. Nie chciał wtedy wbić jej tego szkła. Nie myślał był dzieckiem-odpowiedziała spokojnie, a ja słuchałam ich tylko, idąc za nimi. Czyli Jem kiedyś zranił Lucy szkłem. Tak wywnioskowałam po ich wymianie zdań.
-Bronisz go ?-zapytał zły chłopak.
-Nie Nate ja tylko mówię jak jest. Ona zrozumie zobaczysz-odpowiedziała, zbliżając się do niego. Nate mruknął coś w odpowiedzi,ale ja nie słuchałam już, bo zobaczyłam jak Charlotte znikła za drzwiami pokoju Sebastiana. Ogarnęła mnie radość mieszana z przerażeniem. Mogło chodzić, że Sebastian wyzdrowiał lub wręcz przeciwnie, że jest jeszcze gorzej. Przerażona to drugą myślą przepchnęła się w stronę pokoju. Kiedy tylko stanęłam w drzwiach zobaczyłam zniecierpliwioną Charlotte, stającą przy łóżku i po drugiej stronie Cichego Brata. Pochylał się nad nieprzytomnym Sebą, którego twarz była teraz szara, a żyły były o wiele bardziej widoczne niż wcześniej. Czarne żyły, które kojarzyły mi się z demonami. Ze śmiercią!
- Co jest ?-spytałam zdławionym głosem, a Brat nawet nie drgnął. Ja natomiast poczułam łzy w oczach. To co usłyszałam w mojej głowie było jakby ktoś zrzucił kamień z mojego serca, który był tam od wielu dni..... 
                  Mamy antidotum. Musimy je podać 
                                                   ***********************
            Wiem, że zawiesiłam, ale odwieszam. Mam nadzieję,że się podoba. Za wszystkie błędy przepraszam, ale nie miałam siły sprawdzać. Chciałam tylko dać wam rozdział. Mam nadzieje, że was nie zawiodłam i że nie jesteście bardzo źli. Mam nadzieję, że będziecie komentować, bo to naprawdę duża motywacja dla mnie. Postaram się dodać rozdział w ciągu tygodnia, ale nic nie obiecuje. Przepraszam za przerwę i błędy. Pozdrawiam :***
                                                                                       -LoVe Is NoT GaMe 

          UWAGA !!! 

        Z powodu iż nie ma tutaj aktywności i braku komentarzy tracę wenę, więc puki co zawieszam bloga. Nie wiem wrócę na pewno,ale na co najmniej dwa tygodnie przestaje dodawać posty. 



Przepraszam,ale skoro nikt nie czyta i komentuje to mi się jakoś odechciewa pisania. Przykro mi :/
Przepraszam i mam nadzieję, że jednak szybko wrócę :*
                                                                            - LoVe Is NoT GaMe 

                                              Rozdział.13.
       Zbudziło mnie czyjeś poszturchiwanie w ramię. Odkąd parę dni temu Cichy Brat przekazał mi diagnozę nie odstępowałam Sebastiana na krok. Cały czas myślałam, że to okaże się pomyłką. Jednak on ani razu się nie obudził. Leżał tak bez ruchy cały blady i chłodny, jakby umierał. Nie! On nie mógł umrzeć ! Odrzuciłam od siebie tę myśl od razu.
W Instytucie panował ponury nastrój. Charlotte cały czas rozmawiała z Cichymi Braćmi, szukając leku. Nate i Daniel zajmowali się swoimi sprawami,a dodatkowo ten pierwszy był widocznie szczęśliwy. Zazdrościłam mu, bo mój ukochany leżał zatruty i nie mogłam nic zrobić, aby się obudził. W dodatku dotarła do mnie wiadomość, że to nie był zwykły wypadek,a pułapka. Nie wiadomo było tylko na kogo. Nie miałam już na to siły, ale wciąż wierzyłam, że on do mnie wróci.
   Spojrzałam w górę i zobaczyłam twarz Daniela. Jego oczy wyrażały troskę i smutek. Sama nie wiedziałam czy był szczery czy nie. Wpatrywał się we mnie z dłonią na moim ramieniu. Przez to wszystko zapomniałam,że on też został ranny.
- Idź odpocznij. Ja tu posiedzę-powiedział spokojnie, siadając na drugim krześle przy łóżku. Pokiwałam przecząco głową. Jakaś dziwna gula stanęła mi w gardle i nie mogłam nic mówić. W dodatku mój głos był ochrypły od łez wylanych po nocach ze strachu.
- No idź. On by nie chciał, abyś się wykończyła- spróbował znowu, a ja spojrzałam na śpiącą twarz Sebastiana. Wyglądał tak spokojnie, że aż można by uwierzyć, że po prostu śpi. Niestety tak nie było. Ścisnęłam znowu jego chłodną dłoń, którą cały czas trzymałam, ale nic się nie wydarzyło.
-Wiem-mruknęłam pod nosem,wiedząc, że usłyszał.
- Ale i tak nie pójdziesz, prawda ?-spytał, znając odpowiedź. Mimowolnie kąciki moich ust drgnęły. Trochę mnie znał.
- Dobra.- poddał się i spojrzał na brata widocznie zamyślony.
-Wiesz jak to się stało ?- spytał po dłuższej chwili, a ja pokiwałam przecząco głową. Znałam tylko fakt, że belka nad altanką była przecięta i dlatego się zawaliła. No i, że drewno było zatrute. Daniel westchnął, przeczesując swoje blond włosy. Spojrzał mi prosto w oczy i zaczął mówić:
- Rozmawialiśmy i weszliśmy do altanki.Gadaliśmy o wszystkim i o niczym, ale Sebastian był widocznie zamyślony. Wciąż wpatrywał się w dach altanki. Myślałem, że nie ma ochoty na rozmowę ze mną, ale teraz wiem, że on coś przeczuwał. Tylko czemu nie powiedział!-przerwał na chwilę. Jego głos załamał się na chwilę, ale zaraz się opanował i znów mówił spokojnym tonem bez emocji - Potem wszystko stało się tak szybko. Pamiętam tylko,że usłyszeliśmy trzask,a  potem Sebastian odepchnął mnie tak, że zleciałem po schodach altanki  na ziemię. Sam... nie zdążył. Usłyszałem tylko cichy jęk,a potem film mi się urwał.-dokończył, a ja myślałam. Oczywiście! Sebastian zawsze ratował innych, nie myśląc o sobie. Nie byłam na niego zła. Ani na Daniela. Tylko po prostu moje serce z każdym oddechem dawało mi odczuć straszny ból, a ja miałam dość.
- Nie ty zatrułeś belki-powiedziałam, ale on chyba uznał to za pytanie, bo zaraz odpowiedział.
- Nie! Nigdy bym nie zrobił tego bratu. Może nasza matka uważała go za potwora, ale dla mnie on nim nie jest. Jest moim starszym bratem, który zawsze musi zgrywać bohatera-powiedział z kwaśnym uśmiechem, patrząc na brata. Coś w jego głosie i oczach sprawiło, że uwierzyłam w jego słowa.
- On nie może odejść-szepnęła do siebie i poczułam świeże łzy na policzkach, Myślałam,że już nie miałam czym płakać. Znowu się pomyliłam. Momentalnie poczułam ramiona chłopaka przytulające mnie. Nie odepchnęłam go. Tak bardzo potrzebowałam się w kogoś wtulić. Schowałam twarz w jego koszulkę i płakałam,
- Ej nie płacz no. On cię nie zostawi. Zbyt ważna dla niego jesteś.-powiedział, a ja tylko pokiwałam głową, podnosząc wzroku. Po chwili chwycił mnie za podbródek i uniósł twarz do góry tak, że musiałam patrzeć mu w oczy.
- Nie pozwoli, aby to ja cię miał-dodał z uśmieszkiem. Sama również lekko się uśmiechnęłam. Jednak po chwili odsunęłam się od niego. Jakoś tak zrobiło się dziwnie.
- To co pójdziesz się wyspać ?-zapytał,zerkając na mnie z boku. Poddałam się. Sen był mi potrzebny, bo ledwo co ustawałam na nogach.
- Zgoda, ale jakby cokolwiek się stało masz mnie budzić rozumiesz ?-spytałam,a on zasalutował jak żołnierz. Wstałam, więc i na chwiejnych nogach i wyszłam z pokoju.
Jakimś cudem dotarłam do swojego bez upadku. Zamknęłam drzwi za sobą i bezwiednie padłam na łóżko. Teraz kiedy byłam sama opadłam całkiem z sił. Przestałam udawać twardą. Po prostu się rozkleiłam. Łzy ciekły strumieniami po mojej twarzy, a ja ich nie powstrzymywałam. Nie miałam po co i nie miałam na to siły. Wiedziałam z komody nasze wspólne zdjęcie z Paryża i przycisnęłam je do piersi, zanosząc się szlochem. Tak bardzo bolała mnie ta niepewność i strach. Chciałam tylko, aby on ułożył się obok mnie, objął i przytulił. Szepnął uspokajające słówka i pocałował w czoło. Tak bardzo pragnęłam jego obecności!
Po pewnym czasie moje powieki stały się strasznie ciężkie, a oczy piekły mnie od łez. Powoli traciłam świadomość, odpływając w sen.
      **********************************
      Daniel siedział na krześle obok łóżka z nieprzytomnym Sebastianem. Wpatrywał się w niego,ale z jego oczu,ani twarzy nie szło nic wyczytać. Była po prostu bez wyrazu. Jego kąciki ust drgnęły jakby chciał się roześmiać.
- Czy ty zawsze musisz zgrywać takiego bohatera ?-zapytał z wyrzutem, wiedząc, że mu nie dostanie odpowiedzi.
- Zawsze byłeś tym silniejszym, mądrzejszym i lepszym Nocnym Łowcą, ale teraz widzę co innego..-zamilkł na chwilę, rozglądając się i upewniając, że jest sam w pokoju. Po chwili znów spojrzał na brata i kontynuował:
- Ale teraz jesteś taki słaby. Taki bezbronny-mówił niemal z zachwytem na te słowa.
-Tak łatwo byłoby cię wykończyć, Tak łatwo-powiedział rozmarzony, chwytając za sztylet u swojego boku.
- Ale nie... Nie mogę. Isabell by mnie znienawidziła. Poczekam. Jestem cierpliwy,a wątpię, aby znaleźli antidotum na tą twoją truciznę- uznał oschle, a na jego ustach błąkał się sarkastyczny uśmieszek. W jego oczach czaił się zapał i coś jeszcze co wcale nie było dobre. Wpatrywał się w brata, a w jego wzroku nie było ani trochę żalu czy współczucia.
- Spokojnie poczekamy i wyprawimy się ceremonię na którą zasługujesz. I nie martw się..-zaczął, kładąc dłoń na chłodnym ramieniu Sebastiana. Czuł ledwo dostrzegalne ciepło od jego ciała,które coraz bardziej znikało. Wygasało z niego tak jak jego życie.
- Nie martw się zajmę się Izzy-dokończył z szerokim uśmiechem na ustach, myśląc na tym co będzie mógł zrobić.
- Będzie ze mną miała jak w niebie.W końcu mamy tą samą krew. Nie zazna różnicy. A ja zaopiekuję się nią. Będzie moja-powiedział te ostatnie słowa z naciskiem, jakby chciał koniecznie, aby wszyscy go usłyszeli i zrozumieli. Wpatrywał się w brata w tym zwycięskim uśmiechem na ustach i mnóstwem myśli w głowie.
- Jest tylko moja-wyszeptał, patrząc na swoje dłonie.
             ********************************
      Obudził mnie ruch za mną na łóżku. Zaspana obróciłam się i ujrzałam męską sylwetkę, wpatrującą się we mnie. Jego złote włosy były lekko mokre, a ciało wciąż blade, choć widać było, że już biło od niego ciepło. Niezwykle błękitne oczy wpatrywały się we mnie z miłością i tęsknotą. Moje serce momentalnie przyspieszyło, a ja gwałtownie usiadłam, nie zwracając uwagi na to, że jestem w samym staniku.
- Sebastian?-spytałam niepewnie, przyglądając się uważnie postaci w ciemności. Na jego twarzy wykwitł ten anielski uśmiech, a moje serce niemal wyskoczyło z klatki piersiowej.
- Kochana-odpowiedział lekko ochrypłym głosem, a ja nie wytrzymałam.To był on! Poczułam łzy na policzkach, ale nie wycierałam ich. To były łzy ulgi i szczęścia. Chyba.
 Momentalnie rzuciłam się na niego, zarzucając ręce na szyję i oplatając. Przytuliłam się do niego, a on objął mnie i przycisnął do siebie. Wtuliłam się w niego i zamknęłam oczy, wdychając jego cudowny zapach. Głaskał mnie po plecach, chowając głowę w moje splątane włosy. Jego oddech łaskotał mnie w szyję, a ja uśmiechałam się lekko. Powoli przestawałam płakać, ciesząc się,że on tu był.
-Tak strasznie cię kocham-wyszeptałam, unosząc głowę i patrząc w jego błękitne oczy. Uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło co przyprawiło mnie o dreszcze. Kciukiem otarł moje zaschnięte łzy, a ja uśmiechnęłam się do niego.
- Ja ciebie mocniej Isabell-odpowiedział i musnął moje usta swoimi. Poczułam fale ciepła wlewającą się we mnie. Oddałam pocałunek, wplątując ręce w jego złote włosy.
- Tęskniłem-wyszeptał, przerywając pocałunek i kładąc głowę w zagłębieniu mojej szyi. Pocałował ją tam delikatnie, a ja zadrżałam. Wtuliłam się w niego i zamknęłam oczy. Poczułam jego dłonie na mojej pupie. Podniosły mnie i wygodnie ułożyły na jego kolanach. Czułam się bezpieczna i spokojna, a wyczerpanie wzięło górę.
- Bałam się, że mnie zostawisz-przyznałam, ziewając. Poczułam jeszcze kilka łez, ale byłam już na granicy świadomości.
- Nigdy cię nie opuszczę obiecuję-usłyszałam jeszcze pewny głos Sebastiana, a potem zasnęłam w ramionach ukochanego, czując spokój...
           Gwałtownie usiadłam na łóżku, rozglądając się po pokoju. Byłam całkiem sama. Objęłam się dłońmi, drżąc z zimna. Znowu zaczęłam płakać. To był tylko sen. Tylko sen. Teraz czułam jeszcze większy ból w sercu. Tęsknota i pustka sprawiały, że każdy oddech brałam z trudem. Miałam ochotę przestać oddychać. Ale nie mogłam.  Szybko wstałam, wycierając łzy z polików i ubierając bluzkę. Założyłam szybko balerinki i wyszłam z pokoju. 
Po cichu otworzyłam drzwi pokoju Sebastiana i weszłam do środka. Na krześle siedział Daniel, z głową opartą o dłoń. Przysnął. Spojrzałam na ukochanego. Jego twarz była teraz szara,a ciało blade. Wszystkie żyłki odznaczały się wyraźnie. Złote włosy jakby zblakły i były całe poplątane. Serce łamało mi się coraz bardziej, widząc go takiego. Powstrzymałam, jednak łzy cisnące się do oczu i na palcach podeszłam do łóżka.
- Daniel-powiedziałam delikatnie, szturchając go w ramię. Podniósł głowę i spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem.
-Hej-powiedział zaspany.
-Hej. Dzięki,że przy nim siedziałeś-odpowiedziałam, a on uśmiechnął się szerzej, przeciągając się przy czym napiął swoje mięśnie. Nie zwróciłam, jednak na to uwagi, bo wpatrywałam się w twarz Sebastiana.
-Nie ma za co. Ale teraz pójdę chyba się odświeżyć-powiedział, wstając i klepiąc mnie w ramię. Uśmiechnęłam się lekko, ale wyglądało to na grymas.
-Okej-powiedziałam tylko, a on przyjrzał mi się uważnie.
- Nie martw się wyjdzie z tego- pocieszył mnie i wyszedł. Westchnęłam i spojrzałam z powrotem na śpiącego chłopaka. Ścisnęłam jego dłoń i trzymałam tak, czekając na jakiś cud.
-Śniłeś mi się. Mam nadzieję, że to byłeś naprawdę ty i dotrzymasz słowa-wyznałam drżącym głosem. Ścisnęło mi się gardło z bólu,a z oczu poczułam łzy. Cholera! Ile można było płakać!?
- Cholera Sebastian nie daję rady, rozumiesz ? Kocham cię, a twoja nieobecność mnie wykańcza. Ja wiem, że to nie twoja wina, ale błagam wróć do mnie. Znajdź w sobie siłę i zwalcz to cholerstwo. Wróć, błagam-powiedziałam łamiącym się głosem, kładąc głowę na jego zimnej klacie. Czułam słabe bicie serca, które już ledwo dawało sobie radę z trucizną. Cisi Bracia musieli znaleźć antidotum. Musieli! On nie mógł umrzeć! Nie mógł mnie zostawić! 
Siedziałam tak długi czas, aż drzwi otworzyły się z trzaskiem. Stanął w nich zdenerwowany Daniel.
- Co jest ?-spytałam, przyglądając mu się uważnie. Był nieźle zdenerwowany.
- Lucy odeszła-odpowiedział tylko, opadając na krzesło obok mojego. Zerknęłam na niego z boku zdziwiona. 
- Jak to odeszła ?-spytałam niepewna, a on westchnął i podał mi kartkę."Było fajnie, ale mam dość. Żyjcie sobie jak tam chcecie, ale beze mnie" Przeczytałam, otwierając coraz szerzej oczy. Ona na serio od nas odeszła! Jak mogła ? Czemu ? Co jej się stało ???
- Widziałeś ją ? Rozmawiałeś ?-zapytałam po chwili, oddając mu kartkę. Wzruszył ramionami, patrząc na litery.
- Nie. Kartka była na jej drzwiach. Nie rozumiem czemu-powiedział z wyrzutem. Wpatrywałam się w niego, widząc, że jest zły.
- Ej wszystko okej ?-spytałam po chwili. Zszokowało mnie to, ale nie miałam siły na zamartwianie się nią. Starczył mi strach o Sebastiana.
-Nie wiem. Znałem ją od małego, ale bardziej martwię się o Nate'a. Muszę mu to powiedzieć- odpowiedział bez emocji,a ja poklepałam go po plecach.
- Iść z tobą ?-zapytałam, a on pokiwał przecząco głową. Wstał i zdenerwowany wyszedł, a ja znowu zostałam sama. 
           *************************************
     Po paru godzinach zaczęłam przysypiać. Za oknem było już ciemno, a ja nie słyszałam żadnych odgłosów z korytarza. Nie wiedziałam jak poszło z Nate'm, a martwiłam się. Jeszcze więcej smutku to już przegięcie. Czułam wyrzuty sumienia, wstając z krzesła i puszczając dłoń ukochanego.
Spojrzałam jeszcze raz na szarą twarz Sebastiana i skierowałam się do wyjścia. Chociaż wciąż pamiętałam to co zrobił mi Daniel to teraz nie miałam siły, aby go znienawidzić. Miałam nadzieję, że on zrozumiał i przestanie kombinować. Nie chciałam jakiś kłótni, ani nieprzyjemnych scen. 
          Po tym jak usłyszałam "Proszę" weszłam do pokoju Daniel i rozejrzałam się niepewnie. Jego pokój był taki jak Sebastiana tyle, że z masą plakatów na ścianie i bałaganem na biurku. 
- Coś nie tak ?- spytał, wpatrując się we mnie. Pokiwałam głową i podeszłam do łóżka.
- A jak poszło z Nate'm ?-zapytałam, siadając obok niego. Teraz zauważyłam, że nie miał na sobie koszulki. Jego wyrzeźbione mięśnie były kuszące, ale wciąż nie były lepsze od Sebastiana. Nigdy nie będą.
- Tak sobie. Niby nic go nie zabolało, ale ja wiem swoje. Parabatai nie oszuka-stwierdził głosem bez emocji. Przyjrzałam mu się uważnie, a on uśmiechnął się do mnie, przysuwając się.
- Cieszę się, że przyszłaś.-przyznał, kładąc dłoń na moim udzie. Spięłam się, ale nic nie zrobiłam.
- Izzy wiesz ja....-zamilkł na chwilę, a ja spojrzałam prosto jego oczy. Pochylił głowę i nagle jego usta zmiażdżyły moje. Poczułam dreszcze na to doznanie i zapomniałam się. Odwzajemniałam pocałunek, a on przygryzł moją dolną wargę. Jęknęłam mimowolnie, a ona uniósł mnie tak, że usiadłam okrakiem na jego nogach. Wplótł dłonie w moje włosy i pogłębił pocałunek.
                                              ***************************
   Przepraszam, że tak długo, ale nie będę kłamać. Po prostu miałam załamke i nie chciało mi się nic pisać. Gdy już mój kotek poprawił mi humor to nie miałam dostępu do lapka. Także dopiero dzisiaj nowy rozdział. Przepraszam was i postaram się, aby już te moje załamania nie wpływały na blog. Jeszcze raz przepraszam.
Mam nadzieję, że rozdział się spodobał i czekam na wasze opinie. Naprawdę każdy komentarz to więcej weny dla mnie. Także proszę o komentarze i szczere opinie. Możecie po mnie jechać do woli. :*
Ps. Przepraszam za błędy. A następny rozdział postaram się dodać w ciągu tygodnia.
                                                                                        - LoVe Is NoT GaMe

                                Sekret Nate'a

                                       No skoro dziś Walentynki to życzę

                         Wam bardzo dużo szczęścia miłości !!! 

 Abyście znaleźli swoje drugie połówki i byli z nimi szczęśliwi !!

 Jak najmniej kłótni,a  jak najwięcej uśmiechu na twarzach !!!!

No i moja niespodzianka. Jak wiadomo Nate rozmawiał o czymś z Isabell. Specjalnie nie pisałam co, bo chciałam to ukryć, ale mamy Walentynki to mogę dać. To takie oderwane i pisane z innej perspektywy opowiadanie. Mam nadzieję, że dzięki temu nie zabijecie mnie za rozdział 12 :D No dobrze więcej was nie męczę tylko daję opowiadanie :*

       Nate był bardzo zestresowany. Stał na środku polany, a za nim była przygotowana cała niespodzianka. Mały stolika nakryty czerwonym obrusem i białą zastawą. Stał także wazon z czerwonymi różami. Stolik był przygotowany dla dwóch osób. Za nim  stał piękny biały łuk opleciony krzewami białych i czerwonych róż. Dróżka od wejścia lasu, aż do samego krzesła była wysłana płatkami róż. Nate wszystko sam przygotował, a teraz stał pośrodku, ściskając za kieszeń marynarki. Ubrał się odświętnie w czarny garnitur i białą koszulę z jedwabiu. Włosy gładko zaczesał do tyłu. Ręce mu drżały w oczekiwaniu. Wpatrywał się w wyjście na polanę, czekając na nią. Zaczął przestąpywać z nogi na nogę. Rano zostawił jej liścik przy łóżku, aby ubrała się ładnie i przyszła na ich polanę. Wiedziała, gdzie ma przyjść, bo od małego tam biegali i trenowali. 

W końcu ją ujrzał. Wyszła na skraj lasu ubrana w piękną, krótką fioletową sukienkę bez ramiączek. Jej blond rozpuszczone włosy rozwiewał wiatr. Uwielbiał się w nie wtulać.  Na jej widok  na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech tak jak na jej. Powoli szła w jego stronę. Wpatrywał się zauroczony,a  serce waliło mu coraz szybciej Zrób to. Zrób to-powtarzało mu z każdym uderzeniem. Opuścił dłonie wzdłuż ciała i cierpliwie czekał. 

Kiedy tylko znalazła się na odległości jego ręki złapał ją w delikatnie w pasie i przyciągnął do siebie. Pochylił się i złożył delikatny pocałunek na jej zaróżowionych ustach. Odwzajemniła go i wplotła dłonie w jego włosy jak zawsze. Całowali się jeszcze chwilę, aż ona odchyliła głowę i spojrzała za niego z szerokim uśmiechem.

- Co to za okazja ?-zapytała ciekawa, patrząc mu w oczy, a on uśmiechnął się zagadkowo i pocałował ją w czoło.

- Bez okazji. Chciałem sprawić ci niespodziankę.Podoba się ?-spytał, a on zarzuciła mu ręce na szyję i mocno pocałowała.

- Bardzo-szepnęła z ustami przy jego ustach. Uśmiechnął się, trzymając ją w ramionach. Trzymając ją przy sobie miał swój cały świat. Nic więcej nie potrzebował i był tego pewny !

- Może wpierw zjemy to co przygotowałem-zaproponował, a ona się roześmiała. Złapał ją za rękę i poprowadził do stolika. Jak przystało na dżentelmena pomógł zająć jej miejsce, a potem sam usiadł naprzeciw. 

                  ********************************

           Przez całą kolację rozmawiali i śmiali się ze wszystkiego. Uwielbiał widzieć jej uśmiech i słyszeć jej śmiech. Kochał ją i wiedział, że zawsze tak będzie. Gdy skończyli w końcu jeść tylko gwiazdy dawały im światło i mała świeczka zapalona na stoliku. Nate splótł swoją dłoń z jej przez stół i wziął głęboki oddech. Pudełko w jego kieszeni boleśnie domagało się wyjścia na świat. Powoli wstał wciąż, trzymając jej dłoń. Stanął przed nią i uklęknął, wyciągając czerwone pudełko w kształcie serca.

-Nate co ty....- Clary zamilkła na widok pudełka. Wpatrywała się w twarz swojego chłopaka, a w jej oczach wezbrały łzy. Nate zatopił się w jej oczach i stracił mowę. Jednak po chwili wrócił na ziemię. Kciukiem otworzył pudełko, a w jego środku był rodowy pierścień jego rodziny. Taka była tradycja Nocnych Łowców. Przełknął ślinę i zaczął mówić:

- Clarisso kocham cię i zawszę tak będzie obiecuje. I chciałbym spytać się czy uczynisz mi ten zaszczyt i wyjdziesz za mnie ?-zapytał drżącym z emocji głosem.  Clary była tak szczęśliwa, że żadne słowa nie chciały przejść jej przez gardło. Nate wpatrywał się w jej oczy, a w jego pojawiał się niepokój i obawa. Chciał coś powiedzieć, ale wtedy ona uśmiechnęła się szeroko i ścisnęła jego dłoń.

-Oczywiście, że za ciebie wyjdę-powiedziała głosem tak pełnym szczęścia. Chłopak założył pierścień na palec dziewczyny, a potem wziął ją w ramiona, tuląc strasznie mocno ze szczęścia. Schował głowę, wdychając jej cudny zapach. Pocałował ją w szyję delikatnie ssąc,a ona zachichotała. Złapała za jego podbrudek i uniosła do góry. Pochylił się i pocałował ją bardzo namiętnie. Wtedy cały świat znikł, a zostali tylko oni dwoje. Nic innego się nie liczyło. Ich miłość zapełniała cały ich świat! 

                                         Rozdział.12.
      Spacerowałam po Instytucie od rana. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Sebastian nie przyszedł, czyli pewnie długo rozmawiał z matką i bratem. Martwiłam się i chciałam go zobaczyć, lecz nie wiedziałam jak odnaleźć jego pokój. Nie chciałam nikogo budzić, aby mnie informował. Chodziłam więc, snując się korytarzami i podziwiając cały budynek. Był ogromny i nie miałam pojęcia jak oni orientują się skąd dokąd dojść. Ja już się najprawdopodobniej zgubiłam, ale nie martwiłam się tym. Jakoś wrócę. Korytarze były o ciemnych ścianach, a na nich mnóstwo obrazów przedstawiających najróżniejsze sceny. Tu Anioł wstający z jeziora ze złotym kielichem w dłoniach. Gdzie indziej obraz przedstawiający połyskujące demoniczne wieże w stolicy kraju Nocnych Łowców Alicante. I wiele innych. Na niektórych rozpoznawałam Cichych Braci, czyli Nefilim, którzy przeszli rytuał i żyli w Mieście Kości. Mieli zwykle zaszyte usta i oczy. Zajmowali się sama nie wiedziałam dokładnie czym. Pamiętałam coś z książki, że "pilnowali" Miecza Anioła i zajmowali się zwłokami Nocnych Łowców. Byli nieśmiertelni, więc najkrócej, mówiąc, gdy tak jakby kamienieli to zakopywano ich żywcem. Czy coś w tym stylu. Nie skupiałam się na nich za bardzo, bo przerażała mnie myśl, że potrafią czytać w myślach i sami porozumiewają się właśnie, przesyłając nam swoje myśli. Na samą myśl przechodziły mnie ciarki. Na innych malunkach były bitwy Nocnych Łowców z demonami. Były także obrazy przedstawiające cztery postacie. Pierwszy był mężczyzna o bardzo bladej cerze niczym marmur, idealnych rysach twarzy i dobrze zbudowany. Można by go uznać za nastolatka, gdyby nie to, że z jego ledwo rozchylonych ust wystawały kły. Ostre i śnieżnobiałe, a oczy miały barwę miedzi. Nim przeczytałam podpis pod nim wiedziałam kim był. Dziecko Nocy-wampir. Następny był mężczyzna o umięśnionym ciele i wysoki. Ciemne włosy lekko się lokowały, a zarost miał już co najmniej ponad tygodniowy. Jego oczy miały złotawą barwę, a ręce były zakończone pazurami. Likantrop czyli Dziecko Księżyca. Następna była kobieta o mlecznej cerze i bardzo długich rudych włosach. Były piękne. Jej ciało było owinięte w płaszcz z motyli, a oczy dumnie utkwione przed siebie. Cała postawa świadczyła o dumie z samej siebie, To musiała być jedna z Fearie. Ostatnia była kobieta  o morskim odcieniu skóry i falowanych blond włosach. Miała zielone oczy,a jej dłonie były jak u żaby.Dziecko Lilith- kobieta czarownik. Cztery postacie ze świata podziemi z, którymi Clave miało podpisany pokój. 
Potrząsnęłam głową, aby nie myśleć tyle o tym całym Clave, bo pewnie niedługo będę musiała spotkać się z przedstawicielem na "pogadankę". Ciekawe jak to będzie wyglądało ?
       Stanęłam niepewnie przed wielkimi dębowymi drzwiami przyciągana jakimś impulsem. Otworzyłam je i ujrzałam ogromny pokój. Na samych środku stał duży stół, a przy nim krzesła. Pod wysokimi oknami stały półki z książkami,a przy jednym z nich potężne ciemne biurko ze stertą papierów. Nogi biurka były w kształcie aniołów. Tak jakby to anioły trzymały blat mebla. Rozejrzałam się i z każdej strony było mnóstwo ogromnych półek z książkami. Biblioteka! Trafiłam w miejsce, gdzie zawsze mogłam sobie spokojnie pomyśleć i odpocząć. Pomieszczenie były piękne,a taka ilość książek przyprawiała mnie o zawroty głowy.
 Zaczęłam przechadzać się koło półek, przeglądając tytuły. Było mnóstwo o Świecie Cieni, o zaklęciach, o runach, o legendach i innych różnościach. Mnóstwo także łaciny i greki, której w życiu się nie uczyłam. Na szczęście była też literatura bardziej dla młodzieży.
Przechadzałam się pomiędzy półkami, dotykając grzbietów książek i myśląc o Sebastianie. Byłam ciekawa co teraz robił. Czy jeszcze rozmawiał z Charlotte ? A może z Danielem ? Byłam strasznie ciekawa czemu wczoraj do mnie nie przyszedł. Zamiast tego... No właśnie Nate. To było strasznie dziwne, że w środku nocy przeszedł do mnie. I to po radę w takiej sprawie! Nie byłam dobra w udzielaniu rad, ale miałam nadzieje,że mu pomogłam. Dla niego ta sprawa była naprawdę ważna i widziałam, że był pewny na 100%. Ciekawa tylko byłam czy zdobędzie się na odwagę. Miałam nadzieję, że tak.  
Nagle usłyszałam za sobą kaszlnięcie i aż podskoczyłam z zaskoczenia. Powoli obróciłam się i ujrzałam Charlotte. Ubraną w jak zwykle nienaganny strój. Jej oczy wpatrywały się w moje, ale nie umiałam z nich nic wyczytać. Na jej ustach pojawił się wymuszony uśmiech tak jak na moich. Na prawdę wolałabym jej nie spotkać.
- Dzień dobry. Masz chwilę ? Chciałabym z tobą porozmawiać.-odezwała się po chwili uprzejmym tonem, a ja wzruszyłam ramionami. Nie miałam nic innego do roboty, więc mogłam z nią pogadać.
- To dobrze, choć usiądźmy-powiedziała i ruszyła do stołu. Zajęłam jedno z wielu miejsc, a ona naprzeciw mnie. Czułam się dziwnie spięta, chociaż nie miałam czym. No,ale jednak to matka mojego chłopaka, a w dodatku szefowa Instytutu. Jak coś źle powiem to mogę wylecieć. A tego nie chciałam. 
Odchrząknęłam, gdyż cisza się przedłużała,a ona spojrzała na mnie i uśmiechnęła się. Cóż za fałszywy uśmiech. Już ja znam takie.
- Więc chciałam się ciebie spytać o Sebastiana. Znasz go trochę, tak ?-zapytała spokojnym tonem. Spojrzałam jej w oczy i pokiwałam głową. Co ona ode mnie chciała ?
- Lubcie się, prawda ?-spytała,a ja znów pokiwałam głową. Mimowolnie moje kąciki ust się uniosły. Jacy dorośli byli staromodni.
- Jesteście dość blisko, więc może powiesz mi coś o nim ?-zapytała niemal obojętnym tonem. Czemu mi się wydawało, że mówienie o Sebastianie sprawiało jej trudność, jakby on umarł.A on żył i miał się dobrze ! Wzięłam, głęboki oddech, uspokajając moje nerwy i odpowiedziałam spokojnie:
- Ale co chciałaby pani wiedzieć ?
- Nie wiem. Jak on się zachowuje ? Czy ma jakieś... no niekontrolowane wybuchy ?-spytała spokojnie,ale mi już ciśnienie skoczyło w górę. Do czego ona zmierzała ?!
- Sebastian jest opiekuńczy, kochany, troskliwy, szczery, pomocny, miły, uprzejmy i opanowany!-powiedziałam to ostatnie słowo podniesionym tonem. Jak ona śmiała ? Już wiedziałam do czego ona zmierzała!
- Ale czy nie zachowuje się jak.....
-Potwór ?-przerwałam jej niemal, sycząc na nią.
- Nie! On nie jest potworem za jakiego wszyscy go uważacie!-niemal krzyczałam. Wzięłam trzy głębokie oddechy, patrząc w oczy Charlotte. Nieźle mnie zdenerwowała. Jaki to trzeba było mieć tupet, żeby tak mówić i to o własnym synu.
- Ja myślałam, że pani na nim zależy. Że chcę odzyskać syna i sprawić, abyście byli rodziną,ale pani nadal uważa go za potwora! On to nie pani mąż!-dodałam zła podniesionym tonem. Patrzyła na mnie,a  w jej oczach widziałam złość. Otworzyła usta, aby mi odpowiedzieć,ale wtedy drzwi biblioteki otworzyły się z hukiem z stanął w nich zgrzany Nate. Koszule nie dość, że miał na odwrót to jeszcze krzywo zapiętą. Moje rady chyba podziałały.
Jednak nie cieszyłam się, bo w jego oczach widziałam przerażenie.
- Daniel... i Sebastian...-wydyszał,a  ja momentalnie cała się spięła. Wstałam,a przez moją głowę przelatywały już najgorsze myśli. 
- Co się stało ?-spytałam drżącym głosem. Nie próbowałam ukryć strachu o Sebastiana. Jeżeli coś mu się stało....
- Są w skrzydle szpitalnym. W ogrodzie zawalił się na nich dach altanki-powiedział szybko chłopak, a ja momentalnie poczułam jak po całym moim ciele przechodzą dreszcze. Był ranny! Po moich plecach pociekła stróżka zimnego potu.
- Zaprowadź mnie tam!-powiedziałam o ton za głośno. Spojrzał na mnie i pokiwał głową, ale Charlotte była szybsza. Wyszła już z pomieszczenia i pośpiesznie szła korytarzami. Bez słowa kiwnęłam na Nate'a, a on wyszedł. Ja ruszyłam w jego ślady cała przerażona. Błagałam, aby był cały i nic poważnego mu nie było. Czułam łzy w oczach,ale nie chciałam się teraz rozklejać. Musiałam być twarda. Nocni Łowcy nie płaczą praktycznie nigdy! A ja byłam jedną z nich.
 Idąc zerknęłam na Nate'a. Jego twarz była cała blada,a mięśnie napięte. Szedł pośpiesznie. Widocznie był przerażony jak ja. No tak ! Daniel był jego parabatai! Zaczęłam mu współczuć, ale bardziej myślałam o Sebastianie.
Moje serce zaczęło kuć mnie boleśnie, jakby wiedziało coś czego ja nie wiedziałam. Nie podobało mi się to. Chciałam już go zobaczyć! 
                    *******************************
         Kiedy dotarłam do drzwi skrzydła szpitalnego Charlotte stała tam już i rozmawiała z Cichym Bratem. Ubrany był w długą szarą szatę,a gdy odwrócił twarz, spoglądając na mnie omal nie krzyknęłam. Jego twarz była blada,a oczy i usta zszyte. Po co im to robiono ?!?
- Co jest z Danielem i Sebastianem ?-zapytał Nate, gdy stanęliśmy przed nimi. Cała się trzęsłam ze strachu o niego.
Daniel teraz odpoczywa i z nim jest wszystko w porządku. Gorzej z drugim chłopakiem-odezwał się chłodny głos Brata w moim umyśle. Wciągnęłam powietrze z sykiem. To było przerażające. Jakby ktoś buszował w mojej głowie. Chciałam uciekać od niego, ale słowa, które usłyszałam zmusiły mnie do zapanowania nad sobą.
- Co z Sebastianem ?-spytałam łamiącym się głosem. Charlotte spojrzała na mnie,a ja jej wzrok był zimny. Nienawidziła mnie byłam tego pewna, ale mało mnie to obchodziło.W bibliotece powiedziałam to co myślę. I tyle. Nie miałam zamiaru przepraszać za to !
Pan Grigori ma ciała obce w plecach. Musimy mu je wyjąć,ale czekamy na sprzęt.-odpowiedział w mojej głowie Cichy Brat. Chciałam coś powiedzieć,ale szefowa Instytutu mnie ubiegła.
- Nie możemy narysować iratze bo w zagojonych ranach zostałyby odłamki i jeszcze bardziej uszkodziły jego plecy. A poza tym on nie chcę widzieć nikogo z rodziny-powiedziała zimnym tonem, a ja poczułam kolejne ukłucie w sercu. Jednak postanowiłam spróbować coś zrobić. Chciałam być przy nim.
- Nie jestem z rodziny. Mogę wejść ?-spytałam, olewając Charlotte. Wiedziałam, że ona by się nie zgodziła, ale to nie ona miała tam władzę. Spojrzałam niechętnie na zakapturzoną postać, która wpatrywała się we mnie. Poczułam, jakby jakaś dłoń chwyciła za mój umysł co zabolało,ale momentalnie ustało.
Zgoda. Może pani wejść,ale sama- zastrzegł Brat, a ja pokiwałam głową i pośpiesznie ruszyłam za nim do sali.
Tylko ostrzegam panią, że chłopak nie jest w dobrym stanie i może nie być miły- odezwał się Brat Jeremiasz w mojej głowie. Pokiwałam tylko głową. Myślami byłam już przy nim.
Gdy weszliśmy do sali zobaczyłam rząd białym łóżek. Tylko dwa były zajęte.Na jednym spał Daniel wygodnie rozwalony z bandażem na klacie. Zerknęłam tylko i mój wzrok sam powędrował do łóżka zasłoniętego parawanem. Wiedziałam kto na nim był. 
Brat podszedł szybciej i odsunął zasłonę, a ja stanęłam jak posąg. Na łóżku leżał mój ukochany. Leżał na brzuchu,a z pleców wystawały wbite kawałki szkła i drewna. Z ran wolno sączyła się krew. Na boku widziałam runy spowalniające krwawienie, jednak dużo one nie dawały. Twarz miał ułożoną na zgiętych rękach, ale widziałam, że cierpiał. Dłonie zaciskał w pięści,a oddech miał nierównomierny. Moje serce zaczęło boleć trzy razy mocniej, widząc go takiego. Miałam ochotę się rozpłakać, ale nie mogłam. Musiałam być silna. 
Podeszłam do łóżka, a jego głowa przekręciła się w moją stronę. Spojrzał na mnie z zarysem tego anielskiego uśmiechu na ustach. Chciał coś powiedzieć, ale ubiegłam go.
- Nic nie mów. Wszystko będzie dobrze-zapewniłam, a on wpatrywał się we mnie oczami pełnymi miłości. Stanęłam bliżej jego głowy i odgarnęłam mokre kosmyki włosów z jego twarzy.
Możemy zaczynać. Jesteś gotowy?- odezwał się Brat Jeremiasz w naszych głowach.
- Tak-odpowiedział ledwo słyszalnie Sebastian. Z powrotem oparł głowę o dłonie i zamknął oczy. Wpatrywałam się zastygła jak Brat wyciągał pierwszy odłamek nad łopatką. Mój ukochany krzyknął cicho w poduszkę, ale zaraz zamilkł. Gdy drugi odłamek został wyciągnięty z jego pleców usłyszałam znowu zdławiony krzyk w poduszkę. Chciałam krzyczeć, aby przestał, ale wiedziałam, że muszą wyciągnąć wszystkie. Jeżeli narysowaliby iratze rany zagoiłyby się z odłamkami i sprawiły jeszcze gorsze rany. Chwyciłam, więc dłoń Sebastiana i splotłam ze swoją, ściskając ją mocno.
- Ściskaj tak ja mocno boli- szepnęłam do niego, on ledwo dostrzegalnie kiwnął głową. Kiedy Brat wyciągnął trzeci odłamek chłopak ścisnął moją rękę tak, że poczułam w niej pulsowanie. Jednak to było nic w porównaniu z bólem w sercu na widok cierpiącego chłopaka,który skradł moje serce.
         Pa paru godzinach wszystkie odłamki były już wyciągnięte. Na plecach Sebastiana pojawiły się runy leczące. Chłopak skrzyżował swoje spojrzenie z moim i uśmiechnął się widocznie odprężony. Ból ustał. Przynajmniej miałam taką nadzieję. Moja dłoń ściskana przez niego straciła czucie, ale nie martwiłam się tym. Pochyliłam się nad nim, odgarniając jego złote włosy i całując mocno w czoło.
- Powinieneś odpocząć-szepnęłam,a on uniósł dłoń i dotknął nią mojego rozgrzanego polika.Chciało mi się płakać. Ze strachu, przerażenia, ulgi i radości. Wszystko naraz! 
-Nie chcę.-powiedział tylko, a ja uniosłam jedną brew do góry. Widziałam, że był zmęczony i to bardzo. Kątem oka widziałam jak Brat Jeremiasz wpatrywał się w odłamki na tacy. Co go tak zaciekawiło? Odłamki we krwi ?
Pójdę porozmawiać z Charlotte. Mogłabyś zabandażować go-odezwał się nagle chłodny głos Brata w mojej głowie, a ja odruchowo cała się spięłam. Pokiwałam tylko głową niezdolna mówić.  Cichy Brat bezszelestnie niczym duch wyszedł z sali, zostawiając nas samych. Spojrzałam z powrotem na Sebastiana, który uśmiechał się, wpatrując się we mnie.
- Pani doktor.A gdzie strój ?-zapytał żartem, a ja uśmiechnęłam się. Podeszłam bliżej niego i musnęłam jego usta swoimi. Takie styknięcie,a już wywołało przyjemne dreszcze. Oblizał dolną wargę z uśmieszkiem.
- hmhmm Słodko.-skomentował, a ja uśmiechnęłam się szerzej.
- No dobrze. Dasz radę usiąść, abym cię opatrzyła ?-spytałam z troską, a on bez słowa powoli usiadł. Nie obeszło się to bez syknięć, ale był twardy. Jednak ja strasznie się bałam. Podeszłam do stolika obok łóżka i wzięłam zwinięty bandaż. Stanęłam przy nim i zaczęłam opatrywać. Powoli, uważając, aby nie przydusić ran. Może i miał iratze, ale jeszcze nie zagoiło ono wszystkich ran. Sebastian wpatrywał się cały czas we mnie,a ja zerkałam na niego co chwila. 
W końcu skończyłam i zabezpieczyłam bandaż, aby się nie rozpiął. Spojrzałam mu w oczy i spytałam zaniepokojona:
- Wszystko w porządku ? Bardzo boli ?
- Już tak. Da się przeżyć-odpowiedział spokojnie. Złapał mnie za biodra i przysunął do siebie. Oparł głowę o mój brzuch i wtulił się w niego. Instynktownie wplotłam dłonie w jego miękkie włosy i zaczęłam głaskać.
- Prześpij się proszę-powiedziałam cicho po dłuższej chwili, a on uniósł głowę, patrząc na mnie.
- A ty ?-zapytał,a ja uśmiechnęłam się, dotykając jego policzka.
-Posiedzę tutaj i popilnuje cię-odpowiedziałam,a on potarł nosem o materiał mojej bluzki.
- Kocham cię Isabell-powiedział nagle, a ja na te słowa poczułam jak moje serce szybciej bije.
- Ja ciebie też. A teraz idź spać-poleciłam, a on posłusznie położył się na boku i zerknął jeszcze na mnie z uśmiechem po czym zamknął swoje cudne oczy.
 Usiadłam na krześle obok i wpatrywałam się w niego, rozmyślając.
                      **************************
       Obudziłam się jakoś w nocy. Sebastian nadal spał. Jednak ja czułam dziwne kłucie w sercu. Jakby strach, ale przecież wszystko było w porządku. Zapaliłam lampkę i spojrzałam na chłopaka na łóżku. Był cały blady i trząsł się.Przykryłam go dokładniej kołdrą, ale coś mi nie pasowało. Sprawdziłam mu puls. Był słaby i nie równy. A oddech płytki. Coś było nie tak! Przerażona wstałam i wybiegłam jak najszybciej umiałam z sali. Skierowałam się do pokoju Charlotte. Zaczęłam walić w drzwi, aż otworzyły się i pojawiła się w nich Charlotte. Ubrana w czarne leginsy i tunikę. Była zaspana. Przetarła oczy i spojrzała na mnie nienawistnym wzrokiem.
- Czego?-spytała sucho, a ja wzięłam głęboki oddech.
- Coś jest nie tak z Sebastianem.-odpowiedziałam, ona momentalnie się spięła.
-  Zaczekaj przy nim. Ja wezwę Brata Jeremiasza-powiedziała od razu, a ja pokiwałam głową. Nie czekając na nic więcej ruszyłam biegiem w drogę powrotną do skrzydła szpitalnego. Musiałam być przy nim.Nie mogło mu się nic stać! Nie mogło! 
Wbiegłam do sali i momentalnie znalazłam się przy nim.Oddychał, ale płytko. Co się stało? Przecież wyjęli wszystkie odłamki, a iratze i inne runy powinny wszystko uleczyć. Więc co poszło nie tak ? Ścisnęłam jego chłodną dłoń i poczułam jedną dłoń na poliku. 
- Proszę cię nie zostawiaj mnie. Musisz być silny. Wytrzymaj błagam-szeptałam przerażona łamiącym się głosem. Powstrzymałam łzy pewna, że zaraz pojawi się tu Charlotte z Cichym Bratem. Nie myliłam się. Po niecałych dziesięciu minutach drzwi się otworzyły i stanęła w nich ona z Bratem u boku. Ten bez słowa podszedł do łóżka, a ja ustąpiłam mu niechętnie miejsca. Patrzyłam jak bada Sebastiana rożnymi przyrządami. Byłam cała napięta i przerażona. Całe moje ciało drżało w oczekiwaniu na słowa Brata. Po plecach ciekły mi stróżki zimnego potu. Błagam nic poważnego.Błagam niech on wyzdrowieje-powtarzałam jak mantrę.
W końcu Cichy Brat wyprostował się i wpatrując się w nieprzytomnego chłopaka powiedział w moich myślach :
 Chłopak jest otruty. W jego krwi krążą toksyny niszczące go, a my nie wiemy jakie, więc nie znamy antidotum. 
                   ***************************
 Wiem nienawidzicie mnie za te zakończenia :D Przepraszam, że tak długo musieliście czekać, ale no trochę brak czasu. Teraz mam ferie, więc postaram dodawać się częściej. Mam nadzieję, że nie ma dużo błędów. Piszcie komentarze :) Wszelką krytykę przyjmuję na klatę i dziękuje za nią, bo uczę się w ten sposób :* Mam jeszcze dla was małą niespodziankę jutro z okazji Walentynek i mam nadzieję, że uda mi się ją dać tutaj jutro. 
A teraz spadam, bo muszę poprawić opowiadanie na konkurs. Życzcie mi powodzenia :D Hahah nie no tak wyślę, może coś wyjdzie :) 
No także jutro mam nadzieję dostaniecie niespodziankę,a teraz czekam na wasze opinie :*
                                                                                                   - LoVe Is NoT GaMe
       

                                       Rozdział.11.
                      Jego wargi były znajome i ciepłe. Kiedyś kochałam, gdy stykały się z moimi, ale teraz już nie. Przygryzłam jego dolną wargę, odpychając go. Roześmiał się, zlizując kropelkę krwi z ust. Zamruczał, przysuwając się bliżej mnie. Odsunęłam się w górę łóżka i kopnęłam go w szczękę. Zachwiał się i zaskoczony spojrzał na mnie.
- Spadaj stąd szczurze !-krzyknęłam zła.Jak mogłam mu w ogóle pozwolić się dotknąć ?! Jak !?! Przecież kocham tylko Sebastiana!!! Tylko jego!!!
- Ale....- zaczął, ale przerwałam mu.
-Nie ma,ale ! Zrozum to nie kocham cię !-powiedziałam ostro,a po jego twarzy przebiegł wyraz bólu, który zaraz zniknął w jego oczach. Nie chciałam go ranić, ale taka była prawda.
- Ale ja ciebie tak. Wiem, że zachowałem się jak dupek, ale daj mi drugą szanse proszę-powiedział drżącym głosem. Moje serce łamało się na pół, widząc go takiego,ale jak mogłam mu powiedzieć,że może jest szansa, kiedy jej nie było ? To nie miało sensu.
- Przykro mi Daniel, ale nie-powiedziałam stanowczo,a jego twarz znowu przybrała ten nieprzenikniony wyraz. Wstał i, mrucząc coś pod nosem wyszedł z pokoju. Westchnęłam i przejechałam dłońmi po twarzy. Co to miało być ? Jak mógł mnie pocałować ? Jak ja mam to powiedzieć Sebastianowi ??? Stracę go jeżeli się przyznam,a tego nie chce ! Nie mogę mu nic powiedzieć. Tylko czy dam radę żyć z tym poczuciem winy ? Czy Daniel nie wygada ? Oby nie! Boże co ja narobiłam, znowu!! Czy chociaż raz nie może być dobrze !?!
Opadłam nagle zmęczona na łóżko. Co miałam zrobić ? Sebastian uważał,że chcę się z nim tylko kochać. A to nie było prawdą ! Myślał, że nie zależy mi na nim. A mi zależało i to jak bardzo ! Co miałam zrobić z Danielem ? Nie mogłam po prostu powiedzieć, że nie chcę go widzieć, bo musiałabym to uzasadnić, a nie dałabym rady spojrzeć w te niebieski oczy i powiedzieć,że go zdradziłam. Nie umiałam! Nie miałam na to wszystko siły !
Zamknęłam oczy i poczułam łzy na policzkach. Łzy winy i wstydu. Powinnam go od razu wygonić z pokoju ! Nie powinnam pozwolić, aby usiadł obok mnie. Nie powinnam pozwolić, aby cokolwiek mówił. Aby powiedział te słowa. Nie powinnam dać się pocałować! A, jednak zrobiłam to i sama nie wiedziałam czemu !!! Miałam dość samej siebie !!!
                                     **********************************
                Obudziłam się, oddychając ciężko po koszmarze. Czemu mam tak głupie sny!  Tym razem, że zaatakowały nas demony. Ja walczyłam z jednym, a za chwilę ten demon miał twarz Daniela. Co to miało być ?! Uspokajałam oddech, patrząc w sufit.
Podniosłam się i usiadłam na łóżku, sprawdzając godzinę na telefonie. 4 nad ranem. Nie umiem spać bez niego. Śnią mi się wtedy koszmary i mam ochotę płakać. Chciałam, aby mnie objął i uspokoił jak zawsze. W jego ramionach czułam się tak bezpiecznie i spokojnie. A teraz byłam sama w ciemności. Podwinęłam nogi pod brodę i oparłam czoło na kolanach. Usłyszałam, jak ktoś porusza się w drzwiach. Myśląc, że to Daniel gwałtownie podniosłam głowę i spojrzałam na drzwi. Jednak nie on tam stał. Miał on blond włosy anioła i błękitne jak bezkres oceanu oczy. Jego koszula miała trzy rozpięte guziki od góry i ukazywała skrawek umięśnionego torsu, Wpatrywał się we mnie jakby skruszony. Ścisnęło mi się serce z bólu i radości zarazem. Nie wiedziałam jak mam się zachować po ostatniej wymianie zdań.
- Miałaś zły sen ?-zapytał w końcu, robiąc krok do przodu i zamykając drzwi za sobą. Marzyłam, aby znaleźć się w jego ramionach i móc się rozkoszować jego ciepłem i zapachem. Ale nie śmiałam powiedzieć tego w prost. Pokiwałam tylko głową i spuściłam wzrok. Nagle między nami było takie strasznie ciężkie napięcie, a ja nie wiedziałam co powiedzieć. Co zrobić, aby ono znikło.Usłyszałam jak podłoga skrzypi pod jego ciężarem i po chwili poczułam, że jest obok. Spojrzałam w bok.Stał obok łóżka, patrząc na mnie, a w jego oczach widziałam smutek. Nie chciałam tego.
- Wszystko w porządku ?-spytałam lekko zachrypłym głosem. Usiadłam na kolanach i podniosłam się, aby lepiej go widzieć. Jego dłoń lekko przejechała po moim policzku, przyprawiając o dreszcz. Dotknął delikatnie moich ust kciukiem jakby bał się, że mu odmówię. Kochałam go i to się nie zmieni nigdy!!! Wpatrywałam się w niego, czekając na odpowiedzieć.
- Nie. Zachowałem się jak dupek. Przepraszam wcale tak nie myślę-wyznał,a  ja wiedziałam o co mu chodzi. Uśmiechnęłam się i złapałam jego dłoń, która teraz bawiła się kosmykiem moich włosów.
- Rozumiem, ale ja naprawdę cię kocham i chce abyś był szczęśliwy. Chcę pomóc-powiedziałam,a na jego twarzy pojawił się zarys tego anielskiego uśmiechu. Pocałował mnie w czoło i przewrócił na łóżko. Uśmiechnęłam się, gdy usiadł na mnie okrakiem, wpatrując w moje oczy. Wysunęłam się, jednak trochę z pod niego,aby móc usiąść.
- Sam powiedziałeś... Nie chcę abyś tak myślał. Chcę ci pomóc naprawdę-powiedziałam, a on uśmiechnął się szerzej i objął mnie, przyciągając do siebie.
- Aniołku ja tak nie myślę. Byłem zły. Przepraszam ty mi naprawdę pomagasz. Kocham cię Isabell-powiedział z ustami tuż przy moich. Musnął je delikatnie, a mnie przeszły ciarki. Położyłam dłonie na jego koszuli, czując bijące serce pod nią. Schodził pocałunkami po lini szczęki, aż zatrzymał się na szyi. Zaczął tam kreślić wolne pocałunki, co mnie rozpraszało.
-Przez ciebie tracę rezon.-przyznałam,a on się zaśmiał. Jednak ja naprawdę się martwiłam o niego. Wzięłam jego twarz w dłonie i uniosłam, aby spojrzał na mnie.
-Powiedz mi co się stało. Gadałeś z matką ?-spytałam,a on  tylko pokiwał głową. Jego dłonie mocniej zacisnęły się na mojej talii, jakby bał się, że ucieknę albo chociaż odsunę się od niego.
- I co ?-dopytywałam. Wziął głęboki oddech i odwrócił wzrok ode mnie. Nie miał dobrym wieści.
- Chcę,abym pojechał z nimi do Instytutu-odpowiedział po dłuższej chwili,a ja napięłam się. Miał wyjechać. Sam. Zostawić mnie, a ja tego bym nie przeżyła. Ale nie mogłam mu kazać zostać. To była jego rodzina i miał prawo z nią być. Musiał wyczuć mój strach, bo spojrzał na mnie swoimi oczętami i przysunął mnie jeszcze bliżej siebie. Pochylił się w moją stronę,a jego oczy znajdowały się tuż przed moimi.
- Bez ciebie nigdzie nie pojadę-powiedział twardo, a mi trochę ulżyło. Nie chciał mnie zostawić!
- Ale twoja matka... ona nie będzie chciała mnie tam-powiedziałam, ukrywając żal w głosie. Bałam się, że będzie mu kazać wybierać,a nie mogłam być pewna, że wybierze mnie.
-Będzie musiała. Nie pojadę bez ciebie. Jesteś moim sercem-powiedział, kładąc moją dłoń na swoim sercu.- A bez serca nigdzie się nie ruszę-dokończył,a na mojej twarzy wykwitł uśmiech.
- Ja nie chcę zostać bez ciebie-wyznałam drżącym głosem. Wziął moją twarz w dłonie i pocałował w czubek nosa.
- Albo razem, albo wcale. Tak jej powiem i tyle-obiecał, a ja pocałowałam go. Nie chciał mnie zostawiać !
Wtuliłam się w niego, chowając głowę w jego klatę. Cichy głos w mojej głowie wciąż uparcie powtarzał " Nie zasługujesz na niego. Zdradziłaś go. Okłamałaś. Jak możesz teraz tak po prostu udawać, że nic się nie stało " I chociaż miał rację to nie chciałam teraz o tym myśleć. Nie mogłam mu powiedzieć, bo bym go zraniła. Na razie miał już dość spraw na głowie. Zamknęłam oczy i wdychałam jego zapach. Ciepło jego ciała i ramiona głaszczące mnie po plecach uspokajały mnie i sprawiały, że odpływałam w błogi sen....
                                                       *************************

     Siedziałam na kanapie w salonie obok Sebastiana. Moje ręce leżały płasko na kolanach, a jego dłoń bawiła się moją, robiąc kołka na wierzchu. Byłam cała spięta nadchodzącą rozmową, bo nie wiedziałam jak ona przebiegnie. No i nie wiedziałam co z Danielem. Co jeżeli powie coś ? Oby nie. Nie wiedziałam dlaczego mu pozwoliłam, ale przez tą krótką chwile czułam znowu to co kiedyś. Ale przy Sebastianie było to 10 razy silniejsze. Jednak czułam ogromną winne, bo byłam winna. Zdradziłam go i w dodatku okłamuje. Nie powinnam, ale nie mam odwagi tego wyznać. Zbyt się boję. Poza tym w Instytucie będę musiała widzieć go codziennie. A nie wiedziałam czy to zniose. No, ale jak on chce jechać i próbować naprawić konakt z bratem i matką to ja mu nie mogłam zabronić. Tylko czy......

Nagle do pokoju weszła Charlotte z niepewną miną. Sebastian kiwnął głową, a ona usiadła na jednym z fotelii.

-Rozumiem, że podjąłeś decyzje. Mogę ją poznać ?- spytała ostrożnie kobieta, a chłopak obok mnie spiął się. Czyżby nadal się zastanawiał ? Nie chciałam, aby toczył ze sobą wojnę,a wiedziałam, że robi to. Jedna jego strona chciała spróbować, a druga wciąż się opierała. Tylko, która przeważyła?

- Nie zapomniałem i nigdy nie zapomnę co zrobiłaś-odezwał się w końcu, patrząc jej w oczy. Z jej twarzy powoli odpływały kolory, jakby już znała dalszą część.
- Ale mimo tego, chcę spróbować. Mój ojciec,powiedział co uczynił,ale powiedział,że to nie znaczy, że muszę być potworem. Prosił, abym nie rezygnował z rodziny i osób dla mnie ważnych. A ja chcę chociaż spróbować, jednak niczego ci nie obiecuję-dokończył poważnym tonem, a kąciki ust Charlotte mimowolnie drgnęły. Widziałam, jej dłonie ułożone na kolanach, które lekko drżały. Ale cała postawa mówiła,że jest pewna, silna i poważna. Zupełnie jak u Sebastiana. Tylko małe szczególiki mogły zdradzić co tak naprawdę czuli. Siedziałam, zerkając na Sebastiana. Nie chciałam się odzywać. To była ich rozmowa nie moja. Kobieta spojrzała na mnie i chciała coś powiedzieć, ale wtedy w drzwiach stanął Daniel z szerokim uśmiechem. Zerknął tylko na mnie i ledwo widocznie kiwnął głową, a ja nie wiedziałam czy to ma znaczyć, że nic nie powie czy wręcz odwrotnie. Miałam nadzieję, że to pierwsze.
- To jak możemy się pakować, bo zaczynam podejrzewać, że Nate przerobił mi pokój-powiedział żartem, ale tylko jego matka uśmiechnęła się do niego tym matczynym uśmiechem. Sebastian wpatrywał się raz w nią, a raz w brata. Czekał cierpliwie, aż jego rodzicielka się odezwie.
- To jak Sebastianie ?-zapytała, patrząc na syna. Ten zerknął na mnie i uśmiechnął się uspokajająco i splótł swoją dłoń z moją. Odprężyło mnie to trochę. Ścisnęłam ją i patrzyłam na niego.
- Pojadę, ale nie sam-odpowiedział po chwili twardo, a Charlotte wydała się zaskoczona. Naprawdę myślała,że on nawet o mnie nie pomyśli ? Ja sama się tego bałam, ale wierzyłam, że jednak mnie nie zostawi.
- To znaczy ? Wiesz, że Clave nie będzie zadowolone....
- W dupie mam Clave !-przerwał jej ostro, a Daniel znudzony westchnął i opadł na drugi fotel. Czułam jego zaintrygowany wzrok na sobie. Sebastian chciał coś powiedzieć, ale uprzedził go jego młodszy brat.
- Powiemy Clave, że znalazł  ją w zaułku umierającą i nie myśląc nałożył runy, i okazało się, że jest jedną z nas. Czyż nie tak było ?-zapytał z chytrym uśmieszkiem, a ja zdziwiłam się skąd tyle wie.
- Mniej więcej-powiedziałam sucho pod nosem. Skąd wiedział ? Jakoś musiał się dowiedzieć, tylko jak ?
- Jeżeli będzie trzeba zeznam pod mieczem Anioła.-powiedział, pewnie mój chłopak, a ja ścisnęłam mocno jego dłoń. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. Nie uspokoiło mnie to. Czytałam na czym to polega. Dają ci w dłonie miecz Anioła, który zmusza do mówienia prawdy. Nie da się skłamać, trzymając go w dłoniach, a w dodatku to strasznie boli. Nie chciałam, aby to przechodził.
- Inkwizytor może nawet nie chcieć o tym słyszeć. Może lepiej, aby wróciła do siebie-zaproponowała Charlotte, a ja skamieniałam. Nie myślałam o domu, o rodzicach, bo nie chciałam. Wiedziałam,że jestem winna, bo zostawiłam ich bez żadnych wieści, ale ja nie należałam do ich świata. Taka była prawda. Nie wyobrażałam sobie tam wrócić. Za bardzo związałam się z Sebastianem i tym światem. Czułam,że w Świecie Cieni jest moje miejsce. Blondyn ścisnął moją dłoń i powiedział ostro:
- Albo razem, albo w ogóle- Charlotte wydała się zła. Zacisnęła dłonie w pięści i przez dłuższą chwilę milczała. Daniel westchnął poirytowany i oparł łokcie na kolanach, a głowę na dłoniach.
-Będziemy tak tu siedzieć przez wieczność? Co nam szkodzi mamo ? Może się szkolić na Nocną Łowczynię i zdać test-powiedział znudzony, a jego matka spojrzała na niego. Widziałam, że kocha go najmocniej w świecie i jest jej oczkiem w głowie. Całym jej światem. W końcu kobieta odetchnęła i spojrzała na mnie. Choć jej twarz wyrażała spokój, w oczach kryła się złość. Ona mnie nie lubiła na pewno. Z resztą wice wersa.
- Zgoda. W takim razie wyjeżdżamy za godzinę. Przygotujcie się-powiedziała, wstając. Nie dodała nic więcej tylko wyszła z salonu. Sebastian patrzył za nią chwilę, a potem spojrzał na mnie. W jego oczach widziałam ulgę. Na jego ustach wykwitł ten anielski uśmiech. Pocałował mnie w czoło,a potem zamknął oczy.
- Gołąbki nie przy mnie-powiedział ze skwaszoną miną Daniel. Spojrzał na brata, a ten uśmiechnął się półgębkiem. Widziałam, że zależy mu na bracie. Zawsze tak jest. Niby rodzeństwo się kłóci, bije i nie znosi, ale jak dochodzi co do czego to starszy oda życie za młodszego. Taka dziwna miłość rodzeństwa.
- Dobra dobra bąbel idź się pakuj-powiedział Sebastian tym typowym braterskim tonem. Daniel uśmiechnął się jakoś tak inaczej. Szczerze ? Może. Uśmiechnęłam się,a gdy tylko drzwi się za nim zamknęły spytałam:
-Bąbel ?
- Tak go kiedyś nazywałem, bo non stop robił bąble. Wszędzie. W herbacie, wannie. Wszędzie-powiedział z uśmiechem, a ja się roześmiałam.
- No nieźle-skomentowałam, a on nadal uśmiechał się szeroko. Czule odgarnął kosmyk moich włosów za ucho, pochylając się w moją stronę.
- Czyli wyjeżdżamy ?-zapytał, jakby sam nie był pewny. Pokiwałam głową, a on lekko musnął moje wargi, przyprawiając o dreszcze.
                                           *************************************
            Instytut był ogromny i przypominał trochę mi świątynie Sagrada Familie z lekcji historii czy geografii. Długie, strzeliste wieże. Zbudowany z kilku może kilkunastu pięter z mnóstwem okien. Całość wykonana z ciemnego kamienia. Wyglądał jak stara średniowieczna budowla, połączona z Sagradą Familią. Był piękny i przerażający zarazem. Na około niego był mur, a za nim ogród. Widać, że ktoś zajmował się dbaniem o niego, bo kwiaty i krzewy pięknie wyglądały,a trawa była przycięta. Do głównym drzwi z jakiegoś ciemnego drewna, prowadziły masywne schody.A na samych drzwiach, było pełno run. Mój umysł sam podpowiadał, że to runy ochronne. Pewnie służyły do ukrywania Instytutu przed wzrokiem ludzi i uniemożliwiały wejście podziemnym do środka. Z tego co wyczytałam, pomiędzy Nocnymi Łowcami, a Podziemnymi trwał rozejm,ale wiadomo, że nie każdy go przestrzegał. A to było zabezpieczenie.
Gdy szliśmy po schodach, poczułam dłoń Sebastiana na swojej. Splotłam ją ze swoją i ścisnęłam. Od wyruszenia bramą milczał i wydawał się myślami miliony kilometrów stron. Pewnie myślał o swoim dzieciństwie. Nie chciałam, aby cierpiałam. Ale nie wiedziałam co mogę zrobić. Mówienie mu "nie myśl o tym" nie miało sensu, bo wiem, że to nic nie da. Mogłam tylko go wspierać, pocieszać i trwać przy nim.

 Charlotte stanęła przed drzwiami, dotykając ich,a te rozpoznając jej dotyk otworzyły się. Chłopak obok mnie spiął się,ale spokojnym krokiem wszedł do środka, ze mną u bogu. Wnętrze było ogromne. To był sam korytarz, a wielkości mojego salonu, kuchni i łazienki. Po prawej stronie znajdowały się szerokie kręcone schody. Co parę stopni w ścianie była lampa w kształcie pochodni. Na wprost nas prowadził długi korytarz i nie mogłam dostrzec co w nim się znajduję. Natomiast po lewej były dwie pary drzwi. Ciekawe, gdzie prowadziły ? Może kiedyś się dowiem. Podłoga z ciemnego drewna,a ściany o ciemno-bordowym kolorze. Całość była... mroczna,ale tak żyli Nefilim. Czarny to ich kolor do polowań i nie lubili zbytnio jasnych kolorów. Trochę dziwne, ale ja też nie przepadałam za jaskrawymi kolorami. Usłyszałam jak ktoś schodzi po schodach. Gdy tylko nas zauważyła zatrzymała się. Miała na sobie krótkie dżinsowe spodenki i czerwoną bokserkę. Jej ramiona, dekolt i nogi znaczyły runy. Jej piękne czarne włosy sięgały do ramion. Postawa jak u każdego Nocnego Łowcy była czujna i opanowana. Spojrzała prosto w moje oczy,a ja poczułam jak cała się spinam. Lucy. Nie widziałam, jej od pobytu w poprawczaku,a  tamtego okresu wolałabym nie wspominać. Nie powiem polubiłam ją, ale ona także mnie okłamała. Nie myślałam o niej, bo wtedy pojawiały mi się myśli o Danielu, a chciałam o nim zapomnieć. No cóż.. chciałam, ale się nie udało. Teraz będę musiała go znosić codziennie.Jakoś muszę się z tym uporać,ale co z Lucy ? Nie brałam nawet takiej opcji pod uwagę, że znowu ją spotkam,ale cóż....
- Lucindo proszę zaprowadź pannę Cames do swojego pokoju-powiedziała sztywno Charlotte, a po twarzy dziewczyny przeszedł grymas złości.
- Nie nazywaj mnie mnie tak mówiłam-syknęła i podeszła do mnie.
- A co z Grigorim ?-zapytała oschle, a ja musiałam chwilę pomyśleć, aby ogarnąć o kim mówiła. Sebastian wziął nazwisko ojca. Grigori. A Daniel i jego matka swoje czyli Briel.
- Ja się zajmę bratem, przy okazji sprawdzę czy nie muszę zabić Nate'a-powiedział z tym chamskim uśmiechem Daniel. Unikałam patrzenia na niego, bo wiedziałam, że co rusz wgapia się we mnie. Lucy pociągnęła mnie za ramie,a  ja odruchowo przylgnęłam do Sebastiana. Ten uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło.
-Znajdę cie nie martw się-szepnął mi do ucha, a ja trochę się uspokoiłam. Niechętnie puściłam jego dłoń i ruszyłam za Lucy z opuszczoną głową.Nie wiedziałam, jak się przy niej zachować.
- To co przerzuciłaś się na starszego-odezwała się dziewczyna, obok mnie, gdy szłyśmy schodami. Zerknęłam na nią. Uśmiechała się, więc uznałam to za żart. Również się uśmiechnęłam. Włożyłam ręce do kieszeni dżinsów. O czym mam z nią gadać?
- Ej, ale powiesz mi coś szczerze ?-zapytała po chwili poważnie. Kiwnęłam głowę i spojrzałam na nią, ale ona unikała mojego wzroku.
- Możemy się jeszcze przyjaźnić?- spytała po chwili lekko drżącym głosem. Zależało jej ? Nie wiedziałam co powiedzieć. W poprawczaku dobrze mi się z nią przyjaźniło. Choć różniłyśmy się to... no nie wiem fajnie mieć przyjaciółkę. A w sumie ona nie mogła powiedzieć kim jest, bo zostałaby ukarana. Z resztą ja pewnie i tak bym nie uwierzyła. Więc może....
- Tak-odpowiedziałam po dłuższej chwili, a ona odetchnęła z ulgą, uśmiechając się do mnie.
-To dobrze, bo lubię cię Iz-wyznała,a ja uśmiechnęłam się.
- Ja ciebie też Lucy-powiedziałam. Zatrzymała się przed pokojem z numerem "69".
- To twój pokój. Mój jest na końcu korytarza jakby coś-powiedziała, a ja uśmiechnęłam się i bez słowa weszłam do środka.
Pokój miał ściany w kolorze bordowym,a podłogę z jasnej deski. Na środku stało duże łóżko,a po bokach szafki nocne. Dostałam też komode, biurko i drzwi pewnie do łazienki. Bez większego zastanowienia padłam na łóżko i zamknęłam oczy. Niby nie robiłam nic specjalnego, ale czułam się wyczerpana. Nim zdążyłam się obejrzeć sama opłynęłam w sen...
                                             **************************************
                 Obudziło mnie pukanie do drzwi. Myślałam, że to Sebastian, więc wstałam, przecierając oczy. Z ociąganiem podeszłam do drzwi po drodze, zapalając światło.Otworzyłam je i zaniemówiłam, na widok osoby w drzwiach. To nie był Sebastian,a Nate. Ale czego on mógł chcieć po 5 w nocy ?! Spojrzałam na niego zaspanym wzorkiem,a on wydał mi się dziwnie speszony.
- Nate wszystko okej ?-spytałam, a on przyjrzał mi się uważnie, a potem zlustrował pokój dokładnie, jakby, szukając kogoś prócz mnie. O co mu chodziło ? 

W końcu powrócił wzrokiem do mojej twarzy i wziął głęboki wdech po czym spytał niepewnie:
-Możemy pogadać ?
                                           ******************************
              I tak oto kolejny rozdział. Mam nadzieję, że nie ma dużo błędów i podoba się. Czekam na wasze odpowiedzi ! I kolejny postaram dodać się w tygodniu, choć niczego nie obiecuje! :* Liczę, że bardzo źli nie jesteście i wybaczycie mi to, że dopiero dziś :* I przepraszam, za błędy nie miałam siły poprawiać. Sprawy osobiste :*
                                                                                           -LoVe Is NoT GaMe

                           Związek na odległość 

Małe oderwanie od historii, abyście nie mieli cały czas rutyny. Na marginesie rozdział obiecuje dodać do piątku ! A teraz dzisiejszy temat: Związek na odległość.
Łatwy to on nie jest. Odczuwasz jego wady, gdy potrzebujesz wtulić się w kogoś i zapomnieć o wszystkim. To, że nie można się widywać na co dzień. Przytulać, całować i rozmawiać normalnie to nie oznacza, że nie warto ! WARTO!!!! Jeżeli się kogoś kocha to naprawdę można znieść chyba wszystko. Przynajmniej ja. Wiadomo strasznie się tęskni. Marzy o tym, aby już móc być razem ! Aby móc się tulić, rozmawiać, całować i co tam jeszcze wymyślimy.
Nie mówie, że to bajka jak każdy wolałabym, aby być z nim/nią na codzień. Czasem ma się dość i łapię się doła, ale (przynajmniej u mnie) to tylko ta jedna osoba umie mi poprawić humor i sprawić, że znów mam uśmiech. Mam nadzieje, że u innych jest tak samo:*
Ale dla mnie to też jest taki dowód. Bo po co spędzać z kimś każdą wolną chwile, pisząc czy gadając przez telefon/skype, a nawet zarywać nocki aby pogadać chwile, gdy się nic do tej osoby nie czuje ???? Dla mnie to dowód, że jednak mu zależy na mnie! Inni już by mieli mnie dość, a on nie w dodatku zawsze mnie zrozumie co jest rzadkie. Ale okej o mnie dość. Ja chcę tylko powiedzieć, że jeśli się kogoś KOCHA i UFA BEZGRANICZNIE to odległość nie jest tak straszną przeszkodą, a wierność nie jest wyczynem !!!  I zapewnie was o czymś TA SYTUACJA NIE BĘDZIE TRWAĆ WIECZNIE!!!!!!
A wyobrażacie sobie radość, gdy się spotkacie? To szczeście ? Czy to nie jest warte tego ? Bo dla mnie jest !!!
Ja się nie poddam, bo po prostu nie umiem żyć bez niego. I jeżeli ktoś kto jest w tej samej sytuacji czyta to ,to życzę ci powodzenia i trzymam kciuki za was :*
                                                               **************
Nie rozpisałam się bardzo,bo to by nie miało ładu i składu. Z resztą cieżko napisać wszystko co by się chciało. Mam nadzieje, że bardzo źli nie jesteście. Rozdział jak mówiłam pojawi się do piątku :* Czekam na wasze przemyślenia na ten temat i w ogóle.
I jak macie jakiś pomysł na temat, który moge opisać to walcie śmiało tutaj prosze:*** 
                                                                                      - LoVe Is NoT GaMe