Rozdział.13.
Zbudziło mnie czyjeś poszturchiwanie w ramię. Odkąd parę dni temu Cichy Brat przekazał mi diagnozę nie odstępowałam Sebastiana na krok. Cały czas myślałam, że to okaże się pomyłką. Jednak on ani razu się nie obudził. Leżał tak bez ruchy cały blady i chłodny, jakby umierał. Nie! On nie mógł umrzeć ! Odrzuciłam od siebie tę myśl od razu.
W Instytucie panował ponury nastrój. Charlotte cały czas rozmawiała z Cichymi Braćmi, szukając leku. Nate i Daniel zajmowali się swoimi sprawami,a dodatkowo ten pierwszy był widocznie szczęśliwy. Zazdrościłam mu, bo mój ukochany leżał zatruty i nie mogłam nic zrobić, aby się obudził. W dodatku dotarła do mnie wiadomość, że to nie był zwykły wypadek,a pułapka. Nie wiadomo było tylko na kogo. Nie miałam już na to siły, ale wciąż wierzyłam, że on do mnie wróci.
Spojrzałam w górę i zobaczyłam twarz Daniela. Jego oczy wyrażały troskę i smutek. Sama nie wiedziałam czy był szczery czy nie. Wpatrywał się we mnie z dłonią na moim ramieniu. Przez to wszystko zapomniałam,że on też został ranny.
- Idź odpocznij. Ja tu posiedzę-powiedział spokojnie, siadając na drugim krześle przy łóżku. Pokiwałam przecząco głową. Jakaś dziwna gula stanęła mi w gardle i nie mogłam nic mówić. W dodatku mój głos był ochrypły od łez wylanych po nocach ze strachu.
- No idź. On by nie chciał, abyś się wykończyła- spróbował znowu, a ja spojrzałam na śpiącą twarz Sebastiana. Wyglądał tak spokojnie, że aż można by uwierzyć, że po prostu śpi. Niestety tak nie było. Ścisnęłam znowu jego chłodną dłoń, którą cały czas trzymałam, ale nic się nie wydarzyło.
-Wiem-mruknęłam pod nosem,wiedząc, że usłyszał.
- Ale i tak nie pójdziesz, prawda ?-spytał, znając odpowiedź. Mimowolnie kąciki moich ust drgnęły. Trochę mnie znał.
- Dobra.- poddał się i spojrzał na brata widocznie zamyślony.
-Wiesz jak to się stało ?- spytał po dłuższej chwili, a ja pokiwałam przecząco głową. Znałam tylko fakt, że belka nad altanką była przecięta i dlatego się zawaliła. No i, że drewno było zatrute. Daniel westchnął, przeczesując swoje blond włosy. Spojrzał mi prosto w oczy i zaczął mówić:
- Rozmawialiśmy i weszliśmy do altanki.Gadaliśmy o wszystkim i o niczym, ale Sebastian był widocznie zamyślony. Wciąż wpatrywał się w dach altanki. Myślałem, że nie ma ochoty na rozmowę ze mną, ale teraz wiem, że on coś przeczuwał. Tylko czemu nie powiedział!-przerwał na chwilę. Jego głos załamał się na chwilę, ale zaraz się opanował i znów mówił spokojnym tonem bez emocji - Potem wszystko stało się tak szybko. Pamiętam tylko,że usłyszeliśmy trzask,a potem Sebastian odepchnął mnie tak, że zleciałem po schodach altanki na ziemię. Sam... nie zdążył. Usłyszałem tylko cichy jęk,a potem film mi się urwał.-dokończył, a ja myślałam. Oczywiście! Sebastian zawsze ratował innych, nie myśląc o sobie. Nie byłam na niego zła. Ani na Daniela. Tylko po prostu moje serce z każdym oddechem dawało mi odczuć straszny ból, a ja miałam dość.
- Nie ty zatrułeś belki-powiedziałam, ale on chyba uznał to za pytanie, bo zaraz odpowiedział.
- Nie! Nigdy bym nie zrobił tego bratu. Może nasza matka uważała go za potwora, ale dla mnie on nim nie jest. Jest moim starszym bratem, który zawsze musi zgrywać bohatera-powiedział z kwaśnym uśmiechem, patrząc na brata. Coś w jego głosie i oczach sprawiło, że uwierzyłam w jego słowa.
- On nie może odejść-szepnęła do siebie i poczułam świeże łzy na policzkach, Myślałam,że już nie miałam czym płakać. Znowu się pomyliłam. Momentalnie poczułam ramiona chłopaka przytulające mnie. Nie odepchnęłam go. Tak bardzo potrzebowałam się w kogoś wtulić. Schowałam twarz w jego koszulkę i płakałam,
- Ej nie płacz no. On cię nie zostawi. Zbyt ważna dla niego jesteś.-powiedział, a ja tylko pokiwałam głową, podnosząc wzroku. Po chwili chwycił mnie za podbródek i uniósł twarz do góry tak, że musiałam patrzeć mu w oczy.
- Nie pozwoli, aby to ja cię miał-dodał z uśmieszkiem. Sama również lekko się uśmiechnęłam. Jednak po chwili odsunęłam się od niego. Jakoś tak zrobiło się dziwnie.
- To co pójdziesz się wyspać ?-zapytał,zerkając na mnie z boku. Poddałam się. Sen był mi potrzebny, bo ledwo co ustawałam na nogach.
- Zgoda, ale jakby cokolwiek się stało masz mnie budzić rozumiesz ?-spytałam,a on zasalutował jak żołnierz. Wstałam, więc i na chwiejnych nogach i wyszłam z pokoju.
Jakimś cudem dotarłam do swojego bez upadku. Zamknęłam drzwi za sobą i bezwiednie padłam na łóżko. Teraz kiedy byłam sama opadłam całkiem z sił. Przestałam udawać twardą. Po prostu się rozkleiłam. Łzy ciekły strumieniami po mojej twarzy, a ja ich nie powstrzymywałam. Nie miałam po co i nie miałam na to siły. Wiedziałam z komody nasze wspólne zdjęcie z Paryża i przycisnęłam je do piersi, zanosząc się szlochem. Tak bardzo bolała mnie ta niepewność i strach. Chciałam tylko, aby on ułożył się obok mnie, objął i przytulił. Szepnął uspokajające słówka i pocałował w czoło. Tak bardzo pragnęłam jego obecności!
Po pewnym czasie moje powieki stały się strasznie ciężkie, a oczy piekły mnie od łez. Powoli traciłam świadomość, odpływając w sen.
**********************************
Daniel siedział na krześle obok łóżka z nieprzytomnym Sebastianem. Wpatrywał się w niego,ale z jego oczu,ani twarzy nie szło nic wyczytać. Była po prostu bez wyrazu. Jego kąciki ust drgnęły jakby chciał się roześmiać.
- Czy ty zawsze musisz zgrywać takiego bohatera ?-zapytał z wyrzutem, wiedząc, że mu nie dostanie odpowiedzi.
- Zawsze byłeś tym silniejszym, mądrzejszym i lepszym Nocnym Łowcą, ale teraz widzę co innego..-zamilkł na chwilę, rozglądając się i upewniając, że jest sam w pokoju. Po chwili znów spojrzał na brata i kontynuował:
- Ale teraz jesteś taki słaby. Taki bezbronny-mówił niemal z zachwytem na te słowa.
-Tak łatwo byłoby cię wykończyć, Tak łatwo-powiedział rozmarzony, chwytając za sztylet u swojego boku.
- Ale nie... Nie mogę. Isabell by mnie znienawidziła. Poczekam. Jestem cierpliwy,a wątpię, aby znaleźli antidotum na tą twoją truciznę- uznał oschle, a na jego ustach błąkał się sarkastyczny uśmieszek. W jego oczach czaił się zapał i coś jeszcze co wcale nie było dobre. Wpatrywał się w brata, a w jego wzroku nie było ani trochę żalu czy współczucia.
- Spokojnie poczekamy i wyprawimy się ceremonię na którą zasługujesz. I nie martw się..-zaczął, kładąc dłoń na chłodnym ramieniu Sebastiana. Czuł ledwo dostrzegalne ciepło od jego ciała,które coraz bardziej znikało. Wygasało z niego tak jak jego życie.
- Nie martw się zajmę się Izzy-dokończył z szerokim uśmiechem na ustach, myśląc na tym co będzie mógł zrobić.
- Będzie ze mną miała jak w niebie.W końcu mamy tą samą krew. Nie zazna różnicy. A ja zaopiekuję się nią. Będzie moja-powiedział te ostatnie słowa z naciskiem, jakby chciał koniecznie, aby wszyscy go usłyszeli i zrozumieli. Wpatrywał się w brata w tym zwycięskim uśmiechem na ustach i mnóstwem myśli w głowie.
- Jest tylko moja-wyszeptał, patrząc na swoje dłonie.
********************************
Obudził mnie ruch za mną na łóżku. Zaspana obróciłam się i ujrzałam męską sylwetkę, wpatrującą się we mnie. Jego złote włosy były lekko mokre, a ciało wciąż blade, choć widać było, że już biło od niego ciepło. Niezwykle błękitne oczy wpatrywały się we mnie z miłością i tęsknotą. Moje serce momentalnie przyspieszyło, a ja gwałtownie usiadłam, nie zwracając uwagi na to, że jestem w samym staniku.
- Sebastian?-spytałam niepewnie, przyglądając się uważnie postaci w ciemności. Na jego twarzy wykwitł ten anielski uśmiech, a moje serce niemal wyskoczyło z klatki piersiowej.
- Kochana-odpowiedział lekko ochrypłym głosem, a ja nie wytrzymałam.To był on! Poczułam łzy na policzkach, ale nie wycierałam ich. To były łzy ulgi i szczęścia. Chyba.
Momentalnie rzuciłam się na niego, zarzucając ręce na szyję i oplatając. Przytuliłam się do niego, a on objął mnie i przycisnął do siebie. Wtuliłam się w niego i zamknęłam oczy, wdychając jego cudowny zapach. Głaskał mnie po plecach, chowając głowę w moje splątane włosy. Jego oddech łaskotał mnie w szyję, a ja uśmiechałam się lekko. Powoli przestawałam płakać, ciesząc się,że on tu był.
-Tak strasznie cię kocham-wyszeptałam, unosząc głowę i patrząc w jego błękitne oczy. Uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło co przyprawiło mnie o dreszcze. Kciukiem otarł moje zaschnięte łzy, a ja uśmiechnęłam się do niego.
- Ja ciebie mocniej Isabell-odpowiedział i musnął moje usta swoimi. Poczułam fale ciepła wlewającą się we mnie. Oddałam pocałunek, wplątując ręce w jego złote włosy.
- Tęskniłem-wyszeptał, przerywając pocałunek i kładąc głowę w zagłębieniu mojej szyi. Pocałował ją tam delikatnie, a ja zadrżałam. Wtuliłam się w niego i zamknęłam oczy. Poczułam jego dłonie na mojej pupie. Podniosły mnie i wygodnie ułożyły na jego kolanach. Czułam się bezpieczna i spokojna, a wyczerpanie wzięło górę.
- Bałam się, że mnie zostawisz-przyznałam, ziewając. Poczułam jeszcze kilka łez, ale byłam już na granicy świadomości.
- Nigdy cię nie opuszczę obiecuję-usłyszałam jeszcze pewny głos Sebastiana, a potem zasnęłam w ramionach ukochanego, czując spokój...
Gwałtownie usiadłam na łóżku, rozglądając się po pokoju. Byłam całkiem sama. Objęłam się dłońmi, drżąc z zimna. Znowu zaczęłam płakać. To był tylko sen. Tylko sen. Teraz czułam jeszcze większy ból w sercu. Tęsknota i pustka sprawiały, że każdy oddech brałam z trudem. Miałam ochotę przestać oddychać. Ale nie mogłam. Szybko wstałam, wycierając łzy z polików i ubierając bluzkę. Założyłam szybko balerinki i wyszłam z pokoju.
Po cichu otworzyłam drzwi pokoju Sebastiana i weszłam do środka. Na krześle siedział Daniel, z głową opartą o dłoń. Przysnął. Spojrzałam na ukochanego. Jego twarz była teraz szara,a ciało blade. Wszystkie żyłki odznaczały się wyraźnie. Złote włosy jakby zblakły i były całe poplątane. Serce łamało mi się coraz bardziej, widząc go takiego. Powstrzymałam, jednak łzy cisnące się do oczu i na palcach podeszłam do łóżka.
- Daniel-powiedziałam delikatnie, szturchając go w ramię. Podniósł głowę i spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem.
-Hej-powiedział zaspany.
-Hej. Dzięki,że przy nim siedziałeś-odpowiedziałam, a on uśmiechnął się szerzej, przeciągając się przy czym napiął swoje mięśnie. Nie zwróciłam, jednak na to uwagi, bo wpatrywałam się w twarz Sebastiana.
-Nie ma za co. Ale teraz pójdę chyba się odświeżyć-powiedział, wstając i klepiąc mnie w ramię. Uśmiechnęłam się lekko, ale wyglądało to na grymas.
-Okej-powiedziałam tylko, a on przyjrzał mi się uważnie.
- Nie martw się wyjdzie z tego- pocieszył mnie i wyszedł. Westchnęłam i spojrzałam z powrotem na śpiącego chłopaka. Ścisnęłam jego dłoń i trzymałam tak, czekając na jakiś cud.
-Śniłeś mi się. Mam nadzieję, że to byłeś naprawdę ty i dotrzymasz słowa-wyznałam drżącym głosem. Ścisnęło mi się gardło z bólu,a z oczu poczułam łzy. Cholera! Ile można było płakać!?
- Cholera Sebastian nie daję rady, rozumiesz ? Kocham cię, a twoja nieobecność mnie wykańcza. Ja wiem, że to nie twoja wina, ale błagam wróć do mnie. Znajdź w sobie siłę i zwalcz to cholerstwo. Wróć, błagam-powiedziałam łamiącym się głosem, kładąc głowę na jego zimnej klacie. Czułam słabe bicie serca, które już ledwo dawało sobie radę z trucizną. Cisi Bracia musieli znaleźć antidotum. Musieli! On nie mógł umrzeć! Nie mógł mnie zostawić!
Siedziałam tak długi czas, aż drzwi otworzyły się z trzaskiem. Stanął w nich zdenerwowany Daniel.
- Co jest ?-spytałam, przyglądając mu się uważnie. Był nieźle zdenerwowany.
- Lucy odeszła-odpowiedział tylko, opadając na krzesło obok mojego. Zerknęłam na niego z boku zdziwiona.
- Jak to odeszła ?-spytałam niepewna, a on westchnął i podał mi kartkę."Było fajnie, ale mam dość. Żyjcie sobie jak tam chcecie, ale beze mnie" Przeczytałam, otwierając coraz szerzej oczy. Ona na serio od nas odeszła! Jak mogła ? Czemu ? Co jej się stało ???
- Widziałeś ją ? Rozmawiałeś ?-zapytałam po chwili, oddając mu kartkę. Wzruszył ramionami, patrząc na litery.
- Nie. Kartka była na jej drzwiach. Nie rozumiem czemu-powiedział z wyrzutem. Wpatrywałam się w niego, widząc, że jest zły.
- Ej wszystko okej ?-spytałam po chwili. Zszokowało mnie to, ale nie miałam siły na zamartwianie się nią. Starczył mi strach o Sebastiana.
-Nie wiem. Znałem ją od małego, ale bardziej martwię się o Nate'a. Muszę mu to powiedzieć- odpowiedział bez emocji,a ja poklepałam go po plecach.
- Iść z tobą ?-zapytałam, a on pokiwał przecząco głową. Wstał i zdenerwowany wyszedł, a ja znowu zostałam sama.
*************************************
Po paru godzinach zaczęłam przysypiać. Za oknem było już ciemno, a ja nie słyszałam żadnych odgłosów z korytarza. Nie wiedziałam jak poszło z Nate'm, a martwiłam się. Jeszcze więcej smutku to już przegięcie. Czułam wyrzuty sumienia, wstając z krzesła i puszczając dłoń ukochanego.
Spojrzałam jeszcze raz na szarą twarz Sebastiana i skierowałam się do wyjścia. Chociaż wciąż pamiętałam to co zrobił mi Daniel to teraz nie miałam siły, aby go znienawidzić. Miałam nadzieję, że on zrozumiał i przestanie kombinować. Nie chciałam jakiś kłótni, ani nieprzyjemnych scen.
Po tym jak usłyszałam "Proszę" weszłam do pokoju Daniel i rozejrzałam się niepewnie. Jego pokój był taki jak Sebastiana tyle, że z masą plakatów na ścianie i bałaganem na biurku.
- Coś nie tak ?- spytał, wpatrując się we mnie. Pokiwałam głową i podeszłam do łóżka.
- A jak poszło z Nate'm ?-zapytałam, siadając obok niego. Teraz zauważyłam, że nie miał na sobie koszulki. Jego wyrzeźbione mięśnie były kuszące, ale wciąż nie były lepsze od Sebastiana. Nigdy nie będą.
- Tak sobie. Niby nic go nie zabolało, ale ja wiem swoje. Parabatai nie oszuka-stwierdził głosem bez emocji. Przyjrzałam mu się uważnie, a on uśmiechnął się do mnie, przysuwając się.
- Cieszę się, że przyszłaś.-przyznał, kładąc dłoń na moim udzie. Spięłam się, ale nic nie zrobiłam.
- Izzy wiesz ja....-zamilkł na chwilę, a ja spojrzałam prosto jego oczy. Pochylił głowę i nagle jego usta zmiażdżyły moje. Poczułam dreszcze na to doznanie i zapomniałam się. Odwzajemniałam pocałunek, a on przygryzł moją dolną wargę. Jęknęłam mimowolnie, a ona uniósł mnie tak, że usiadłam okrakiem na jego nogach. Wplótł dłonie w moje włosy i pogłębił pocałunek.
***************************
Przepraszam, że tak długo, ale nie będę kłamać. Po prostu miałam załamke i nie chciało mi się nic pisać. Gdy już mój kotek poprawił mi humor to nie miałam dostępu do lapka. Także dopiero dzisiaj nowy rozdział. Przepraszam was i postaram się, aby już te moje załamania nie wpływały na blog. Jeszcze raz przepraszam.
Mam nadzieję, że rozdział się spodobał i czekam na wasze opinie. Naprawdę każdy komentarz to więcej weny dla mnie. Także proszę o komentarze i szczere opinie. Możecie po mnie jechać do woli. :*
Ps. Przepraszam za błędy. A następny rozdział postaram się dodać w ciągu tygodnia.
- LoVe Is NoT GaMe
czwartek, 26 lutego 2015
sobota, 14 lutego 2015
Sekret Nate'a
No skoro dziś Walentynki to życzę
Wam bardzo dużo szczęścia miłości !!!
Abyście znaleźli swoje drugie połówki i byli z nimi szczęśliwi !!
Jak najmniej kłótni,a jak najwięcej uśmiechu na twarzach !!!!
No i moja niespodzianka. Jak wiadomo Nate rozmawiał o czymś z Isabell. Specjalnie nie pisałam co, bo chciałam to ukryć, ale mamy Walentynki to mogę dać. To takie oderwane i pisane z innej perspektywy opowiadanie. Mam nadzieję, że dzięki temu nie zabijecie mnie za rozdział 12 :D No dobrze więcej was nie męczę tylko daję opowiadanie :*
Nate był bardzo zestresowany. Stał na środku polany, a za nim była przygotowana cała niespodzianka. Mały stolika nakryty czerwonym obrusem i białą zastawą. Stał także wazon z czerwonymi różami. Stolik był przygotowany dla dwóch osób. Za nim stał piękny biały łuk opleciony krzewami białych i czerwonych róż. Dróżka od wejścia lasu, aż do samego krzesła była wysłana płatkami róż. Nate wszystko sam przygotował, a teraz stał pośrodku, ściskając za kieszeń marynarki. Ubrał się odświętnie w czarny garnitur i białą koszulę z jedwabiu. Włosy gładko zaczesał do tyłu. Ręce mu drżały w oczekiwaniu. Wpatrywał się w wyjście na polanę, czekając na nią. Zaczął przestąpywać z nogi na nogę. Rano zostawił jej liścik przy łóżku, aby ubrała się ładnie i przyszła na ich polanę. Wiedziała, gdzie ma przyjść, bo od małego tam biegali i trenowali.
W końcu ją ujrzał. Wyszła na skraj lasu ubrana w piękną, krótką fioletową sukienkę bez ramiączek. Jej blond rozpuszczone włosy rozwiewał wiatr. Uwielbiał się w nie wtulać. Na jej widok na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech tak jak na jej. Powoli szła w jego stronę. Wpatrywał się zauroczony,a serce waliło mu coraz szybciej Zrób to. Zrób to-powtarzało mu z każdym uderzeniem. Opuścił dłonie wzdłuż ciała i cierpliwie czekał.
Kiedy tylko znalazła się na odległości jego ręki złapał ją w delikatnie w pasie i przyciągnął do siebie. Pochylił się i złożył delikatny pocałunek na jej zaróżowionych ustach. Odwzajemniła go i wplotła dłonie w jego włosy jak zawsze. Całowali się jeszcze chwilę, aż ona odchyliła głowę i spojrzała za niego z szerokim uśmiechem.
- Co to za okazja ?-zapytała ciekawa, patrząc mu w oczy, a on uśmiechnął się zagadkowo i pocałował ją w czoło.
- Bez okazji. Chciałem sprawić ci niespodziankę.Podoba się ?-spytał, a on zarzuciła mu ręce na szyję i mocno pocałowała.
- Bardzo-szepnęła z ustami przy jego ustach. Uśmiechnął się, trzymając ją w ramionach. Trzymając ją przy sobie miał swój cały świat. Nic więcej nie potrzebował i był tego pewny !
- Może wpierw zjemy to co przygotowałem-zaproponował, a ona się roześmiała. Złapał ją za rękę i poprowadził do stolika. Jak przystało na dżentelmena pomógł zająć jej miejsce, a potem sam usiadł naprzeciw.
********************************
Przez całą kolację rozmawiali i śmiali się ze wszystkiego. Uwielbiał widzieć jej uśmiech i słyszeć jej śmiech. Kochał ją i wiedział, że zawsze tak będzie. Gdy skończyli w końcu jeść tylko gwiazdy dawały im światło i mała świeczka zapalona na stoliku. Nate splótł swoją dłoń z jej przez stół i wziął głęboki oddech. Pudełko w jego kieszeni boleśnie domagało się wyjścia na świat. Powoli wstał wciąż, trzymając jej dłoń. Stanął przed nią i uklęknął, wyciągając czerwone pudełko w kształcie serca.
-Nate co ty....- Clary zamilkła na widok pudełka. Wpatrywała się w twarz swojego chłopaka, a w jej oczach wezbrały łzy. Nate zatopił się w jej oczach i stracił mowę. Jednak po chwili wrócił na ziemię. Kciukiem otworzył pudełko, a w jego środku był rodowy pierścień jego rodziny. Taka była tradycja Nocnych Łowców. Przełknął ślinę i zaczął mówić:
- Clarisso kocham cię i zawszę tak będzie obiecuje. I chciałbym spytać się czy uczynisz mi ten zaszczyt i wyjdziesz za mnie ?-zapytał drżącym z emocji głosem. Clary była tak szczęśliwa, że żadne słowa nie chciały przejść jej przez gardło. Nate wpatrywał się w jej oczy, a w jego pojawiał się niepokój i obawa. Chciał coś powiedzieć, ale wtedy ona uśmiechnęła się szeroko i ścisnęła jego dłoń.
-Oczywiście, że za ciebie wyjdę-powiedziała głosem tak pełnym szczęścia. Chłopak założył pierścień na palec dziewczyny, a potem wziął ją w ramiona, tuląc strasznie mocno ze szczęścia. Schował głowę, wdychając jej cudny zapach. Pocałował ją w szyję delikatnie ssąc,a ona zachichotała. Złapała za jego podbrudek i uniosła do góry. Pochylił się i pocałował ją bardzo namiętnie. Wtedy cały świat znikł, a zostali tylko oni dwoje. Nic innego się nie liczyło. Ich miłość zapełniała cały ich świat!
piątek, 13 lutego 2015
Rozdział.12.
Spacerowałam po Instytucie od rana. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Sebastian nie przyszedł, czyli pewnie długo rozmawiał z matką i bratem. Martwiłam się i chciałam go zobaczyć, lecz nie wiedziałam jak odnaleźć jego pokój. Nie chciałam nikogo budzić, aby mnie informował. Chodziłam więc, snując się korytarzami i podziwiając cały budynek. Był ogromny i nie miałam pojęcia jak oni orientują się skąd dokąd dojść. Ja już się najprawdopodobniej zgubiłam, ale nie martwiłam się tym. Jakoś wrócę. Korytarze były o ciemnych ścianach, a na nich mnóstwo obrazów przedstawiających najróżniejsze sceny. Tu Anioł wstający z jeziora ze złotym kielichem w dłoniach. Gdzie indziej obraz przedstawiający połyskujące demoniczne wieże w stolicy kraju Nocnych Łowców Alicante. I wiele innych. Na niektórych rozpoznawałam Cichych Braci, czyli Nefilim, którzy przeszli rytuał i żyli w Mieście Kości. Mieli zwykle zaszyte usta i oczy. Zajmowali się sama nie wiedziałam dokładnie czym. Pamiętałam coś z książki, że "pilnowali" Miecza Anioła i zajmowali się zwłokami Nocnych Łowców. Byli nieśmiertelni, więc najkrócej, mówiąc, gdy tak jakby kamienieli to zakopywano ich żywcem. Czy coś w tym stylu. Nie skupiałam się na nich za bardzo, bo przerażała mnie myśl, że potrafią czytać w myślach i sami porozumiewają się właśnie, przesyłając nam swoje myśli. Na samą myśl przechodziły mnie ciarki. Na innych malunkach były bitwy Nocnych Łowców z demonami. Były także obrazy przedstawiające cztery postacie. Pierwszy był mężczyzna o bardzo bladej cerze niczym marmur, idealnych rysach twarzy i dobrze zbudowany. Można by go uznać za nastolatka, gdyby nie to, że z jego ledwo rozchylonych ust wystawały kły. Ostre i śnieżnobiałe, a oczy miały barwę miedzi. Nim przeczytałam podpis pod nim wiedziałam kim był. Dziecko Nocy-wampir. Następny był mężczyzna o umięśnionym ciele i wysoki. Ciemne włosy lekko się lokowały, a zarost miał już co najmniej ponad tygodniowy. Jego oczy miały złotawą barwę, a ręce były zakończone pazurami. Likantrop czyli Dziecko Księżyca. Następna była kobieta o mlecznej cerze i bardzo długich rudych włosach. Były piękne. Jej ciało było owinięte w płaszcz z motyli, a oczy dumnie utkwione przed siebie. Cała postawa świadczyła o dumie z samej siebie, To musiała być jedna z Fearie. Ostatnia była kobieta o morskim odcieniu skóry i falowanych blond włosach. Miała zielone oczy,a jej dłonie były jak u żaby.Dziecko Lilith- kobieta czarownik. Cztery postacie ze świata podziemi z, którymi Clave miało podpisany pokój.
Potrząsnęłam głową, aby nie myśleć tyle o tym całym Clave, bo pewnie niedługo będę musiała spotkać się z przedstawicielem na "pogadankę". Ciekawe jak to będzie wyglądało ?
Stanęłam niepewnie przed wielkimi dębowymi drzwiami przyciągana jakimś impulsem. Otworzyłam je i ujrzałam ogromny pokój. Na samych środku stał duży stół, a przy nim krzesła. Pod wysokimi oknami stały półki z książkami,a przy jednym z nich potężne ciemne biurko ze stertą papierów. Nogi biurka były w kształcie aniołów. Tak jakby to anioły trzymały blat mebla. Rozejrzałam się i z każdej strony było mnóstwo ogromnych półek z książkami. Biblioteka! Trafiłam w miejsce, gdzie zawsze mogłam sobie spokojnie pomyśleć i odpocząć. Pomieszczenie były piękne,a taka ilość książek przyprawiała mnie o zawroty głowy.
Zaczęłam przechadzać się koło półek, przeglądając tytuły. Było mnóstwo o Świecie Cieni, o zaklęciach, o runach, o legendach i innych różnościach. Mnóstwo także łaciny i greki, której w życiu się nie uczyłam. Na szczęście była też literatura bardziej dla młodzieży.
Przechadzałam się pomiędzy półkami, dotykając grzbietów książek i myśląc o Sebastianie. Byłam ciekawa co teraz robił. Czy jeszcze rozmawiał z Charlotte ? A może z Danielem ? Byłam strasznie ciekawa czemu wczoraj do mnie nie przyszedł. Zamiast tego... No właśnie Nate. To było strasznie dziwne, że w środku nocy przeszedł do mnie. I to po radę w takiej sprawie! Nie byłam dobra w udzielaniu rad, ale miałam nadzieje,że mu pomogłam. Dla niego ta sprawa była naprawdę ważna i widziałam, że był pewny na 100%. Ciekawa tylko byłam czy zdobędzie się na odwagę. Miałam nadzieję, że tak.
Nagle usłyszałam za sobą kaszlnięcie i aż podskoczyłam z zaskoczenia. Powoli obróciłam się i ujrzałam Charlotte. Ubraną w jak zwykle nienaganny strój. Jej oczy wpatrywały się w moje, ale nie umiałam z nich nic wyczytać. Na jej ustach pojawił się wymuszony uśmiech tak jak na moich. Na prawdę wolałabym jej nie spotkać.
- Dzień dobry. Masz chwilę ? Chciałabym z tobą porozmawiać.-odezwała się po chwili uprzejmym tonem, a ja wzruszyłam ramionami. Nie miałam nic innego do roboty, więc mogłam z nią pogadać.
- To dobrze, choć usiądźmy-powiedziała i ruszyła do stołu. Zajęłam jedno z wielu miejsc, a ona naprzeciw mnie. Czułam się dziwnie spięta, chociaż nie miałam czym. No,ale jednak to matka mojego chłopaka, a w dodatku szefowa Instytutu. Jak coś źle powiem to mogę wylecieć. A tego nie chciałam.
Odchrząknęłam, gdyż cisza się przedłużała,a ona spojrzała na mnie i uśmiechnęła się. Cóż za fałszywy uśmiech. Już ja znam takie.
- Więc chciałam się ciebie spytać o Sebastiana. Znasz go trochę, tak ?-zapytała spokojnym tonem. Spojrzałam jej w oczy i pokiwałam głową. Co ona ode mnie chciała ?
- Lubcie się, prawda ?-spytała,a ja znów pokiwałam głową. Mimowolnie moje kąciki ust się uniosły. Jacy dorośli byli staromodni.
- Jesteście dość blisko, więc może powiesz mi coś o nim ?-zapytała niemal obojętnym tonem. Czemu mi się wydawało, że mówienie o Sebastianie sprawiało jej trudność, jakby on umarł.A on żył i miał się dobrze ! Wzięłam, głęboki oddech, uspokajając moje nerwy i odpowiedziałam spokojnie:
- Ale co chciałaby pani wiedzieć ?
- Nie wiem. Jak on się zachowuje ? Czy ma jakieś... no niekontrolowane wybuchy ?-spytała spokojnie,ale mi już ciśnienie skoczyło w górę. Do czego ona zmierzała ?!
- Sebastian jest opiekuńczy, kochany, troskliwy, szczery, pomocny, miły, uprzejmy i opanowany!-powiedziałam to ostatnie słowo podniesionym tonem. Jak ona śmiała ? Już wiedziałam do czego ona zmierzała!
- Ale czy nie zachowuje się jak.....
-Potwór ?-przerwałam jej niemal, sycząc na nią.
- Nie! On nie jest potworem za jakiego wszyscy go uważacie!-niemal krzyczałam. Wzięłam trzy głębokie oddechy, patrząc w oczy Charlotte. Nieźle mnie zdenerwowała. Jaki to trzeba było mieć tupet, żeby tak mówić i to o własnym synu.
- Ja myślałam, że pani na nim zależy. Że chcę odzyskać syna i sprawić, abyście byli rodziną,ale pani nadal uważa go za potwora! On to nie pani mąż!-dodałam zła podniesionym tonem. Patrzyła na mnie,a w jej oczach widziałam złość. Otworzyła usta, aby mi odpowiedzieć,ale wtedy drzwi biblioteki otworzyły się z hukiem z stanął w nich zgrzany Nate. Koszule nie dość, że miał na odwrót to jeszcze krzywo zapiętą. Moje rady chyba podziałały.
Jednak nie cieszyłam się, bo w jego oczach widziałam przerażenie.
- Daniel... i Sebastian...-wydyszał,a ja momentalnie cała się spięła. Wstałam,a przez moją głowę przelatywały już najgorsze myśli.
- Co się stało ?-spytałam drżącym głosem. Nie próbowałam ukryć strachu o Sebastiana. Jeżeli coś mu się stało....
- Są w skrzydle szpitalnym. W ogrodzie zawalił się na nich dach altanki-powiedział szybko chłopak, a ja momentalnie poczułam jak po całym moim ciele przechodzą dreszcze. Był ranny! Po moich plecach pociekła stróżka zimnego potu.
- Zaprowadź mnie tam!-powiedziałam o ton za głośno. Spojrzał na mnie i pokiwał głową, ale Charlotte była szybsza. Wyszła już z pomieszczenia i pośpiesznie szła korytarzami. Bez słowa kiwnęłam na Nate'a, a on wyszedł. Ja ruszyłam w jego ślady cała przerażona. Błagałam, aby był cały i nic poważnego mu nie było. Czułam łzy w oczach,ale nie chciałam się teraz rozklejać. Musiałam być twarda. Nocni Łowcy nie płaczą praktycznie nigdy! A ja byłam jedną z nich.
Idąc zerknęłam na Nate'a. Jego twarz była cała blada,a mięśnie napięte. Szedł pośpiesznie. Widocznie był przerażony jak ja. No tak ! Daniel był jego parabatai! Zaczęłam mu współczuć, ale bardziej myślałam o Sebastianie.
Moje serce zaczęło kuć mnie boleśnie, jakby wiedziało coś czego ja nie wiedziałam. Nie podobało mi się to. Chciałam już go zobaczyć!
*******************************
Kiedy dotarłam do drzwi skrzydła szpitalnego Charlotte stała tam już i rozmawiała z Cichym Bratem. Ubrany był w długą szarą szatę,a gdy odwrócił twarz, spoglądając na mnie omal nie krzyknęłam. Jego twarz była blada,a oczy i usta zszyte. Po co im to robiono ?!?
- Co jest z Danielem i Sebastianem ?-zapytał Nate, gdy stanęliśmy przed nimi. Cała się trzęsłam ze strachu o niego.
Daniel teraz odpoczywa i z nim jest wszystko w porządku. Gorzej z drugim chłopakiem-odezwał się chłodny głos Brata w moim umyśle. Wciągnęłam powietrze z sykiem. To było przerażające. Jakby ktoś buszował w mojej głowie. Chciałam uciekać od niego, ale słowa, które usłyszałam zmusiły mnie do zapanowania nad sobą.
- Co z Sebastianem ?-spytałam łamiącym się głosem. Charlotte spojrzała na mnie,a ja jej wzrok był zimny. Nienawidziła mnie byłam tego pewna, ale mało mnie to obchodziło.W bibliotece powiedziałam to co myślę. I tyle. Nie miałam zamiaru przepraszać za to !
Pan Grigori ma ciała obce w plecach. Musimy mu je wyjąć,ale czekamy na sprzęt.-odpowiedział w mojej głowie Cichy Brat. Chciałam coś powiedzieć,ale szefowa Instytutu mnie ubiegła.
- Nie możemy narysować iratze bo w zagojonych ranach zostałyby odłamki i jeszcze bardziej uszkodziły jego plecy. A poza tym on nie chcę widzieć nikogo z rodziny-powiedziała zimnym tonem, a ja poczułam kolejne ukłucie w sercu. Jednak postanowiłam spróbować coś zrobić. Chciałam być przy nim.
- Nie jestem z rodziny. Mogę wejść ?-spytałam, olewając Charlotte. Wiedziałam, że ona by się nie zgodziła, ale to nie ona miała tam władzę. Spojrzałam niechętnie na zakapturzoną postać, która wpatrywała się we mnie. Poczułam, jakby jakaś dłoń chwyciła za mój umysł co zabolało,ale momentalnie ustało.
Zgoda. Może pani wejść,ale sama- zastrzegł Brat, a ja pokiwałam głową i pośpiesznie ruszyłam za nim do sali.
Tylko ostrzegam panią, że chłopak nie jest w dobrym stanie i może nie być miły- odezwał się Brat Jeremiasz w mojej głowie. Pokiwałam tylko głową. Myślami byłam już przy nim.
Gdy weszliśmy do sali zobaczyłam rząd białym łóżek. Tylko dwa były zajęte.Na jednym spał Daniel wygodnie rozwalony z bandażem na klacie. Zerknęłam tylko i mój wzrok sam powędrował do łóżka zasłoniętego parawanem. Wiedziałam kto na nim był.
Brat podszedł szybciej i odsunął zasłonę, a ja stanęłam jak posąg. Na łóżku leżał mój ukochany. Leżał na brzuchu,a z pleców wystawały wbite kawałki szkła i drewna. Z ran wolno sączyła się krew. Na boku widziałam runy spowalniające krwawienie, jednak dużo one nie dawały. Twarz miał ułożoną na zgiętych rękach, ale widziałam, że cierpiał. Dłonie zaciskał w pięści,a oddech miał nierównomierny. Moje serce zaczęło boleć trzy razy mocniej, widząc go takiego. Miałam ochotę się rozpłakać, ale nie mogłam. Musiałam być silna.
Podeszłam do łóżka, a jego głowa przekręciła się w moją stronę. Spojrzał na mnie z zarysem tego anielskiego uśmiechu na ustach. Chciał coś powiedzieć, ale ubiegłam go.
- Nic nie mów. Wszystko będzie dobrze-zapewniłam, a on wpatrywał się we mnie oczami pełnymi miłości. Stanęłam bliżej jego głowy i odgarnęłam mokre kosmyki włosów z jego twarzy.
Możemy zaczynać. Jesteś gotowy?- odezwał się Brat Jeremiasz w naszych głowach.
- Tak-odpowiedział ledwo słyszalnie Sebastian. Z powrotem oparł głowę o dłonie i zamknął oczy. Wpatrywałam się zastygła jak Brat wyciągał pierwszy odłamek nad łopatką. Mój ukochany krzyknął cicho w poduszkę, ale zaraz zamilkł. Gdy drugi odłamek został wyciągnięty z jego pleców usłyszałam znowu zdławiony krzyk w poduszkę. Chciałam krzyczeć, aby przestał, ale wiedziałam, że muszą wyciągnąć wszystkie. Jeżeli narysowaliby iratze rany zagoiłyby się z odłamkami i sprawiły jeszcze gorsze rany. Chwyciłam, więc dłoń Sebastiana i splotłam ze swoją, ściskając ją mocno.
- Ściskaj tak ja mocno boli- szepnęłam do niego, on ledwo dostrzegalnie kiwnął głową. Kiedy Brat wyciągnął trzeci odłamek chłopak ścisnął moją rękę tak, że poczułam w niej pulsowanie. Jednak to było nic w porównaniu z bólem w sercu na widok cierpiącego chłopaka,który skradł moje serce.
Pa paru godzinach wszystkie odłamki były już wyciągnięte. Na plecach Sebastiana pojawiły się runy leczące. Chłopak skrzyżował swoje spojrzenie z moim i uśmiechnął się widocznie odprężony. Ból ustał. Przynajmniej miałam taką nadzieję. Moja dłoń ściskana przez niego straciła czucie, ale nie martwiłam się tym. Pochyliłam się nad nim, odgarniając jego złote włosy i całując mocno w czoło.
- Powinieneś odpocząć-szepnęłam,a on uniósł dłoń i dotknął nią mojego rozgrzanego polika.Chciało mi się płakać. Ze strachu, przerażenia, ulgi i radości. Wszystko naraz!
-Nie chcę.-powiedział tylko, a ja uniosłam jedną brew do góry. Widziałam, że był zmęczony i to bardzo. Kątem oka widziałam jak Brat Jeremiasz wpatrywał się w odłamki na tacy. Co go tak zaciekawiło? Odłamki we krwi ?
Pójdę porozmawiać z Charlotte. Mogłabyś zabandażować go-odezwał się nagle chłodny głos Brata w mojej głowie, a ja odruchowo cała się spięłam. Pokiwałam tylko głową niezdolna mówić. Cichy Brat bezszelestnie niczym duch wyszedł z sali, zostawiając nas samych. Spojrzałam z powrotem na Sebastiana, który uśmiechał się, wpatrując się we mnie.
- Pani doktor.A gdzie strój ?-zapytał żartem, a ja uśmiechnęłam się. Podeszłam bliżej niego i musnęłam jego usta swoimi. Takie styknięcie,a już wywołało przyjemne dreszcze. Oblizał dolną wargę z uśmieszkiem.
- hmhmm Słodko.-skomentował, a ja uśmiechnęłam się szerzej.
- No dobrze. Dasz radę usiąść, abym cię opatrzyła ?-spytałam z troską, a on bez słowa powoli usiadł. Nie obeszło się to bez syknięć, ale był twardy. Jednak ja strasznie się bałam. Podeszłam do stolika obok łóżka i wzięłam zwinięty bandaż. Stanęłam przy nim i zaczęłam opatrywać. Powoli, uważając, aby nie przydusić ran. Może i miał iratze, ale jeszcze nie zagoiło ono wszystkich ran. Sebastian wpatrywał się cały czas we mnie,a ja zerkałam na niego co chwila.
W końcu skończyłam i zabezpieczyłam bandaż, aby się nie rozpiął. Spojrzałam mu w oczy i spytałam zaniepokojona:
- Wszystko w porządku ? Bardzo boli ?
- Już tak. Da się przeżyć-odpowiedział spokojnie. Złapał mnie za biodra i przysunął do siebie. Oparł głowę o mój brzuch i wtulił się w niego. Instynktownie wplotłam dłonie w jego miękkie włosy i zaczęłam głaskać.
- Prześpij się proszę-powiedziałam cicho po dłuższej chwili, a on uniósł głowę, patrząc na mnie.
- A ty ?-zapytał,a ja uśmiechnęłam się, dotykając jego policzka.
-Posiedzę tutaj i popilnuje cię-odpowiedziałam,a on potarł nosem o materiał mojej bluzki.
- Kocham cię Isabell-powiedział nagle, a ja na te słowa poczułam jak moje serce szybciej bije.
- Ja ciebie też. A teraz idź spać-poleciłam, a on posłusznie położył się na boku i zerknął jeszcze na mnie z uśmiechem po czym zamknął swoje cudne oczy.
Usiadłam na krześle obok i wpatrywałam się w niego, rozmyślając.
**************************
Obudziłam się jakoś w nocy. Sebastian nadal spał. Jednak ja czułam dziwne kłucie w sercu. Jakby strach, ale przecież wszystko było w porządku. Zapaliłam lampkę i spojrzałam na chłopaka na łóżku. Był cały blady i trząsł się.Przykryłam go dokładniej kołdrą, ale coś mi nie pasowało. Sprawdziłam mu puls. Był słaby i nie równy. A oddech płytki. Coś było nie tak! Przerażona wstałam i wybiegłam jak najszybciej umiałam z sali. Skierowałam się do pokoju Charlotte. Zaczęłam walić w drzwi, aż otworzyły się i pojawiła się w nich Charlotte. Ubrana w czarne leginsy i tunikę. Była zaspana. Przetarła oczy i spojrzała na mnie nienawistnym wzrokiem.
- Czego?-spytała sucho, a ja wzięłam głęboki oddech.
- Coś jest nie tak z Sebastianem.-odpowiedziałam, ona momentalnie się spięła.
- Zaczekaj przy nim. Ja wezwę Brata Jeremiasza-powiedziała od razu, a ja pokiwałam głową. Nie czekając na nic więcej ruszyłam biegiem w drogę powrotną do skrzydła szpitalnego. Musiałam być przy nim.Nie mogło mu się nic stać! Nie mogło!
Wbiegłam do sali i momentalnie znalazłam się przy nim.Oddychał, ale płytko. Co się stało? Przecież wyjęli wszystkie odłamki, a iratze i inne runy powinny wszystko uleczyć. Więc co poszło nie tak ? Ścisnęłam jego chłodną dłoń i poczułam jedną dłoń na poliku.
- Proszę cię nie zostawiaj mnie. Musisz być silny. Wytrzymaj błagam-szeptałam przerażona łamiącym się głosem. Powstrzymałam łzy pewna, że zaraz pojawi się tu Charlotte z Cichym Bratem. Nie myliłam się. Po niecałych dziesięciu minutach drzwi się otworzyły i stanęła w nich ona z Bratem u boku. Ten bez słowa podszedł do łóżka, a ja ustąpiłam mu niechętnie miejsca. Patrzyłam jak bada Sebastiana rożnymi przyrządami. Byłam cała napięta i przerażona. Całe moje ciało drżało w oczekiwaniu na słowa Brata. Po plecach ciekły mi stróżki zimnego potu. Błagam nic poważnego.Błagam niech on wyzdrowieje-powtarzałam jak mantrę.
W końcu Cichy Brat wyprostował się i wpatrując się w nieprzytomnego chłopaka powiedział w moich myślach :
Chłopak jest otruty. W jego krwi krążą toksyny niszczące go, a my nie wiemy jakie, więc nie znamy antidotum.
***************************
Wiem nienawidzicie mnie za te zakończenia :D Przepraszam, że tak długo musieliście czekać, ale no trochę brak czasu. Teraz mam ferie, więc postaram dodawać się częściej. Mam nadzieję, że nie ma dużo błędów. Piszcie komentarze :) Wszelką krytykę przyjmuję na klatę i dziękuje za nią, bo uczę się w ten sposób :* Mam jeszcze dla was małą niespodziankę jutro z okazji Walentynek i mam nadzieję, że uda mi się ją dać tutaj jutro.
A teraz spadam, bo muszę poprawić opowiadanie na konkurs. Życzcie mi powodzenia :D Hahah nie no tak wyślę, może coś wyjdzie :)
No także jutro mam nadzieję dostaniecie niespodziankę,a teraz czekam na wasze opinie :*
- LoVe Is NoT GaMe
Spacerowałam po Instytucie od rana. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Sebastian nie przyszedł, czyli pewnie długo rozmawiał z matką i bratem. Martwiłam się i chciałam go zobaczyć, lecz nie wiedziałam jak odnaleźć jego pokój. Nie chciałam nikogo budzić, aby mnie informował. Chodziłam więc, snując się korytarzami i podziwiając cały budynek. Był ogromny i nie miałam pojęcia jak oni orientują się skąd dokąd dojść. Ja już się najprawdopodobniej zgubiłam, ale nie martwiłam się tym. Jakoś wrócę. Korytarze były o ciemnych ścianach, a na nich mnóstwo obrazów przedstawiających najróżniejsze sceny. Tu Anioł wstający z jeziora ze złotym kielichem w dłoniach. Gdzie indziej obraz przedstawiający połyskujące demoniczne wieże w stolicy kraju Nocnych Łowców Alicante. I wiele innych. Na niektórych rozpoznawałam Cichych Braci, czyli Nefilim, którzy przeszli rytuał i żyli w Mieście Kości. Mieli zwykle zaszyte usta i oczy. Zajmowali się sama nie wiedziałam dokładnie czym. Pamiętałam coś z książki, że "pilnowali" Miecza Anioła i zajmowali się zwłokami Nocnych Łowców. Byli nieśmiertelni, więc najkrócej, mówiąc, gdy tak jakby kamienieli to zakopywano ich żywcem. Czy coś w tym stylu. Nie skupiałam się na nich za bardzo, bo przerażała mnie myśl, że potrafią czytać w myślach i sami porozumiewają się właśnie, przesyłając nam swoje myśli. Na samą myśl przechodziły mnie ciarki. Na innych malunkach były bitwy Nocnych Łowców z demonami. Były także obrazy przedstawiające cztery postacie. Pierwszy był mężczyzna o bardzo bladej cerze niczym marmur, idealnych rysach twarzy i dobrze zbudowany. Można by go uznać za nastolatka, gdyby nie to, że z jego ledwo rozchylonych ust wystawały kły. Ostre i śnieżnobiałe, a oczy miały barwę miedzi. Nim przeczytałam podpis pod nim wiedziałam kim był. Dziecko Nocy-wampir. Następny był mężczyzna o umięśnionym ciele i wysoki. Ciemne włosy lekko się lokowały, a zarost miał już co najmniej ponad tygodniowy. Jego oczy miały złotawą barwę, a ręce były zakończone pazurami. Likantrop czyli Dziecko Księżyca. Następna była kobieta o mlecznej cerze i bardzo długich rudych włosach. Były piękne. Jej ciało było owinięte w płaszcz z motyli, a oczy dumnie utkwione przed siebie. Cała postawa świadczyła o dumie z samej siebie, To musiała być jedna z Fearie. Ostatnia była kobieta o morskim odcieniu skóry i falowanych blond włosach. Miała zielone oczy,a jej dłonie były jak u żaby.Dziecko Lilith- kobieta czarownik. Cztery postacie ze świata podziemi z, którymi Clave miało podpisany pokój.
Potrząsnęłam głową, aby nie myśleć tyle o tym całym Clave, bo pewnie niedługo będę musiała spotkać się z przedstawicielem na "pogadankę". Ciekawe jak to będzie wyglądało ?
Stanęłam niepewnie przed wielkimi dębowymi drzwiami przyciągana jakimś impulsem. Otworzyłam je i ujrzałam ogromny pokój. Na samych środku stał duży stół, a przy nim krzesła. Pod wysokimi oknami stały półki z książkami,a przy jednym z nich potężne ciemne biurko ze stertą papierów. Nogi biurka były w kształcie aniołów. Tak jakby to anioły trzymały blat mebla. Rozejrzałam się i z każdej strony było mnóstwo ogromnych półek z książkami. Biblioteka! Trafiłam w miejsce, gdzie zawsze mogłam sobie spokojnie pomyśleć i odpocząć. Pomieszczenie były piękne,a taka ilość książek przyprawiała mnie o zawroty głowy.
Zaczęłam przechadzać się koło półek, przeglądając tytuły. Było mnóstwo o Świecie Cieni, o zaklęciach, o runach, o legendach i innych różnościach. Mnóstwo także łaciny i greki, której w życiu się nie uczyłam. Na szczęście była też literatura bardziej dla młodzieży.
Przechadzałam się pomiędzy półkami, dotykając grzbietów książek i myśląc o Sebastianie. Byłam ciekawa co teraz robił. Czy jeszcze rozmawiał z Charlotte ? A może z Danielem ? Byłam strasznie ciekawa czemu wczoraj do mnie nie przyszedł. Zamiast tego... No właśnie Nate. To było strasznie dziwne, że w środku nocy przeszedł do mnie. I to po radę w takiej sprawie! Nie byłam dobra w udzielaniu rad, ale miałam nadzieje,że mu pomogłam. Dla niego ta sprawa była naprawdę ważna i widziałam, że był pewny na 100%. Ciekawa tylko byłam czy zdobędzie się na odwagę. Miałam nadzieję, że tak.
Nagle usłyszałam za sobą kaszlnięcie i aż podskoczyłam z zaskoczenia. Powoli obróciłam się i ujrzałam Charlotte. Ubraną w jak zwykle nienaganny strój. Jej oczy wpatrywały się w moje, ale nie umiałam z nich nic wyczytać. Na jej ustach pojawił się wymuszony uśmiech tak jak na moich. Na prawdę wolałabym jej nie spotkać.
- Dzień dobry. Masz chwilę ? Chciałabym z tobą porozmawiać.-odezwała się po chwili uprzejmym tonem, a ja wzruszyłam ramionami. Nie miałam nic innego do roboty, więc mogłam z nią pogadać.
- To dobrze, choć usiądźmy-powiedziała i ruszyła do stołu. Zajęłam jedno z wielu miejsc, a ona naprzeciw mnie. Czułam się dziwnie spięta, chociaż nie miałam czym. No,ale jednak to matka mojego chłopaka, a w dodatku szefowa Instytutu. Jak coś źle powiem to mogę wylecieć. A tego nie chciałam.
Odchrząknęłam, gdyż cisza się przedłużała,a ona spojrzała na mnie i uśmiechnęła się. Cóż za fałszywy uśmiech. Już ja znam takie.
- Więc chciałam się ciebie spytać o Sebastiana. Znasz go trochę, tak ?-zapytała spokojnym tonem. Spojrzałam jej w oczy i pokiwałam głową. Co ona ode mnie chciała ?
- Lubcie się, prawda ?-spytała,a ja znów pokiwałam głową. Mimowolnie moje kąciki ust się uniosły. Jacy dorośli byli staromodni.
- Jesteście dość blisko, więc może powiesz mi coś o nim ?-zapytała niemal obojętnym tonem. Czemu mi się wydawało, że mówienie o Sebastianie sprawiało jej trudność, jakby on umarł.A on żył i miał się dobrze ! Wzięłam, głęboki oddech, uspokajając moje nerwy i odpowiedziałam spokojnie:
- Ale co chciałaby pani wiedzieć ?
- Nie wiem. Jak on się zachowuje ? Czy ma jakieś... no niekontrolowane wybuchy ?-spytała spokojnie,ale mi już ciśnienie skoczyło w górę. Do czego ona zmierzała ?!
- Sebastian jest opiekuńczy, kochany, troskliwy, szczery, pomocny, miły, uprzejmy i opanowany!-powiedziałam to ostatnie słowo podniesionym tonem. Jak ona śmiała ? Już wiedziałam do czego ona zmierzała!
- Ale czy nie zachowuje się jak.....
-Potwór ?-przerwałam jej niemal, sycząc na nią.
- Nie! On nie jest potworem za jakiego wszyscy go uważacie!-niemal krzyczałam. Wzięłam trzy głębokie oddechy, patrząc w oczy Charlotte. Nieźle mnie zdenerwowała. Jaki to trzeba było mieć tupet, żeby tak mówić i to o własnym synu.
- Ja myślałam, że pani na nim zależy. Że chcę odzyskać syna i sprawić, abyście byli rodziną,ale pani nadal uważa go za potwora! On to nie pani mąż!-dodałam zła podniesionym tonem. Patrzyła na mnie,a w jej oczach widziałam złość. Otworzyła usta, aby mi odpowiedzieć,ale wtedy drzwi biblioteki otworzyły się z hukiem z stanął w nich zgrzany Nate. Koszule nie dość, że miał na odwrót to jeszcze krzywo zapiętą. Moje rady chyba podziałały.
Jednak nie cieszyłam się, bo w jego oczach widziałam przerażenie.
- Daniel... i Sebastian...-wydyszał,a ja momentalnie cała się spięła. Wstałam,a przez moją głowę przelatywały już najgorsze myśli.
- Co się stało ?-spytałam drżącym głosem. Nie próbowałam ukryć strachu o Sebastiana. Jeżeli coś mu się stało....
- Są w skrzydle szpitalnym. W ogrodzie zawalił się na nich dach altanki-powiedział szybko chłopak, a ja momentalnie poczułam jak po całym moim ciele przechodzą dreszcze. Był ranny! Po moich plecach pociekła stróżka zimnego potu.
- Zaprowadź mnie tam!-powiedziałam o ton za głośno. Spojrzał na mnie i pokiwał głową, ale Charlotte była szybsza. Wyszła już z pomieszczenia i pośpiesznie szła korytarzami. Bez słowa kiwnęłam na Nate'a, a on wyszedł. Ja ruszyłam w jego ślady cała przerażona. Błagałam, aby był cały i nic poważnego mu nie było. Czułam łzy w oczach,ale nie chciałam się teraz rozklejać. Musiałam być twarda. Nocni Łowcy nie płaczą praktycznie nigdy! A ja byłam jedną z nich.
Idąc zerknęłam na Nate'a. Jego twarz była cała blada,a mięśnie napięte. Szedł pośpiesznie. Widocznie był przerażony jak ja. No tak ! Daniel był jego parabatai! Zaczęłam mu współczuć, ale bardziej myślałam o Sebastianie.
Moje serce zaczęło kuć mnie boleśnie, jakby wiedziało coś czego ja nie wiedziałam. Nie podobało mi się to. Chciałam już go zobaczyć!
*******************************
Kiedy dotarłam do drzwi skrzydła szpitalnego Charlotte stała tam już i rozmawiała z Cichym Bratem. Ubrany był w długą szarą szatę,a gdy odwrócił twarz, spoglądając na mnie omal nie krzyknęłam. Jego twarz była blada,a oczy i usta zszyte. Po co im to robiono ?!?
- Co jest z Danielem i Sebastianem ?-zapytał Nate, gdy stanęliśmy przed nimi. Cała się trzęsłam ze strachu o niego.
Daniel teraz odpoczywa i z nim jest wszystko w porządku. Gorzej z drugim chłopakiem-odezwał się chłodny głos Brata w moim umyśle. Wciągnęłam powietrze z sykiem. To było przerażające. Jakby ktoś buszował w mojej głowie. Chciałam uciekać od niego, ale słowa, które usłyszałam zmusiły mnie do zapanowania nad sobą.
- Co z Sebastianem ?-spytałam łamiącym się głosem. Charlotte spojrzała na mnie,a ja jej wzrok był zimny. Nienawidziła mnie byłam tego pewna, ale mało mnie to obchodziło.W bibliotece powiedziałam to co myślę. I tyle. Nie miałam zamiaru przepraszać za to !
Pan Grigori ma ciała obce w plecach. Musimy mu je wyjąć,ale czekamy na sprzęt.-odpowiedział w mojej głowie Cichy Brat. Chciałam coś powiedzieć,ale szefowa Instytutu mnie ubiegła.
- Nie możemy narysować iratze bo w zagojonych ranach zostałyby odłamki i jeszcze bardziej uszkodziły jego plecy. A poza tym on nie chcę widzieć nikogo z rodziny-powiedziała zimnym tonem, a ja poczułam kolejne ukłucie w sercu. Jednak postanowiłam spróbować coś zrobić. Chciałam być przy nim.
- Nie jestem z rodziny. Mogę wejść ?-spytałam, olewając Charlotte. Wiedziałam, że ona by się nie zgodziła, ale to nie ona miała tam władzę. Spojrzałam niechętnie na zakapturzoną postać, która wpatrywała się we mnie. Poczułam, jakby jakaś dłoń chwyciła za mój umysł co zabolało,ale momentalnie ustało.
Zgoda. Może pani wejść,ale sama- zastrzegł Brat, a ja pokiwałam głową i pośpiesznie ruszyłam za nim do sali.
Tylko ostrzegam panią, że chłopak nie jest w dobrym stanie i może nie być miły- odezwał się Brat Jeremiasz w mojej głowie. Pokiwałam tylko głową. Myślami byłam już przy nim.
Gdy weszliśmy do sali zobaczyłam rząd białym łóżek. Tylko dwa były zajęte.Na jednym spał Daniel wygodnie rozwalony z bandażem na klacie. Zerknęłam tylko i mój wzrok sam powędrował do łóżka zasłoniętego parawanem. Wiedziałam kto na nim był.
Brat podszedł szybciej i odsunął zasłonę, a ja stanęłam jak posąg. Na łóżku leżał mój ukochany. Leżał na brzuchu,a z pleców wystawały wbite kawałki szkła i drewna. Z ran wolno sączyła się krew. Na boku widziałam runy spowalniające krwawienie, jednak dużo one nie dawały. Twarz miał ułożoną na zgiętych rękach, ale widziałam, że cierpiał. Dłonie zaciskał w pięści,a oddech miał nierównomierny. Moje serce zaczęło boleć trzy razy mocniej, widząc go takiego. Miałam ochotę się rozpłakać, ale nie mogłam. Musiałam być silna.
Podeszłam do łóżka, a jego głowa przekręciła się w moją stronę. Spojrzał na mnie z zarysem tego anielskiego uśmiechu na ustach. Chciał coś powiedzieć, ale ubiegłam go.
- Nic nie mów. Wszystko będzie dobrze-zapewniłam, a on wpatrywał się we mnie oczami pełnymi miłości. Stanęłam bliżej jego głowy i odgarnęłam mokre kosmyki włosów z jego twarzy.
Możemy zaczynać. Jesteś gotowy?- odezwał się Brat Jeremiasz w naszych głowach.
- Tak-odpowiedział ledwo słyszalnie Sebastian. Z powrotem oparł głowę o dłonie i zamknął oczy. Wpatrywałam się zastygła jak Brat wyciągał pierwszy odłamek nad łopatką. Mój ukochany krzyknął cicho w poduszkę, ale zaraz zamilkł. Gdy drugi odłamek został wyciągnięty z jego pleców usłyszałam znowu zdławiony krzyk w poduszkę. Chciałam krzyczeć, aby przestał, ale wiedziałam, że muszą wyciągnąć wszystkie. Jeżeli narysowaliby iratze rany zagoiłyby się z odłamkami i sprawiły jeszcze gorsze rany. Chwyciłam, więc dłoń Sebastiana i splotłam ze swoją, ściskając ją mocno.
- Ściskaj tak ja mocno boli- szepnęłam do niego, on ledwo dostrzegalnie kiwnął głową. Kiedy Brat wyciągnął trzeci odłamek chłopak ścisnął moją rękę tak, że poczułam w niej pulsowanie. Jednak to było nic w porównaniu z bólem w sercu na widok cierpiącego chłopaka,który skradł moje serce.
Pa paru godzinach wszystkie odłamki były już wyciągnięte. Na plecach Sebastiana pojawiły się runy leczące. Chłopak skrzyżował swoje spojrzenie z moim i uśmiechnął się widocznie odprężony. Ból ustał. Przynajmniej miałam taką nadzieję. Moja dłoń ściskana przez niego straciła czucie, ale nie martwiłam się tym. Pochyliłam się nad nim, odgarniając jego złote włosy i całując mocno w czoło.
- Powinieneś odpocząć-szepnęłam,a on uniósł dłoń i dotknął nią mojego rozgrzanego polika.Chciało mi się płakać. Ze strachu, przerażenia, ulgi i radości. Wszystko naraz!
-Nie chcę.-powiedział tylko, a ja uniosłam jedną brew do góry. Widziałam, że był zmęczony i to bardzo. Kątem oka widziałam jak Brat Jeremiasz wpatrywał się w odłamki na tacy. Co go tak zaciekawiło? Odłamki we krwi ?
Pójdę porozmawiać z Charlotte. Mogłabyś zabandażować go-odezwał się nagle chłodny głos Brata w mojej głowie, a ja odruchowo cała się spięłam. Pokiwałam tylko głową niezdolna mówić. Cichy Brat bezszelestnie niczym duch wyszedł z sali, zostawiając nas samych. Spojrzałam z powrotem na Sebastiana, który uśmiechał się, wpatrując się we mnie.
- Pani doktor.A gdzie strój ?-zapytał żartem, a ja uśmiechnęłam się. Podeszłam bliżej niego i musnęłam jego usta swoimi. Takie styknięcie,a już wywołało przyjemne dreszcze. Oblizał dolną wargę z uśmieszkiem.
- hmhmm Słodko.-skomentował, a ja uśmiechnęłam się szerzej.
- No dobrze. Dasz radę usiąść, abym cię opatrzyła ?-spytałam z troską, a on bez słowa powoli usiadł. Nie obeszło się to bez syknięć, ale był twardy. Jednak ja strasznie się bałam. Podeszłam do stolika obok łóżka i wzięłam zwinięty bandaż. Stanęłam przy nim i zaczęłam opatrywać. Powoli, uważając, aby nie przydusić ran. Może i miał iratze, ale jeszcze nie zagoiło ono wszystkich ran. Sebastian wpatrywał się cały czas we mnie,a ja zerkałam na niego co chwila.
W końcu skończyłam i zabezpieczyłam bandaż, aby się nie rozpiął. Spojrzałam mu w oczy i spytałam zaniepokojona:
- Wszystko w porządku ? Bardzo boli ?
- Już tak. Da się przeżyć-odpowiedział spokojnie. Złapał mnie za biodra i przysunął do siebie. Oparł głowę o mój brzuch i wtulił się w niego. Instynktownie wplotłam dłonie w jego miękkie włosy i zaczęłam głaskać.
- Prześpij się proszę-powiedziałam cicho po dłuższej chwili, a on uniósł głowę, patrząc na mnie.
- A ty ?-zapytał,a ja uśmiechnęłam się, dotykając jego policzka.
-Posiedzę tutaj i popilnuje cię-odpowiedziałam,a on potarł nosem o materiał mojej bluzki.
- Kocham cię Isabell-powiedział nagle, a ja na te słowa poczułam jak moje serce szybciej bije.
- Ja ciebie też. A teraz idź spać-poleciłam, a on posłusznie położył się na boku i zerknął jeszcze na mnie z uśmiechem po czym zamknął swoje cudne oczy.
Usiadłam na krześle obok i wpatrywałam się w niego, rozmyślając.
**************************
Obudziłam się jakoś w nocy. Sebastian nadal spał. Jednak ja czułam dziwne kłucie w sercu. Jakby strach, ale przecież wszystko było w porządku. Zapaliłam lampkę i spojrzałam na chłopaka na łóżku. Był cały blady i trząsł się.Przykryłam go dokładniej kołdrą, ale coś mi nie pasowało. Sprawdziłam mu puls. Był słaby i nie równy. A oddech płytki. Coś było nie tak! Przerażona wstałam i wybiegłam jak najszybciej umiałam z sali. Skierowałam się do pokoju Charlotte. Zaczęłam walić w drzwi, aż otworzyły się i pojawiła się w nich Charlotte. Ubrana w czarne leginsy i tunikę. Była zaspana. Przetarła oczy i spojrzała na mnie nienawistnym wzrokiem.
- Czego?-spytała sucho, a ja wzięłam głęboki oddech.
- Coś jest nie tak z Sebastianem.-odpowiedziałam, ona momentalnie się spięła.
- Zaczekaj przy nim. Ja wezwę Brata Jeremiasza-powiedziała od razu, a ja pokiwałam głową. Nie czekając na nic więcej ruszyłam biegiem w drogę powrotną do skrzydła szpitalnego. Musiałam być przy nim.Nie mogło mu się nic stać! Nie mogło!
Wbiegłam do sali i momentalnie znalazłam się przy nim.Oddychał, ale płytko. Co się stało? Przecież wyjęli wszystkie odłamki, a iratze i inne runy powinny wszystko uleczyć. Więc co poszło nie tak ? Ścisnęłam jego chłodną dłoń i poczułam jedną dłoń na poliku.
- Proszę cię nie zostawiaj mnie. Musisz być silny. Wytrzymaj błagam-szeptałam przerażona łamiącym się głosem. Powstrzymałam łzy pewna, że zaraz pojawi się tu Charlotte z Cichym Bratem. Nie myliłam się. Po niecałych dziesięciu minutach drzwi się otworzyły i stanęła w nich ona z Bratem u boku. Ten bez słowa podszedł do łóżka, a ja ustąpiłam mu niechętnie miejsca. Patrzyłam jak bada Sebastiana rożnymi przyrządami. Byłam cała napięta i przerażona. Całe moje ciało drżało w oczekiwaniu na słowa Brata. Po plecach ciekły mi stróżki zimnego potu. Błagam nic poważnego.Błagam niech on wyzdrowieje-powtarzałam jak mantrę.
W końcu Cichy Brat wyprostował się i wpatrując się w nieprzytomnego chłopaka powiedział w moich myślach :
Chłopak jest otruty. W jego krwi krążą toksyny niszczące go, a my nie wiemy jakie, więc nie znamy antidotum.
***************************
Wiem nienawidzicie mnie za te zakończenia :D Przepraszam, że tak długo musieliście czekać, ale no trochę brak czasu. Teraz mam ferie, więc postaram dodawać się częściej. Mam nadzieję, że nie ma dużo błędów. Piszcie komentarze :) Wszelką krytykę przyjmuję na klatę i dziękuje za nią, bo uczę się w ten sposób :* Mam jeszcze dla was małą niespodziankę jutro z okazji Walentynek i mam nadzieję, że uda mi się ją dać tutaj jutro.
A teraz spadam, bo muszę poprawić opowiadanie na konkurs. Życzcie mi powodzenia :D Hahah nie no tak wyślę, może coś wyjdzie :)
No także jutro mam nadzieję dostaniecie niespodziankę,a teraz czekam na wasze opinie :*
- LoVe Is NoT GaMe
piątek, 30 stycznia 2015
Rozdział.11.
Jego wargi były znajome i ciepłe. Kiedyś kochałam, gdy stykały się z moimi, ale teraz już nie. Przygryzłam jego dolną wargę, odpychając go. Roześmiał się, zlizując kropelkę krwi z ust. Zamruczał, przysuwając się bliżej mnie. Odsunęłam się w górę łóżka i kopnęłam go w szczękę. Zachwiał się i zaskoczony spojrzał na mnie.
- Spadaj stąd szczurze !-krzyknęłam zła.Jak mogłam mu w ogóle pozwolić się dotknąć ?! Jak !?! Przecież kocham tylko Sebastiana!!! Tylko jego!!!
- Ale....- zaczął, ale przerwałam mu.
-Nie ma,ale ! Zrozum to nie kocham cię !-powiedziałam ostro,a po jego twarzy przebiegł wyraz bólu, który zaraz zniknął w jego oczach. Nie chciałam go ranić, ale taka była prawda.
- Ale ja ciebie tak. Wiem, że zachowałem się jak dupek, ale daj mi drugą szanse proszę-powiedział drżącym głosem. Moje serce łamało się na pół, widząc go takiego,ale jak mogłam mu powiedzieć,że może jest szansa, kiedy jej nie było ? To nie miało sensu.
- Przykro mi Daniel, ale nie-powiedziałam stanowczo,a jego twarz znowu przybrała ten nieprzenikniony wyraz. Wstał i, mrucząc coś pod nosem wyszedł z pokoju. Westchnęłam i przejechałam dłońmi po twarzy. Co to miało być ? Jak mógł mnie pocałować ? Jak ja mam to powiedzieć Sebastianowi ??? Stracę go jeżeli się przyznam,a tego nie chce ! Nie mogę mu nic powiedzieć. Tylko czy dam radę żyć z tym poczuciem winy ? Czy Daniel nie wygada ? Oby nie! Boże co ja narobiłam, znowu!! Czy chociaż raz nie może być dobrze !?!
Opadłam nagle zmęczona na łóżko. Co miałam zrobić ? Sebastian uważał,że chcę się z nim tylko kochać. A to nie było prawdą ! Myślał, że nie zależy mi na nim. A mi zależało i to jak bardzo ! Co miałam zrobić z Danielem ? Nie mogłam po prostu powiedzieć, że nie chcę go widzieć, bo musiałabym to uzasadnić, a nie dałabym rady spojrzeć w te niebieski oczy i powiedzieć,że go zdradziłam. Nie umiałam! Nie miałam na to wszystko siły !
Zamknęłam oczy i poczułam łzy na policzkach. Łzy winy i wstydu. Powinnam go od razu wygonić z pokoju ! Nie powinnam pozwolić, aby usiadł obok mnie. Nie powinnam pozwolić, aby cokolwiek mówił. Aby powiedział te słowa. Nie powinnam dać się pocałować! A, jednak zrobiłam to i sama nie wiedziałam czemu !!! Miałam dość samej siebie !!!
**********************************
Obudziłam się, oddychając ciężko po koszmarze. Czemu mam tak głupie sny! Tym razem, że zaatakowały nas demony. Ja walczyłam z jednym, a za chwilę ten demon miał twarz Daniela. Co to miało być ?! Uspokajałam oddech, patrząc w sufit.
Podniosłam się i usiadłam na łóżku, sprawdzając godzinę na telefonie. 4 nad ranem. Nie umiem spać bez niego. Śnią mi się wtedy koszmary i mam ochotę płakać. Chciałam, aby mnie objął i uspokoił jak zawsze. W jego ramionach czułam się tak bezpiecznie i spokojnie. A teraz byłam sama w ciemności. Podwinęłam nogi pod brodę i oparłam czoło na kolanach. Usłyszałam, jak ktoś porusza się w drzwiach. Myśląc, że to Daniel gwałtownie podniosłam głowę i spojrzałam na drzwi. Jednak nie on tam stał. Miał on blond włosy anioła i błękitne jak bezkres oceanu oczy. Jego koszula miała trzy rozpięte guziki od góry i ukazywała skrawek umięśnionego torsu, Wpatrywał się we mnie jakby skruszony. Ścisnęło mi się serce z bólu i radości zarazem. Nie wiedziałam jak mam się zachować po ostatniej wymianie zdań.
- Miałaś zły sen ?-zapytał w końcu, robiąc krok do przodu i zamykając drzwi za sobą. Marzyłam, aby znaleźć się w jego ramionach i móc się rozkoszować jego ciepłem i zapachem. Ale nie śmiałam powiedzieć tego w prost. Pokiwałam tylko głową i spuściłam wzrok. Nagle między nami było takie strasznie ciężkie napięcie, a ja nie wiedziałam co powiedzieć. Co zrobić, aby ono znikło.Usłyszałam jak podłoga skrzypi pod jego ciężarem i po chwili poczułam, że jest obok. Spojrzałam w bok.Stał obok łóżka, patrząc na mnie, a w jego oczach widziałam smutek. Nie chciałam tego.
- Wszystko w porządku ?-spytałam lekko zachrypłym głosem. Usiadłam na kolanach i podniosłam się, aby lepiej go widzieć. Jego dłoń lekko przejechała po moim policzku, przyprawiając o dreszcz. Dotknął delikatnie moich ust kciukiem jakby bał się, że mu odmówię. Kochałam go i to się nie zmieni nigdy!!! Wpatrywałam się w niego, czekając na odpowiedzieć.
- Nie. Zachowałem się jak dupek. Przepraszam wcale tak nie myślę-wyznał,a ja wiedziałam o co mu chodzi. Uśmiechnęłam się i złapałam jego dłoń, która teraz bawiła się kosmykiem moich włosów.
- Rozumiem, ale ja naprawdę cię kocham i chce abyś był szczęśliwy. Chcę pomóc-powiedziałam,a na jego twarzy pojawił się zarys tego anielskiego uśmiechu. Pocałował mnie w czoło i przewrócił na łóżko. Uśmiechnęłam się, gdy usiadł na mnie okrakiem, wpatrując w moje oczy. Wysunęłam się, jednak trochę z pod niego,aby móc usiąść.
- Sam powiedziałeś... Nie chcę abyś tak myślał. Chcę ci pomóc naprawdę-powiedziałam, a on uśmiechnął się szerzej i objął mnie, przyciągając do siebie.
- Aniołku ja tak nie myślę. Byłem zły. Przepraszam ty mi naprawdę pomagasz. Kocham cię Isabell-powiedział z ustami tuż przy moich. Musnął je delikatnie, a mnie przeszły ciarki. Położyłam dłonie na jego koszuli, czując bijące serce pod nią. Schodził pocałunkami po lini szczęki, aż zatrzymał się na szyi. Zaczął tam kreślić wolne pocałunki, co mnie rozpraszało.
-Przez ciebie tracę rezon.-przyznałam,a on się zaśmiał. Jednak ja naprawdę się martwiłam o niego. Wzięłam jego twarz w dłonie i uniosłam, aby spojrzał na mnie.
-Powiedz mi co się stało. Gadałeś z matką ?-spytałam,a on tylko pokiwał głową. Jego dłonie mocniej zacisnęły się na mojej talii, jakby bał się, że ucieknę albo chociaż odsunę się od niego.
- I co ?-dopytywałam. Wziął głęboki oddech i odwrócił wzrok ode mnie. Nie miał dobrym wieści.
- Chcę,abym pojechał z nimi do Instytutu-odpowiedział po dłuższej chwili,a ja napięłam się. Miał wyjechać. Sam. Zostawić mnie, a ja tego bym nie przeżyła. Ale nie mogłam mu kazać zostać. To była jego rodzina i miał prawo z nią być. Musiał wyczuć mój strach, bo spojrzał na mnie swoimi oczętami i przysunął mnie jeszcze bliżej siebie. Pochylił się w moją stronę,a jego oczy znajdowały się tuż przed moimi.
- Bez ciebie nigdzie nie pojadę-powiedział twardo, a mi trochę ulżyło. Nie chciał mnie zostawić!
- Ale twoja matka... ona nie będzie chciała mnie tam-powiedziałam, ukrywając żal w głosie. Bałam się, że będzie mu kazać wybierać,a nie mogłam być pewna, że wybierze mnie.
-Będzie musiała. Nie pojadę bez ciebie. Jesteś moim sercem-powiedział, kładąc moją dłoń na swoim sercu.- A bez serca nigdzie się nie ruszę-dokończył,a na mojej twarzy wykwitł uśmiech.
- Ja nie chcę zostać bez ciebie-wyznałam drżącym głosem. Wziął moją twarz w dłonie i pocałował w czubek nosa.
- Albo razem, albo wcale. Tak jej powiem i tyle-obiecał, a ja pocałowałam go. Nie chciał mnie zostawiać !
Wtuliłam się w niego, chowając głowę w jego klatę. Cichy głos w mojej głowie wciąż uparcie powtarzał " Nie zasługujesz na niego. Zdradziłaś go. Okłamałaś. Jak możesz teraz tak po prostu udawać, że nic się nie stało " I chociaż miał rację to nie chciałam teraz o tym myśleć. Nie mogłam mu powiedzieć, bo bym go zraniła. Na razie miał już dość spraw na głowie. Zamknęłam oczy i wdychałam jego zapach. Ciepło jego ciała i ramiona głaszczące mnie po plecach uspokajały mnie i sprawiały, że odpływałam w błogi sen....
*************************
Jego wargi były znajome i ciepłe. Kiedyś kochałam, gdy stykały się z moimi, ale teraz już nie. Przygryzłam jego dolną wargę, odpychając go. Roześmiał się, zlizując kropelkę krwi z ust. Zamruczał, przysuwając się bliżej mnie. Odsunęłam się w górę łóżka i kopnęłam go w szczękę. Zachwiał się i zaskoczony spojrzał na mnie.
- Spadaj stąd szczurze !-krzyknęłam zła.Jak mogłam mu w ogóle pozwolić się dotknąć ?! Jak !?! Przecież kocham tylko Sebastiana!!! Tylko jego!!!
- Ale....- zaczął, ale przerwałam mu.
-Nie ma,ale ! Zrozum to nie kocham cię !-powiedziałam ostro,a po jego twarzy przebiegł wyraz bólu, który zaraz zniknął w jego oczach. Nie chciałam go ranić, ale taka była prawda.
- Ale ja ciebie tak. Wiem, że zachowałem się jak dupek, ale daj mi drugą szanse proszę-powiedział drżącym głosem. Moje serce łamało się na pół, widząc go takiego,ale jak mogłam mu powiedzieć,że może jest szansa, kiedy jej nie było ? To nie miało sensu.
- Przykro mi Daniel, ale nie-powiedziałam stanowczo,a jego twarz znowu przybrała ten nieprzenikniony wyraz. Wstał i, mrucząc coś pod nosem wyszedł z pokoju. Westchnęłam i przejechałam dłońmi po twarzy. Co to miało być ? Jak mógł mnie pocałować ? Jak ja mam to powiedzieć Sebastianowi ??? Stracę go jeżeli się przyznam,a tego nie chce ! Nie mogę mu nic powiedzieć. Tylko czy dam radę żyć z tym poczuciem winy ? Czy Daniel nie wygada ? Oby nie! Boże co ja narobiłam, znowu!! Czy chociaż raz nie może być dobrze !?!
Opadłam nagle zmęczona na łóżko. Co miałam zrobić ? Sebastian uważał,że chcę się z nim tylko kochać. A to nie było prawdą ! Myślał, że nie zależy mi na nim. A mi zależało i to jak bardzo ! Co miałam zrobić z Danielem ? Nie mogłam po prostu powiedzieć, że nie chcę go widzieć, bo musiałabym to uzasadnić, a nie dałabym rady spojrzeć w te niebieski oczy i powiedzieć,że go zdradziłam. Nie umiałam! Nie miałam na to wszystko siły !
Zamknęłam oczy i poczułam łzy na policzkach. Łzy winy i wstydu. Powinnam go od razu wygonić z pokoju ! Nie powinnam pozwolić, aby usiadł obok mnie. Nie powinnam pozwolić, aby cokolwiek mówił. Aby powiedział te słowa. Nie powinnam dać się pocałować! A, jednak zrobiłam to i sama nie wiedziałam czemu !!! Miałam dość samej siebie !!!
**********************************
Obudziłam się, oddychając ciężko po koszmarze. Czemu mam tak głupie sny! Tym razem, że zaatakowały nas demony. Ja walczyłam z jednym, a za chwilę ten demon miał twarz Daniela. Co to miało być ?! Uspokajałam oddech, patrząc w sufit.
Podniosłam się i usiadłam na łóżku, sprawdzając godzinę na telefonie. 4 nad ranem. Nie umiem spać bez niego. Śnią mi się wtedy koszmary i mam ochotę płakać. Chciałam, aby mnie objął i uspokoił jak zawsze. W jego ramionach czułam się tak bezpiecznie i spokojnie. A teraz byłam sama w ciemności. Podwinęłam nogi pod brodę i oparłam czoło na kolanach. Usłyszałam, jak ktoś porusza się w drzwiach. Myśląc, że to Daniel gwałtownie podniosłam głowę i spojrzałam na drzwi. Jednak nie on tam stał. Miał on blond włosy anioła i błękitne jak bezkres oceanu oczy. Jego koszula miała trzy rozpięte guziki od góry i ukazywała skrawek umięśnionego torsu, Wpatrywał się we mnie jakby skruszony. Ścisnęło mi się serce z bólu i radości zarazem. Nie wiedziałam jak mam się zachować po ostatniej wymianie zdań.
- Miałaś zły sen ?-zapytał w końcu, robiąc krok do przodu i zamykając drzwi za sobą. Marzyłam, aby znaleźć się w jego ramionach i móc się rozkoszować jego ciepłem i zapachem. Ale nie śmiałam powiedzieć tego w prost. Pokiwałam tylko głową i spuściłam wzrok. Nagle między nami było takie strasznie ciężkie napięcie, a ja nie wiedziałam co powiedzieć. Co zrobić, aby ono znikło.Usłyszałam jak podłoga skrzypi pod jego ciężarem i po chwili poczułam, że jest obok. Spojrzałam w bok.Stał obok łóżka, patrząc na mnie, a w jego oczach widziałam smutek. Nie chciałam tego.
- Wszystko w porządku ?-spytałam lekko zachrypłym głosem. Usiadłam na kolanach i podniosłam się, aby lepiej go widzieć. Jego dłoń lekko przejechała po moim policzku, przyprawiając o dreszcz. Dotknął delikatnie moich ust kciukiem jakby bał się, że mu odmówię. Kochałam go i to się nie zmieni nigdy!!! Wpatrywałam się w niego, czekając na odpowiedzieć.
- Nie. Zachowałem się jak dupek. Przepraszam wcale tak nie myślę-wyznał,a ja wiedziałam o co mu chodzi. Uśmiechnęłam się i złapałam jego dłoń, która teraz bawiła się kosmykiem moich włosów.
- Rozumiem, ale ja naprawdę cię kocham i chce abyś był szczęśliwy. Chcę pomóc-powiedziałam,a na jego twarzy pojawił się zarys tego anielskiego uśmiechu. Pocałował mnie w czoło i przewrócił na łóżko. Uśmiechnęłam się, gdy usiadł na mnie okrakiem, wpatrując w moje oczy. Wysunęłam się, jednak trochę z pod niego,aby móc usiąść.
- Sam powiedziałeś... Nie chcę abyś tak myślał. Chcę ci pomóc naprawdę-powiedziałam, a on uśmiechnął się szerzej i objął mnie, przyciągając do siebie.
- Aniołku ja tak nie myślę. Byłem zły. Przepraszam ty mi naprawdę pomagasz. Kocham cię Isabell-powiedział z ustami tuż przy moich. Musnął je delikatnie, a mnie przeszły ciarki. Położyłam dłonie na jego koszuli, czując bijące serce pod nią. Schodził pocałunkami po lini szczęki, aż zatrzymał się na szyi. Zaczął tam kreślić wolne pocałunki, co mnie rozpraszało.
-Przez ciebie tracę rezon.-przyznałam,a on się zaśmiał. Jednak ja naprawdę się martwiłam o niego. Wzięłam jego twarz w dłonie i uniosłam, aby spojrzał na mnie.
-Powiedz mi co się stało. Gadałeś z matką ?-spytałam,a on tylko pokiwał głową. Jego dłonie mocniej zacisnęły się na mojej talii, jakby bał się, że ucieknę albo chociaż odsunę się od niego.
- I co ?-dopytywałam. Wziął głęboki oddech i odwrócił wzrok ode mnie. Nie miał dobrym wieści.
- Chcę,abym pojechał z nimi do Instytutu-odpowiedział po dłuższej chwili,a ja napięłam się. Miał wyjechać. Sam. Zostawić mnie, a ja tego bym nie przeżyła. Ale nie mogłam mu kazać zostać. To była jego rodzina i miał prawo z nią być. Musiał wyczuć mój strach, bo spojrzał na mnie swoimi oczętami i przysunął mnie jeszcze bliżej siebie. Pochylił się w moją stronę,a jego oczy znajdowały się tuż przed moimi.
- Bez ciebie nigdzie nie pojadę-powiedział twardo, a mi trochę ulżyło. Nie chciał mnie zostawić!
- Ale twoja matka... ona nie będzie chciała mnie tam-powiedziałam, ukrywając żal w głosie. Bałam się, że będzie mu kazać wybierać,a nie mogłam być pewna, że wybierze mnie.
-Będzie musiała. Nie pojadę bez ciebie. Jesteś moim sercem-powiedział, kładąc moją dłoń na swoim sercu.- A bez serca nigdzie się nie ruszę-dokończył,a na mojej twarzy wykwitł uśmiech.
- Ja nie chcę zostać bez ciebie-wyznałam drżącym głosem. Wziął moją twarz w dłonie i pocałował w czubek nosa.
- Albo razem, albo wcale. Tak jej powiem i tyle-obiecał, a ja pocałowałam go. Nie chciał mnie zostawiać !
Wtuliłam się w niego, chowając głowę w jego klatę. Cichy głos w mojej głowie wciąż uparcie powtarzał " Nie zasługujesz na niego. Zdradziłaś go. Okłamałaś. Jak możesz teraz tak po prostu udawać, że nic się nie stało " I chociaż miał rację to nie chciałam teraz o tym myśleć. Nie mogłam mu powiedzieć, bo bym go zraniła. Na razie miał już dość spraw na głowie. Zamknęłam oczy i wdychałam jego zapach. Ciepło jego ciała i ramiona głaszczące mnie po plecach uspokajały mnie i sprawiały, że odpływałam w błogi sen....
*************************
Siedziałam na kanapie w salonie obok Sebastiana. Moje ręce leżały płasko na kolanach, a jego dłoń bawiła się moją, robiąc kołka na wierzchu. Byłam cała spięta nadchodzącą rozmową, bo nie wiedziałam jak ona przebiegnie. No i nie wiedziałam co z Danielem. Co jeżeli powie coś ? Oby nie. Nie wiedziałam dlaczego mu pozwoliłam, ale przez tą krótką chwile czułam znowu to co kiedyś. Ale przy Sebastianie było to 10 razy silniejsze. Jednak czułam ogromną winne, bo byłam winna. Zdradziłam go i w dodatku okłamuje. Nie powinnam, ale nie mam odwagi tego wyznać. Zbyt się boję. Poza tym w Instytucie będę musiała widzieć go codziennie. A nie wiedziałam czy to zniose. No, ale jak on chce jechać i próbować naprawić konakt z bratem i matką to ja mu nie mogłam zabronić. Tylko czy......
Nagle do pokoju weszła Charlotte z niepewną miną. Sebastian kiwnął głową, a ona usiadła na jednym z fotelii.
-Rozumiem, że podjąłeś decyzje. Mogę ją poznać ?- spytała ostrożnie kobieta, a chłopak obok mnie spiął się. Czyżby nadal się zastanawiał ? Nie chciałam, aby toczył ze sobą wojnę,a wiedziałam, że robi to. Jedna jego strona chciała spróbować, a druga wciąż się opierała. Tylko, która przeważyła?
- Nie zapomniałem i nigdy nie zapomnę co zrobiłaś-odezwał się w końcu, patrząc jej w oczy. Z jej twarzy powoli odpływały kolory, jakby już znała dalszą część.
- Ale mimo tego, chcę spróbować. Mój ojciec,powiedział co uczynił,ale powiedział,że to nie znaczy, że muszę być potworem. Prosił, abym nie rezygnował z rodziny i osób dla mnie ważnych. A ja chcę chociaż spróbować, jednak niczego ci nie obiecuję-dokończył poważnym tonem, a kąciki ust Charlotte mimowolnie drgnęły. Widziałam, jej dłonie ułożone na kolanach, które lekko drżały. Ale cała postawa mówiła,że jest pewna, silna i poważna. Zupełnie jak u Sebastiana. Tylko małe szczególiki mogły zdradzić co tak naprawdę czuli. Siedziałam, zerkając na Sebastiana. Nie chciałam się odzywać. To była ich rozmowa nie moja. Kobieta spojrzała na mnie i chciała coś powiedzieć, ale wtedy w drzwiach stanął Daniel z szerokim uśmiechem. Zerknął tylko na mnie i ledwo widocznie kiwnął głową, a ja nie wiedziałam czy to ma znaczyć, że nic nie powie czy wręcz odwrotnie. Miałam nadzieję, że to pierwsze.
- To jak możemy się pakować, bo zaczynam podejrzewać, że Nate przerobił mi pokój-powiedział żartem, ale tylko jego matka uśmiechnęła się do niego tym matczynym uśmiechem. Sebastian wpatrywał się raz w nią, a raz w brata. Czekał cierpliwie, aż jego rodzicielka się odezwie.
- To jak Sebastianie ?-zapytała, patrząc na syna. Ten zerknął na mnie i uśmiechnął się uspokajająco i splótł swoją dłoń z moją. Odprężyło mnie to trochę. Ścisnęłam ją i patrzyłam na niego.
- Pojadę, ale nie sam-odpowiedział po chwili twardo, a Charlotte wydała się zaskoczona. Naprawdę myślała,że on nawet o mnie nie pomyśli ? Ja sama się tego bałam, ale wierzyłam, że jednak mnie nie zostawi.
- To znaczy ? Wiesz, że Clave nie będzie zadowolone....
- W dupie mam Clave !-przerwał jej ostro, a Daniel znudzony westchnął i opadł na drugi fotel. Czułam jego zaintrygowany wzrok na sobie. Sebastian chciał coś powiedzieć, ale uprzedził go jego młodszy brat.
- Powiemy Clave, że znalazł ją w zaułku umierającą i nie myśląc nałożył runy, i okazało się, że jest jedną z nas. Czyż nie tak było ?-zapytał z chytrym uśmieszkiem, a ja zdziwiłam się skąd tyle wie.
- Mniej więcej-powiedziałam sucho pod nosem. Skąd wiedział ? Jakoś musiał się dowiedzieć, tylko jak ?
- Jeżeli będzie trzeba zeznam pod mieczem Anioła.-powiedział, pewnie mój chłopak, a ja ścisnęłam mocno jego dłoń. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. Nie uspokoiło mnie to. Czytałam na czym to polega. Dają ci w dłonie miecz Anioła, który zmusza do mówienia prawdy. Nie da się skłamać, trzymając go w dłoniach, a w dodatku to strasznie boli. Nie chciałam, aby to przechodził.
- Inkwizytor może nawet nie chcieć o tym słyszeć. Może lepiej, aby wróciła do siebie-zaproponowała Charlotte, a ja skamieniałam. Nie myślałam o domu, o rodzicach, bo nie chciałam. Wiedziałam,że jestem winna, bo zostawiłam ich bez żadnych wieści, ale ja nie należałam do ich świata. Taka była prawda. Nie wyobrażałam sobie tam wrócić. Za bardzo związałam się z Sebastianem i tym światem. Czułam,że w Świecie Cieni jest moje miejsce. Blondyn ścisnął moją dłoń i powiedział ostro:
- Albo razem, albo w ogóle- Charlotte wydała się zła. Zacisnęła dłonie w pięści i przez dłuższą chwilę milczała. Daniel westchnął poirytowany i oparł łokcie na kolanach, a głowę na dłoniach.
-Będziemy tak tu siedzieć przez wieczność? Co nam szkodzi mamo ? Może się szkolić na Nocną Łowczynię i zdać test-powiedział znudzony, a jego matka spojrzała na niego. Widziałam, że kocha go najmocniej w świecie i jest jej oczkiem w głowie. Całym jej światem. W końcu kobieta odetchnęła i spojrzała na mnie. Choć jej twarz wyrażała spokój, w oczach kryła się złość. Ona mnie nie lubiła na pewno. Z resztą wice wersa.
- Zgoda. W takim razie wyjeżdżamy za godzinę. Przygotujcie się-powiedziała, wstając. Nie dodała nic więcej tylko wyszła z salonu. Sebastian patrzył za nią chwilę, a potem spojrzał na mnie. W jego oczach widziałam ulgę. Na jego ustach wykwitł ten anielski uśmiech. Pocałował mnie w czoło,a potem zamknął oczy.
- Gołąbki nie przy mnie-powiedział ze skwaszoną miną Daniel. Spojrzał na brata, a ten uśmiechnął się półgębkiem. Widziałam, że zależy mu na bracie. Zawsze tak jest. Niby rodzeństwo się kłóci, bije i nie znosi, ale jak dochodzi co do czego to starszy oda życie za młodszego. Taka dziwna miłość rodzeństwa.
- Dobra dobra bąbel idź się pakuj-powiedział Sebastian tym typowym braterskim tonem. Daniel uśmiechnął się jakoś tak inaczej. Szczerze ? Może. Uśmiechnęłam się,a gdy tylko drzwi się za nim zamknęły spytałam:
-Bąbel ?
- Tak go kiedyś nazywałem, bo non stop robił bąble. Wszędzie. W herbacie, wannie. Wszędzie-powiedział z uśmiechem, a ja się roześmiałam.
- No nieźle-skomentowałam, a on nadal uśmiechał się szeroko. Czule odgarnął kosmyk moich włosów za ucho, pochylając się w moją stronę.
- Czyli wyjeżdżamy ?-zapytał, jakby sam nie był pewny. Pokiwałam głową, a on lekko musnął moje wargi, przyprawiając o dreszcze.
*************************************
Instytut był ogromny i przypominał trochę mi świątynie Sagrada Familie z lekcji historii czy geografii. Długie, strzeliste wieże. Zbudowany z kilku może kilkunastu pięter z mnóstwem okien. Całość wykonana z ciemnego kamienia. Wyglądał jak stara średniowieczna budowla, połączona z Sagradą Familią. Był piękny i przerażający zarazem. Na około niego był mur, a za nim ogród. Widać, że ktoś zajmował się dbaniem o niego, bo kwiaty i krzewy pięknie wyglądały,a trawa była przycięta. Do głównym drzwi z jakiegoś ciemnego drewna, prowadziły masywne schody.A na samych drzwiach, było pełno run. Mój umysł sam podpowiadał, że to runy ochronne. Pewnie służyły do ukrywania Instytutu przed wzrokiem ludzi i uniemożliwiały wejście podziemnym do środka. Z tego co wyczytałam, pomiędzy Nocnymi Łowcami, a Podziemnymi trwał rozejm,ale wiadomo, że nie każdy go przestrzegał. A to było zabezpieczenie.
Gdy szliśmy po schodach, poczułam dłoń Sebastiana na swojej. Splotłam ją ze swoją i ścisnęłam. Od wyruszenia bramą milczał i wydawał się myślami miliony kilometrów stron. Pewnie myślał o swoim dzieciństwie. Nie chciałam, aby cierpiałam. Ale nie wiedziałam co mogę zrobić. Mówienie mu "nie myśl o tym" nie miało sensu, bo wiem, że to nic nie da. Mogłam tylko go wspierać, pocieszać i trwać przy nim.
- Ale mimo tego, chcę spróbować. Mój ojciec,powiedział co uczynił,ale powiedział,że to nie znaczy, że muszę być potworem. Prosił, abym nie rezygnował z rodziny i osób dla mnie ważnych. A ja chcę chociaż spróbować, jednak niczego ci nie obiecuję-dokończył poważnym tonem, a kąciki ust Charlotte mimowolnie drgnęły. Widziałam, jej dłonie ułożone na kolanach, które lekko drżały. Ale cała postawa mówiła,że jest pewna, silna i poważna. Zupełnie jak u Sebastiana. Tylko małe szczególiki mogły zdradzić co tak naprawdę czuli. Siedziałam, zerkając na Sebastiana. Nie chciałam się odzywać. To była ich rozmowa nie moja. Kobieta spojrzała na mnie i chciała coś powiedzieć, ale wtedy w drzwiach stanął Daniel z szerokim uśmiechem. Zerknął tylko na mnie i ledwo widocznie kiwnął głową, a ja nie wiedziałam czy to ma znaczyć, że nic nie powie czy wręcz odwrotnie. Miałam nadzieję, że to pierwsze.
- To jak możemy się pakować, bo zaczynam podejrzewać, że Nate przerobił mi pokój-powiedział żartem, ale tylko jego matka uśmiechnęła się do niego tym matczynym uśmiechem. Sebastian wpatrywał się raz w nią, a raz w brata. Czekał cierpliwie, aż jego rodzicielka się odezwie.
- To jak Sebastianie ?-zapytała, patrząc na syna. Ten zerknął na mnie i uśmiechnął się uspokajająco i splótł swoją dłoń z moją. Odprężyło mnie to trochę. Ścisnęłam ją i patrzyłam na niego.
- Pojadę, ale nie sam-odpowiedział po chwili twardo, a Charlotte wydała się zaskoczona. Naprawdę myślała,że on nawet o mnie nie pomyśli ? Ja sama się tego bałam, ale wierzyłam, że jednak mnie nie zostawi.
- To znaczy ? Wiesz, że Clave nie będzie zadowolone....
- W dupie mam Clave !-przerwał jej ostro, a Daniel znudzony westchnął i opadł na drugi fotel. Czułam jego zaintrygowany wzrok na sobie. Sebastian chciał coś powiedzieć, ale uprzedził go jego młodszy brat.
- Powiemy Clave, że znalazł ją w zaułku umierającą i nie myśląc nałożył runy, i okazało się, że jest jedną z nas. Czyż nie tak było ?-zapytał z chytrym uśmieszkiem, a ja zdziwiłam się skąd tyle wie.
- Mniej więcej-powiedziałam sucho pod nosem. Skąd wiedział ? Jakoś musiał się dowiedzieć, tylko jak ?
- Jeżeli będzie trzeba zeznam pod mieczem Anioła.-powiedział, pewnie mój chłopak, a ja ścisnęłam mocno jego dłoń. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. Nie uspokoiło mnie to. Czytałam na czym to polega. Dają ci w dłonie miecz Anioła, który zmusza do mówienia prawdy. Nie da się skłamać, trzymając go w dłoniach, a w dodatku to strasznie boli. Nie chciałam, aby to przechodził.
- Inkwizytor może nawet nie chcieć o tym słyszeć. Może lepiej, aby wróciła do siebie-zaproponowała Charlotte, a ja skamieniałam. Nie myślałam o domu, o rodzicach, bo nie chciałam. Wiedziałam,że jestem winna, bo zostawiłam ich bez żadnych wieści, ale ja nie należałam do ich świata. Taka była prawda. Nie wyobrażałam sobie tam wrócić. Za bardzo związałam się z Sebastianem i tym światem. Czułam,że w Świecie Cieni jest moje miejsce. Blondyn ścisnął moją dłoń i powiedział ostro:
- Albo razem, albo w ogóle- Charlotte wydała się zła. Zacisnęła dłonie w pięści i przez dłuższą chwilę milczała. Daniel westchnął poirytowany i oparł łokcie na kolanach, a głowę na dłoniach.
-Będziemy tak tu siedzieć przez wieczność? Co nam szkodzi mamo ? Może się szkolić na Nocną Łowczynię i zdać test-powiedział znudzony, a jego matka spojrzała na niego. Widziałam, że kocha go najmocniej w świecie i jest jej oczkiem w głowie. Całym jej światem. W końcu kobieta odetchnęła i spojrzała na mnie. Choć jej twarz wyrażała spokój, w oczach kryła się złość. Ona mnie nie lubiła na pewno. Z resztą wice wersa.
- Zgoda. W takim razie wyjeżdżamy za godzinę. Przygotujcie się-powiedziała, wstając. Nie dodała nic więcej tylko wyszła z salonu. Sebastian patrzył za nią chwilę, a potem spojrzał na mnie. W jego oczach widziałam ulgę. Na jego ustach wykwitł ten anielski uśmiech. Pocałował mnie w czoło,a potem zamknął oczy.
- Gołąbki nie przy mnie-powiedział ze skwaszoną miną Daniel. Spojrzał na brata, a ten uśmiechnął się półgębkiem. Widziałam, że zależy mu na bracie. Zawsze tak jest. Niby rodzeństwo się kłóci, bije i nie znosi, ale jak dochodzi co do czego to starszy oda życie za młodszego. Taka dziwna miłość rodzeństwa.
- Dobra dobra bąbel idź się pakuj-powiedział Sebastian tym typowym braterskim tonem. Daniel uśmiechnął się jakoś tak inaczej. Szczerze ? Może. Uśmiechnęłam się,a gdy tylko drzwi się za nim zamknęły spytałam:
-Bąbel ?
- Tak go kiedyś nazywałem, bo non stop robił bąble. Wszędzie. W herbacie, wannie. Wszędzie-powiedział z uśmiechem, a ja się roześmiałam.
- No nieźle-skomentowałam, a on nadal uśmiechał się szeroko. Czule odgarnął kosmyk moich włosów za ucho, pochylając się w moją stronę.
- Czyli wyjeżdżamy ?-zapytał, jakby sam nie był pewny. Pokiwałam głową, a on lekko musnął moje wargi, przyprawiając o dreszcze.
*************************************
Instytut był ogromny i przypominał trochę mi świątynie Sagrada Familie z lekcji historii czy geografii. Długie, strzeliste wieże. Zbudowany z kilku może kilkunastu pięter z mnóstwem okien. Całość wykonana z ciemnego kamienia. Wyglądał jak stara średniowieczna budowla, połączona z Sagradą Familią. Był piękny i przerażający zarazem. Na około niego był mur, a za nim ogród. Widać, że ktoś zajmował się dbaniem o niego, bo kwiaty i krzewy pięknie wyglądały,a trawa była przycięta. Do głównym drzwi z jakiegoś ciemnego drewna, prowadziły masywne schody.A na samych drzwiach, było pełno run. Mój umysł sam podpowiadał, że to runy ochronne. Pewnie służyły do ukrywania Instytutu przed wzrokiem ludzi i uniemożliwiały wejście podziemnym do środka. Z tego co wyczytałam, pomiędzy Nocnymi Łowcami, a Podziemnymi trwał rozejm,ale wiadomo, że nie każdy go przestrzegał. A to było zabezpieczenie.
Gdy szliśmy po schodach, poczułam dłoń Sebastiana na swojej. Splotłam ją ze swoją i ścisnęłam. Od wyruszenia bramą milczał i wydawał się myślami miliony kilometrów stron. Pewnie myślał o swoim dzieciństwie. Nie chciałam, aby cierpiałam. Ale nie wiedziałam co mogę zrobić. Mówienie mu "nie myśl o tym" nie miało sensu, bo wiem, że to nic nie da. Mogłam tylko go wspierać, pocieszać i trwać przy nim.
Charlotte stanęła przed drzwiami, dotykając ich,a te rozpoznając jej dotyk otworzyły się. Chłopak obok mnie spiął się,ale spokojnym krokiem wszedł do środka, ze mną u bogu. Wnętrze było ogromne. To był sam korytarz, a wielkości mojego salonu, kuchni i łazienki. Po prawej stronie znajdowały się szerokie kręcone schody. Co parę stopni w ścianie była lampa w kształcie pochodni. Na wprost nas prowadził długi korytarz i nie mogłam dostrzec co w nim się znajduję. Natomiast po lewej były dwie pary drzwi. Ciekawe, gdzie prowadziły ? Może kiedyś się dowiem. Podłoga z ciemnego drewna,a ściany o ciemno-bordowym kolorze. Całość była... mroczna,ale tak żyli Nefilim. Czarny to ich kolor do polowań i nie lubili zbytnio jasnych kolorów. Trochę dziwne, ale ja też nie przepadałam za jaskrawymi kolorami. Usłyszałam jak ktoś schodzi po schodach. Gdy tylko nas zauważyła zatrzymała się. Miała na sobie krótkie dżinsowe spodenki i czerwoną bokserkę. Jej ramiona, dekolt i nogi znaczyły runy. Jej piękne czarne włosy sięgały do ramion. Postawa jak u każdego Nocnego Łowcy była czujna i opanowana. Spojrzała prosto w moje oczy,a ja poczułam jak cała się spinam. Lucy. Nie widziałam, jej od pobytu w poprawczaku,a tamtego okresu wolałabym nie wspominać. Nie powiem polubiłam ją, ale ona także mnie okłamała. Nie myślałam o niej, bo wtedy pojawiały mi się myśli o Danielu, a chciałam o nim zapomnieć. No cóż.. chciałam, ale się nie udało. Teraz będę musiała go znosić codziennie.Jakoś muszę się z tym uporać,ale co z Lucy ? Nie brałam nawet takiej opcji pod uwagę, że znowu ją spotkam,ale cóż....
- Lucindo proszę zaprowadź pannę Cames do swojego pokoju-powiedziała sztywno Charlotte, a po twarzy dziewczyny przeszedł grymas złości.
- Nie nazywaj mnie mnie tak mówiłam-syknęła i podeszła do mnie.
- A co z Grigorim ?-zapytała oschle, a ja musiałam chwilę pomyśleć, aby ogarnąć o kim mówiła. Sebastian wziął nazwisko ojca. Grigori. A Daniel i jego matka swoje czyli Briel.
- Ja się zajmę bratem, przy okazji sprawdzę czy nie muszę zabić Nate'a-powiedział z tym chamskim uśmiechem Daniel. Unikałam patrzenia na niego, bo wiedziałam, że co rusz wgapia się we mnie. Lucy pociągnęła mnie za ramie,a ja odruchowo przylgnęłam do Sebastiana. Ten uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło.
-Znajdę cie nie martw się-szepnął mi do ucha, a ja trochę się uspokoiłam. Niechętnie puściłam jego dłoń i ruszyłam za Lucy z opuszczoną głową.Nie wiedziałam, jak się przy niej zachować.
- To co przerzuciłaś się na starszego-odezwała się dziewczyna, obok mnie, gdy szłyśmy schodami. Zerknęłam na nią. Uśmiechała się, więc uznałam to za żart. Również się uśmiechnęłam. Włożyłam ręce do kieszeni dżinsów. O czym mam z nią gadać?
- Ej, ale powiesz mi coś szczerze ?-zapytała po chwili poważnie. Kiwnęłam głowę i spojrzałam na nią, ale ona unikała mojego wzroku.
- Możemy się jeszcze przyjaźnić?- spytała po chwili lekko drżącym głosem. Zależało jej ? Nie wiedziałam co powiedzieć. W poprawczaku dobrze mi się z nią przyjaźniło. Choć różniłyśmy się to... no nie wiem fajnie mieć przyjaciółkę. A w sumie ona nie mogła powiedzieć kim jest, bo zostałaby ukarana. Z resztą ja pewnie i tak bym nie uwierzyła. Więc może....
- Tak-odpowiedziałam po dłuższej chwili, a ona odetchnęła z ulgą, uśmiechając się do mnie.
-To dobrze, bo lubię cię Iz-wyznała,a ja uśmiechnęłam się.
- Ja ciebie też Lucy-powiedziałam. Zatrzymała się przed pokojem z numerem "69".
- To twój pokój. Mój jest na końcu korytarza jakby coś-powiedziała, a ja uśmiechnęłam się i bez słowa weszłam do środka.
Pokój miał ściany w kolorze bordowym,a podłogę z jasnej deski. Na środku stało duże łóżko,a po bokach szafki nocne. Dostałam też komode, biurko i drzwi pewnie do łazienki. Bez większego zastanowienia padłam na łóżko i zamknęłam oczy. Niby nie robiłam nic specjalnego, ale czułam się wyczerpana. Nim zdążyłam się obejrzeć sama opłynęłam w sen...
**************************************
Obudziło mnie pukanie do drzwi. Myślałam, że to Sebastian, więc wstałam, przecierając oczy. Z ociąganiem podeszłam do drzwi po drodze, zapalając światło.Otworzyłam je i zaniemówiłam, na widok osoby w drzwiach. To nie był Sebastian,a Nate. Ale czego on mógł chcieć po 5 w nocy ?! Spojrzałam na niego zaspanym wzorkiem,a on wydał mi się dziwnie speszony.
- Nate wszystko okej ?-spytałam, a on przyjrzał mi się uważnie, a potem zlustrował pokój dokładnie, jakby, szukając kogoś prócz mnie. O co mu chodziło ?
- Lucindo proszę zaprowadź pannę Cames do swojego pokoju-powiedziała sztywno Charlotte, a po twarzy dziewczyny przeszedł grymas złości.
- Nie nazywaj mnie mnie tak mówiłam-syknęła i podeszła do mnie.
- A co z Grigorim ?-zapytała oschle, a ja musiałam chwilę pomyśleć, aby ogarnąć o kim mówiła. Sebastian wziął nazwisko ojca. Grigori. A Daniel i jego matka swoje czyli Briel.
- Ja się zajmę bratem, przy okazji sprawdzę czy nie muszę zabić Nate'a-powiedział z tym chamskim uśmiechem Daniel. Unikałam patrzenia na niego, bo wiedziałam, że co rusz wgapia się we mnie. Lucy pociągnęła mnie za ramie,a ja odruchowo przylgnęłam do Sebastiana. Ten uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło.
-Znajdę cie nie martw się-szepnął mi do ucha, a ja trochę się uspokoiłam. Niechętnie puściłam jego dłoń i ruszyłam za Lucy z opuszczoną głową.Nie wiedziałam, jak się przy niej zachować.
- To co przerzuciłaś się na starszego-odezwała się dziewczyna, obok mnie, gdy szłyśmy schodami. Zerknęłam na nią. Uśmiechała się, więc uznałam to za żart. Również się uśmiechnęłam. Włożyłam ręce do kieszeni dżinsów. O czym mam z nią gadać?
- Ej, ale powiesz mi coś szczerze ?-zapytała po chwili poważnie. Kiwnęłam głowę i spojrzałam na nią, ale ona unikała mojego wzroku.
- Możemy się jeszcze przyjaźnić?- spytała po chwili lekko drżącym głosem. Zależało jej ? Nie wiedziałam co powiedzieć. W poprawczaku dobrze mi się z nią przyjaźniło. Choć różniłyśmy się to... no nie wiem fajnie mieć przyjaciółkę. A w sumie ona nie mogła powiedzieć kim jest, bo zostałaby ukarana. Z resztą ja pewnie i tak bym nie uwierzyła. Więc może....
- Tak-odpowiedziałam po dłuższej chwili, a ona odetchnęła z ulgą, uśmiechając się do mnie.
-To dobrze, bo lubię cię Iz-wyznała,a ja uśmiechnęłam się.
- Ja ciebie też Lucy-powiedziałam. Zatrzymała się przed pokojem z numerem "69".
- To twój pokój. Mój jest na końcu korytarza jakby coś-powiedziała, a ja uśmiechnęłam się i bez słowa weszłam do środka.
Pokój miał ściany w kolorze bordowym,a podłogę z jasnej deski. Na środku stało duże łóżko,a po bokach szafki nocne. Dostałam też komode, biurko i drzwi pewnie do łazienki. Bez większego zastanowienia padłam na łóżko i zamknęłam oczy. Niby nie robiłam nic specjalnego, ale czułam się wyczerpana. Nim zdążyłam się obejrzeć sama opłynęłam w sen...
**************************************
Obudziło mnie pukanie do drzwi. Myślałam, że to Sebastian, więc wstałam, przecierając oczy. Z ociąganiem podeszłam do drzwi po drodze, zapalając światło.Otworzyłam je i zaniemówiłam, na widok osoby w drzwiach. To nie był Sebastian,a Nate. Ale czego on mógł chcieć po 5 w nocy ?! Spojrzałam na niego zaspanym wzorkiem,a on wydał mi się dziwnie speszony.
- Nate wszystko okej ?-spytałam, a on przyjrzał mi się uważnie, a potem zlustrował pokój dokładnie, jakby, szukając kogoś prócz mnie. O co mu chodziło ?
W końcu powrócił wzrokiem do mojej twarzy i wziął głęboki wdech po czym spytał niepewnie:
-Możemy pogadać ?
******************************
I tak oto kolejny rozdział. Mam nadzieję, że nie ma dużo błędów i podoba się. Czekam na wasze odpowiedzi ! I kolejny postaram dodać się w tygodniu, choć niczego nie obiecuje! :* Liczę, że bardzo źli nie jesteście i wybaczycie mi to, że dopiero dziś :* I przepraszam, za błędy nie miałam siły poprawiać. Sprawy osobiste :*
-LoVe Is NoT GaMe
-Możemy pogadać ?
******************************
I tak oto kolejny rozdział. Mam nadzieję, że nie ma dużo błędów i podoba się. Czekam na wasze odpowiedzi ! I kolejny postaram dodać się w tygodniu, choć niczego nie obiecuje! :* Liczę, że bardzo źli nie jesteście i wybaczycie mi to, że dopiero dziś :* I przepraszam, za błędy nie miałam siły poprawiać. Sprawy osobiste :*
-LoVe Is NoT GaMe
niedziela, 25 stycznia 2015
Związek na odległość
Małe oderwanie od historii, abyście nie mieli cały czas rutyny. Na marginesie rozdział obiecuje dodać do piątku ! A teraz dzisiejszy temat: Związek na odległość.Łatwy to on nie jest. Odczuwasz jego wady, gdy potrzebujesz wtulić się w kogoś i zapomnieć o wszystkim. To, że nie można się widywać na co dzień. Przytulać, całować i rozmawiać normalnie to nie oznacza, że nie warto ! WARTO!!!! Jeżeli się kogoś kocha to naprawdę można znieść chyba wszystko. Przynajmniej ja. Wiadomo strasznie się tęskni. Marzy o tym, aby już móc być razem ! Aby móc się tulić, rozmawiać, całować i co tam jeszcze wymyślimy.
Nie mówie, że to bajka jak każdy wolałabym, aby być z nim/nią na codzień. Czasem ma się dość i łapię się doła, ale (przynajmniej u mnie) to tylko ta jedna osoba umie mi poprawić humor i sprawić, że znów mam uśmiech. Mam nadzieje, że u innych jest tak samo:*
Ale dla mnie to też jest taki dowód. Bo po co spędzać z kimś każdą wolną chwile, pisząc czy gadając przez telefon/skype, a nawet zarywać nocki aby pogadać chwile, gdy się nic do tej osoby nie czuje ???? Dla mnie to dowód, że jednak mu zależy na mnie! Inni już by mieli mnie dość, a on nie w dodatku zawsze mnie zrozumie co jest rzadkie. Ale okej o mnie dość. Ja chcę tylko powiedzieć, że jeśli się kogoś KOCHA i UFA BEZGRANICZNIE to odległość nie jest tak straszną przeszkodą, a wierność nie jest wyczynem !!! I zapewnie was o czymś TA SYTUACJA NIE BĘDZIE TRWAĆ WIECZNIE!!!!!!
A wyobrażacie sobie radość, gdy się spotkacie? To szczeście ? Czy to nie jest warte tego ? Bo dla mnie jest !!!
Ja się nie poddam, bo po prostu nie umiem żyć bez niego. I jeżeli ktoś kto jest w tej samej sytuacji czyta to ,to życzę ci powodzenia i trzymam kciuki za was :*
**************
Nie rozpisałam się bardzo,bo to by nie miało ładu i składu. Z resztą cieżko napisać wszystko co by się chciało. Mam nadzieje, że bardzo źli nie jesteście. Rozdział jak mówiłam pojawi się do piątku :* Czekam na wasze przemyślenia na ten temat i w ogóle.
I jak macie jakiś pomysł na temat, który moge opisać to walcie śmiało tutaj prosze:***
- LoVe Is NoT GaMe
środa, 21 stycznia 2015
Rozdział.10.
Leżałam z głową na ramieniu Sebastiana. Oddychał równomiernie, a jego dłoń bawiła się moimi lokami. Uśmiechnęłam się i podniosłam głowę, patrząc mu w oczy.
- Nie zasługuje....
- Przestań!-przerwałam mu, wiedząc co chciał powiedzieć. Przyłożyłam mu palec do ust, aby nic nie mówił.
-Zasługujesz naprawdę. Kocham cię i to się nie zmieniło, rozumiesz ?-powiedziałam pewnie, a on się uśmiechnął. Złapał moją dłoń i pocałował ją delikatnie co i tak przyprawiło mnie o dreszcze.
- Ja ciebie też kocham skarbie-zapewnił, a ja uśmiechnęłam się. Przybliżyłam głowę, chcąc go pocałować. Kołdra zsunęła się niżej ukazując moje nagie piersi. Zaczerwieniłam się, a on delikatnie dotknął ich ciepłymi dłońmi. Pocałował mnie lekko przygryzając dolną wargę. Nagle usłyszałam jak drzwi się otwierają i staje w nich rozradowany Daniel.
- Dobry ptaszki !-powiedział sztucznie słodko. Pisnęłam i momentalnie okryłam się kołdrą pod brodę. Na twarzy chłopaka pojawił się ten irytujący chamski uśmiech. Jaki ćwok !
- Wyjdziesz sam w ciągu 3 sekund, albo ja cię stąd wyrzucę-powiedział ostro Sebastian, a jego brat oparł się o framugę drzwi dłonie, krzyżując na piersi. Uśmiech nie schodził z jego twarzy.
- Podoba mi się ten widok. Mogę dołączyć ?-zapytał,a chłopak obok mnie zdenerwował się. Czułam to, bo napinał mięśnie prawie do granic możliwości.
- 3 sekundy-powiedział oschle wychodząc z łóżka w samych bokserkach. Jak to możliwe to nie wiem.
- A lubiłeś trójkąciki-powiedział widocznie zadowolony z siebie. Ani trochę mu nie wierzyłam. Denerwował mnie i to bardzo.
- Wyjdź !-powiedział zdenerwowany Sebastian, a Daniel wzniósł ręce do góry w geście kapitulacji. Mrugnął do mnie jeszcze, a potem zniknął za drzwiami. Sebastian odetchnął głęboko i spojrzał, na mnie. Uśmiechnęłam się. Na twarzy wciąż miałam rumieńce.
- Ja... to był tylko raz-przyznał, a ja dopiero po chwili zrozumiałam o co mu chodzi. Zaskoczył mnie. Uśmiech zszedł z mojej twarzy, a on zmartwiony usiadł koło mnie i wziął moją dłoń. Chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział jak. Kilka razy otwierał i zamykał usta, aż ja się odezwałam.
- Wszystko w porządku. Zaskoczyłeś mnie tylko-przyznałam, ściskając jego ciepłą dłoń. Nie wiedział co powiedzieć. Widziałam w jego niebieskim oczach wstyd i niepewność.
-Ale nie planujesz już tego ?-spytałam otwarcie,a on od razu pokiwał przecząco głową co mnie uspokoiło.
- Nigdy. Tylko z tobą chce kochanie-zapewnił, a ja pocałowałam go krótko w usta. Odwzajemnił pocałunek, ale po chwili westchnął i oparł swoje czoło o moje.
- On tu wróci. Nie da nam spokoju. Jest wścibski zawsze był-powiedział po chwili patrząc w moje oczy. Uśmiechnęłam się, a on pocałował mnie w czoło, wstając.
- Lepiej zejdźmy, bo spali kuchnię-powiedziałam, a on się uśmiechnął. Kochałam ten jego uśmiech. Kochałam jego.
- Ubiorę się i dojdę-powiedziałam, a on się uśmiechnął. Szybko założył czyste dżinsy i koszulkę. Podszedł do mnie pocałował i wyszedł z pokoju, abym mogła się ubrać. Zrobiłam to bardzo szybko. Jakoś jednego dnia przeniosłam tu swoje ciuchy,ale nie wszystkie. Założyłam krótkie dżinsowe spodenki i bluzkę na ramiączkach w kolorze niemal jak oczy mojego ukochanego. Szybko przed lustrem ogarnęłam włosy związując je w kucyk na górze głowy. Nie malowałam się, bo nie wyglądałam tragicznie. Założyłam baletki i wyszłam na korytarz. Sebastian czekał przy schodach z tym anielskim uśmiechem, który pojawiał się,gdy patrzył na mnie. Jego uśmiech wywoływał u mnie uśmiech i nijak nie mogłam go powstrzymać. Nawet nie próbowałam.
- Nie musiałeś czekać-powiedziałam, podchodząc do niego i, całując go w polik. Wziął mnie za rękę i westchnął.
-Nie chcę być z nim sam na sam. Przy tobie umiem się kontrolować, ale jak on zacznie coś gadać to nie ręczę za siebie- przyznał, a ja mocniej ścisnęłam jego ciepłą dłoń. W głosie był lekki gniew, który rzadko się pojawiał i ból. Nie lubiłam tego tonu Sebastiana, ale rozumiałam dlaczego tak mówił.
- Będę cię pilnować kotku-powiedziałam, a on pocałował mnie w czoło. Zaczął schodzić po schodach,a ja za nim. Widocznie był trochę rozluźniony, ale nadal widziałam, że wspomnienia go nachodzą i męczą. Nie wiedziałam co zrobić, aby mu pomóc. Nie chciałam, aby cierpiał.
Nagle Sebastian zatrzymał się gwałtownie na ostatnim stopniu, a ja omal nie wpadłam na niego. Jego mięśnie całe się napięły, a twarz zrobiła się blada jak marmur.Patrzył na otwarte drzwi kuchni, w których było widać jak Daniel zajada naleśniki z szerokim uśmiechem. Wiedziałam, że to nie na brata tak zareagował. Po chwili przy stole pojawiła się kobieta. Miała długie brązowe włosy o odcień jaśniejsze od moich i piwno-złote oczy. Miała na sobie bluzkę z krótkim rękawkiem, a jej ramiona oplatały różne czarne runy. Domyśliłam się, że jest Nocnym Łowcą. Miała podobne rysy twarzy do Sebastiana....
Leżałam z głową na ramieniu Sebastiana. Oddychał równomiernie, a jego dłoń bawiła się moimi lokami. Uśmiechnęłam się i podniosłam głowę, patrząc mu w oczy.
- Nie zasługuje....
- Przestań!-przerwałam mu, wiedząc co chciał powiedzieć. Przyłożyłam mu palec do ust, aby nic nie mówił.
-Zasługujesz naprawdę. Kocham cię i to się nie zmieniło, rozumiesz ?-powiedziałam pewnie, a on się uśmiechnął. Złapał moją dłoń i pocałował ją delikatnie co i tak przyprawiło mnie o dreszcze.
- Ja ciebie też kocham skarbie-zapewnił, a ja uśmiechnęłam się. Przybliżyłam głowę, chcąc go pocałować. Kołdra zsunęła się niżej ukazując moje nagie piersi. Zaczerwieniłam się, a on delikatnie dotknął ich ciepłymi dłońmi. Pocałował mnie lekko przygryzając dolną wargę. Nagle usłyszałam jak drzwi się otwierają i staje w nich rozradowany Daniel.
- Dobry ptaszki !-powiedział sztucznie słodko. Pisnęłam i momentalnie okryłam się kołdrą pod brodę. Na twarzy chłopaka pojawił się ten irytujący chamski uśmiech. Jaki ćwok !
- Wyjdziesz sam w ciągu 3 sekund, albo ja cię stąd wyrzucę-powiedział ostro Sebastian, a jego brat oparł się o framugę drzwi dłonie, krzyżując na piersi. Uśmiech nie schodził z jego twarzy.
- Podoba mi się ten widok. Mogę dołączyć ?-zapytał,a chłopak obok mnie zdenerwował się. Czułam to, bo napinał mięśnie prawie do granic możliwości.
- 3 sekundy-powiedział oschle wychodząc z łóżka w samych bokserkach. Jak to możliwe to nie wiem.
- A lubiłeś trójkąciki-powiedział widocznie zadowolony z siebie. Ani trochę mu nie wierzyłam. Denerwował mnie i to bardzo.
- Wyjdź !-powiedział zdenerwowany Sebastian, a Daniel wzniósł ręce do góry w geście kapitulacji. Mrugnął do mnie jeszcze, a potem zniknął za drzwiami. Sebastian odetchnął głęboko i spojrzał, na mnie. Uśmiechnęłam się. Na twarzy wciąż miałam rumieńce.
- Ja... to był tylko raz-przyznał, a ja dopiero po chwili zrozumiałam o co mu chodzi. Zaskoczył mnie. Uśmiech zszedł z mojej twarzy, a on zmartwiony usiadł koło mnie i wziął moją dłoń. Chciał coś powiedzieć, ale nie wiedział jak. Kilka razy otwierał i zamykał usta, aż ja się odezwałam.
- Wszystko w porządku. Zaskoczyłeś mnie tylko-przyznałam, ściskając jego ciepłą dłoń. Nie wiedział co powiedzieć. Widziałam w jego niebieskim oczach wstyd i niepewność.
-Ale nie planujesz już tego ?-spytałam otwarcie,a on od razu pokiwał przecząco głową co mnie uspokoiło.
- Nigdy. Tylko z tobą chce kochanie-zapewnił, a ja pocałowałam go krótko w usta. Odwzajemnił pocałunek, ale po chwili westchnął i oparł swoje czoło o moje.
- On tu wróci. Nie da nam spokoju. Jest wścibski zawsze był-powiedział po chwili patrząc w moje oczy. Uśmiechnęłam się, a on pocałował mnie w czoło, wstając.
- Lepiej zejdźmy, bo spali kuchnię-powiedziałam, a on się uśmiechnął. Kochałam ten jego uśmiech. Kochałam jego.
- Ubiorę się i dojdę-powiedziałam, a on się uśmiechnął. Szybko założył czyste dżinsy i koszulkę. Podszedł do mnie pocałował i wyszedł z pokoju, abym mogła się ubrać. Zrobiłam to bardzo szybko. Jakoś jednego dnia przeniosłam tu swoje ciuchy,ale nie wszystkie. Założyłam krótkie dżinsowe spodenki i bluzkę na ramiączkach w kolorze niemal jak oczy mojego ukochanego. Szybko przed lustrem ogarnęłam włosy związując je w kucyk na górze głowy. Nie malowałam się, bo nie wyglądałam tragicznie. Założyłam baletki i wyszłam na korytarz. Sebastian czekał przy schodach z tym anielskim uśmiechem, który pojawiał się,gdy patrzył na mnie. Jego uśmiech wywoływał u mnie uśmiech i nijak nie mogłam go powstrzymać. Nawet nie próbowałam.
- Nie musiałeś czekać-powiedziałam, podchodząc do niego i, całując go w polik. Wziął mnie za rękę i westchnął.
-Nie chcę być z nim sam na sam. Przy tobie umiem się kontrolować, ale jak on zacznie coś gadać to nie ręczę za siebie- przyznał, a ja mocniej ścisnęłam jego ciepłą dłoń. W głosie był lekki gniew, który rzadko się pojawiał i ból. Nie lubiłam tego tonu Sebastiana, ale rozumiałam dlaczego tak mówił.
- Będę cię pilnować kotku-powiedziałam, a on pocałował mnie w czoło. Zaczął schodzić po schodach,a ja za nim. Widocznie był trochę rozluźniony, ale nadal widziałam, że wspomnienia go nachodzą i męczą. Nie wiedziałam co zrobić, aby mu pomóc. Nie chciałam, aby cierpiał.
Nagle Sebastian zatrzymał się gwałtownie na ostatnim stopniu, a ja omal nie wpadłam na niego. Jego mięśnie całe się napięły, a twarz zrobiła się blada jak marmur.Patrzył na otwarte drzwi kuchni, w których było widać jak Daniel zajada naleśniki z szerokim uśmiechem. Wiedziałam, że to nie na brata tak zareagował. Po chwili przy stole pojawiła się kobieta. Miała długie brązowe włosy o odcień jaśniejsze od moich i piwno-złote oczy. Miała na sobie bluzkę z krótkim rękawkiem, a jej ramiona oplatały różne czarne runy. Domyśliłam się, że jest Nocnym Łowcą. Miała podobne rysy twarzy do Sebastiana....
I właśnie mnie olśniło. Ta kobieta to była jego matka. Dlatego Sebastian tak skamieniał, bo to kobieta, która przed laty go zostawiła. Spojrzałam na chłopaka, dotykając jego ramienia.
-Sebastian wszystko gra ?-spytałam czule, ale on nie odpowiedział.Stał i wpatrywał się uparcie w kobiecie. Jego twarz nie wyrażała emocji, ale ja widziałam wszystko w oczach. Ból, rozpacz, gniew, złość. nienawiść, miłość, tęsknotę. Nigdy nie widziałam tylu mieszających się uczuć,
Usłyszałam stukanie obcasów o podłogę i po chwili stała przed nami ta sama kobieta z lekkim uśmiechem.
- Synku-powiedziała wesołym głosem, chcąc go uściskać, ale on się cofnął i omal nie wywrócił na schodach.
- Nie jestem twoim synem, on siedzi tam-odezwał się suchym głosem, wskazując na Daniela, który pomachał nam widelcem z nabitym kawałkiem naleśnika i tym swoim uśmiechem. Sebastian patrzył na matkę zimnym wzrokiem, a ręce skrzyżował na piersi.
- Sebastianie zawsze byłeś i jesteś moim synem-powiedziała spokojnie kobieta, kładąc dłoń na jego. Nie ruszył się, ale nie okazał żadnych uczuć.
- Co się stało ? Clave się dowiedziało i chcę mnie zabić ? A może zrobić eksperymenty ? A może nadchodzi wojna, a wy chcieć mnie wykorzystać, aby oszukać demony ? Nie piszę się ! Więc wynoś się stąd Charlotte!-powiedział ostro Sebastian. Nie, zwracając uwagi na nikogo przepchnął się obok mnie i kobiety, i ruszył do salonu. Zatrzasnął za sobą drzwi. Chciałam ruszyć za nim, ale zatrzymała mnie kobieta.
- Każ mu ze mną porozmawiać-powiedziała sucho do mnie, a ja wyrwałam się z jej uścisku. Wkurzała mnie ta kobieta tak jak jej młodszy syn.
- Nic mu nie będę kazać-powiedziałam i ruszyłam do salonu, gdzie był mój chłopak.
Siedział na sofie z twarzą w dłoniach.Oddychał szybciej i płyciej, a jego mięśnie były całe napięte. Podeszłam do niego i usiadłam obok kładąc dłoń na jego ramieniu.Wzdrygnął się, ale nie zabrał dłoni.
- Nie musisz z nią rozmawiać.-powiedziałam,a on tylko westchnął. Położył dłonie na kolanach, ale wpatrywał się w podłogę.
- Kotku? Powiedz coś-powiedziałam ,dotykając jego dłoni.Myślałam, że ją splecie z moją jak zawsze, ale nie zrobił tego.
- Chcę zostać sam-powiedział sucho.
- Seba ja chcę......
- Chcę być sam-powtórzył ostro. Zaskoczyło mnie to i odsunęłam się kawałek.
- Zrozum pieprzenie nic mi nie pomoże.Chcę zostać sam zrozum ! Twoje pocieszanie w łóżku się nie sprawdzi !-dodał sucho,a ja poczułam ukłucie bólu w sercu. Jak mógł tak powiedzieć ? Przecież ja nigdy by tak nie zrobiła!
- Ja.... nie myślałam.....-zaczęłam się jąkać, nie wiedząc co powiedzieć. Zabolało mnie to. W oczach miałam łzy. Zerknął na mnie,a potem znów na podłogę.
- Wyjdź-powiedział tylko,a ja nie wiedziałam co robić. Nie chciałam go zostawiać,ale on nie chciał najwidoczniej mojej obecności. Wstałam więc, powstrzymując łzy i wyszłam z pokoju, zamykając za sobą drzwi.
***************************
Siedziałam w pokoju Sebastiana po turecku na łóżku, rozmyślając. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Nie wierzyłam, że on to powiedział.A, jednak słyszałam to na własne uszy. Dlaczego on tak powiedział ??? Przecież ja go kocham i chcę aby był szczęśliwy za wszelką cenę! Nie ważne czy ja będę przez to cierpieć,ale on ma być szczęśliwy !!! Dlaczego on powiedział,że pieprzenie ???? Czy on myśli,że tylko dlatego z nim jestem ?!?!?!!
-Sebastian wszystko gra ?-spytałam czule, ale on nie odpowiedział.Stał i wpatrywał się uparcie w kobiecie. Jego twarz nie wyrażała emocji, ale ja widziałam wszystko w oczach. Ból, rozpacz, gniew, złość. nienawiść, miłość, tęsknotę. Nigdy nie widziałam tylu mieszających się uczuć,
Usłyszałam stukanie obcasów o podłogę i po chwili stała przed nami ta sama kobieta z lekkim uśmiechem.
- Synku-powiedziała wesołym głosem, chcąc go uściskać, ale on się cofnął i omal nie wywrócił na schodach.
- Nie jestem twoim synem, on siedzi tam-odezwał się suchym głosem, wskazując na Daniela, który pomachał nam widelcem z nabitym kawałkiem naleśnika i tym swoim uśmiechem. Sebastian patrzył na matkę zimnym wzrokiem, a ręce skrzyżował na piersi.
- Sebastianie zawsze byłeś i jesteś moim synem-powiedziała spokojnie kobieta, kładąc dłoń na jego. Nie ruszył się, ale nie okazał żadnych uczuć.
- Co się stało ? Clave się dowiedziało i chcę mnie zabić ? A może zrobić eksperymenty ? A może nadchodzi wojna, a wy chcieć mnie wykorzystać, aby oszukać demony ? Nie piszę się ! Więc wynoś się stąd Charlotte!-powiedział ostro Sebastian. Nie, zwracając uwagi na nikogo przepchnął się obok mnie i kobiety, i ruszył do salonu. Zatrzasnął za sobą drzwi. Chciałam ruszyć za nim, ale zatrzymała mnie kobieta.
- Każ mu ze mną porozmawiać-powiedziała sucho do mnie, a ja wyrwałam się z jej uścisku. Wkurzała mnie ta kobieta tak jak jej młodszy syn.
- Nic mu nie będę kazać-powiedziałam i ruszyłam do salonu, gdzie był mój chłopak.
Siedział na sofie z twarzą w dłoniach.Oddychał szybciej i płyciej, a jego mięśnie były całe napięte. Podeszłam do niego i usiadłam obok kładąc dłoń na jego ramieniu.Wzdrygnął się, ale nie zabrał dłoni.
- Nie musisz z nią rozmawiać.-powiedziałam,a on tylko westchnął. Położył dłonie na kolanach, ale wpatrywał się w podłogę.
- Kotku? Powiedz coś-powiedziałam ,dotykając jego dłoni.Myślałam, że ją splecie z moją jak zawsze, ale nie zrobił tego.
- Chcę zostać sam-powiedział sucho.
- Seba ja chcę......
- Chcę być sam-powtórzył ostro. Zaskoczyło mnie to i odsunęłam się kawałek.
- Zrozum pieprzenie nic mi nie pomoże.Chcę zostać sam zrozum ! Twoje pocieszanie w łóżku się nie sprawdzi !-dodał sucho,a ja poczułam ukłucie bólu w sercu. Jak mógł tak powiedzieć ? Przecież ja nigdy by tak nie zrobiła!
- Ja.... nie myślałam.....-zaczęłam się jąkać, nie wiedząc co powiedzieć. Zabolało mnie to. W oczach miałam łzy. Zerknął na mnie,a potem znów na podłogę.
- Wyjdź-powiedział tylko,a ja nie wiedziałam co robić. Nie chciałam go zostawiać,ale on nie chciał najwidoczniej mojej obecności. Wstałam więc, powstrzymując łzy i wyszłam z pokoju, zamykając za sobą drzwi.
***************************
Siedziałam w pokoju Sebastiana po turecku na łóżku, rozmyślając. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Nie wierzyłam, że on to powiedział.A, jednak słyszałam to na własne uszy. Dlaczego on tak powiedział ??? Przecież ja go kocham i chcę aby był szczęśliwy za wszelką cenę! Nie ważne czy ja będę przez to cierpieć,ale on ma być szczęśliwy !!! Dlaczego on powiedział,że pieprzenie ???? Czy on myśli,że tylko dlatego z nim jestem ?!?!?!!
Moje rozmyślenia przerwał Daniel, wchodzący do pokoju.
-Czego ?-powiedziałam sucho, zerkając na niego. Byłam zła na to,że się pojawił. Że przypomniał przeszłość Sebastianowi. Że znowu musiałam go znosić, choć za każdym razem, gdy go widziałam bolało mnie serce. A po słowach Seby bolało jeszcze mocniej.
- Pogadać- odpowiedział, podchodząc do łóżka i siadając na nim przede mną. Nie chciałam być z nim w jednym pomieszczeniu. Chciałam, aby zniknął z mojego i Sebastiana życia.
- O czym ? Po co ty tu przyjechałeś ?-spytałam ostro, a on wpatrywał się we mnie. Jednak jego wzrok zjeżdżał na mój dekolt i usta. Rzadko kiedy patrzył w moje oczy.
- Bo chciałem cię zobaczyć. Tęskniłem-wyznał, a w jego głosie słyszałam ból. Tylko, że nie wierzyłam mu ani trochę.
- Nie miałeś kogo pieprzyć ? Nie było chętnych ? Ty biedaku-powiedziałam ironicznie, patrząc zimnym wzrokiem na niego.
- Nie. Ja zrozumiałem, że....-umilkł jakby nie mogło mu to przejść przez gardło. Nie byłam cierpliwa nie po dzisiejszym dniu.
- Że ???- spytałam zniecierpliwiona, a on spojrzał mi w oczy. Naprawdę moje oczy. Szkoda tylko, że nie czułam tego co kiedyś. Tylko wzrok Sebastiana tak działał.
- Że cię kocham- powiedział w końcu, a mnie zamurowało. On chyba żartował ?!?! Co on sobie myślał ?!?!
Nie zdążyłam mu odpowiedzieć, bo złapał mnie mocno za kark i pochylił się. Nim zdążyłam się wyrwać zmiażdżył moje wargi swoimi.....
***************************
-Sebastian porozmawiaj ze mną-powiedziała przed drzwiami Charlotte. Stała tam od godziny i próbowała, aby syn ją wpuścił. W końcu usłyszała jak ktoś przekręca klucz i drzwi się uchylają. Kobieta otworzyła je szerzej i weszła do środka. Jej pierworodny siedział na kanapie z dłońmi na kolanach i wpatrzony w podłogę.
- Masz 5 minut, potem nie chce cię więcej widzieć- powiedział chłopak, patrząc w jej oczy. Było w nich zimno, które skrywało ogromne cierpienie.
- Wiem, że nie chcesz mnie znać, ale zrozum, że byłam przerażona- powiedziała spokojnie, siadając obok syna.
-Ty byłaś ? Byłem małym chłopcem. Miałem niecałe 4 lata ! Nie wiedziałem dlaczego. Dlaczego potem ojciec zaczął wymagać ode mnie tak wielu rzeczy. Dlaczego się nade mną znęcał ! Byłaś moją matką do cholery powinnaś mnie chronić, a nie pozwalać mu na to!- powiedział ostro Sebastian, patrząc w jej oczy. Na jej twarzy pojawił się szok. Nie wiedziała co odpowiedzieć.
- Ojciec powiedział mi co robił. Co zrobił ze mnie. Że popełnił błędy, ale nie muszę być demonem. A potem skonał ! Gdzie ty byłaś ?! Gdzie byłaś przez te wszystkie lata ?!?! Nie było cię!!!! Dla ciebie liczy się tylko Daniel, wiec mnie zostaw w spokoju.- dodał po chwili zimnym tonem. Oddychał szybciej. Przez lata nauczył się maskować emocje i teraz to mu się przydało. Jego rodzicielka siedziała zszokowana, nie wiedząc co odpowiedzieć.
- Wiem. Myślałam, że zabił mi dziecko a stworzył potwora. Ale pomyliłam się. Przepraszam. Pozwól mi to naprawić. Pojedź z nami do Instytutu i zacznijmy od nowa.- powiedziała w końcu. Sebastian poczuł jakby ktoś wbijał mu nóż w serce. Tęsknił za poczuciem, że ma rodzinę, ale nie umiał uwierzyć Charlotte.
- Pojedziesz z nami ?-spytała po dłuższej chwili ciszy, a Sebastian uspokoił się i spojrzał w oczy matki......
************************************
Przepraszam, że tak długo. Mam troche do roboty i staram się dodawać, gdy tylko mam czas. Przepraszam was. Mam nadzieję, że się podoba i nie ma dużo błędów. Ostatni wątek to nowość, ale czasem będzie się pojawiać. Mam nadzieje, że dacie swoje opinie.:****
-LoVe Is NoT GaMe
sobota, 10 stycznia 2015
Rozdział.9.
Usiadłam gwałtownie na łóżku cała zapłakana.Nie mogłam przestać szlochać. Starałam się uspokoić, gdy poczułam jego silną dłoń na ramieniu.Spojrzałam w jego błękitne oczy. Był cały i zdrowy,a to był tylko koszmar! Tylko sen! Nic mu nie jest!
Wpatrywał się we mnie, a ja przytuliłam się do jego klaty.Była ciepła i silna. Objął mnie silnymi ramionami,a ja poczułam się bezpieczna. Świeże łzy już nie leciały,a ja przestałam się tak trząść. Przykrył mnie kołdrą wciąż tuląc.
-Powiesz mi co się stało ?-zapytał po chwili,a ja spojrzałam w jego spokojną twarz. W oczach zobaczyłam zmartwienie. Otarł moje łzy kciukiem, a ja się uśmiechnęłam na ten gest. Cały strach wyparował, gdy mnie przytulił. Czułam się bezpieczna i szczęśliwa.
- Zły sen-odpowiedziałam, a on pocałował mnie w czoło co przyprawiło mnie o dreszcze.
-Opowiesz mi ?-spytał,a ja z powrotem przytuliłam się do niego. Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech.
- Byliśmy tutaj. Coś cię zraniło. Narysowałam ci iratze, ale ono nie zadziałało, nie wiem czemu. Umierałeś,a ja nie mogłam nic zrobić. Płakałam tylko i błagałam abyś został. To było takie realne i straszne-opowiedziałam mu, a on mocniej mnie przytulił.
- Nigdy mnie nie stracisz obiecuje. To był tylko sen, a ja zawsze będę przy tobie-powiedział pewny siebie,a ja podniosłam głowę i pocałowałam go.Zawsze wiedział co powiedzieć, aby mnie uspokoić. Uśmiechnęłam się do niego i położyłam głowę na jego klatę.
- Śpij skarbie. Będę tutaj-powiedział, a ja zamknęłam oczy uśmiechając się delikatnie.
-Zawsze-wyszeptał, a ja poczułam się całkowicie spokojna. To był tylko sen. Tylko sen. Sebastian jest cały i zdrowy.Jest przy mnie, a ja go nie oddam. Nigdy !!!
****************************
Przetarłam oczy ręką i usiadłam na łóżku, przeciągając się jak kot. Spojrzałam na Sebastiana. Wpatrywał się we mnie z szerokim uśmiechem. Zapomniałam, że byłam tylko w halce, w kolorze oceanu. Nie za dużo zakrywała.
-Spałeś w ogóle ?-spytałam,a on usiadł i pocałował mnie krótko,ale i tak przebiegły mnie dreszcze.
- Coś tam spałem, ale wolałem patrzeć na ciebie-odpowiedział, a ja uśmiechnęłam się do niego.
-A co źle wyglądam ?-spytał z uśmiechem, a ja roześmiałam się. Przeczesałam ręką jego złociste włosy i powiedziałam :
-Jak anioł- wydał się zaskoczony na moment,ale nie zdążyłam spytać, bo na dole rozległ się dźwięk tłuczonego szkła. Spojrzałam na drzwi. Zaczynałam się bać.A już w ogóle po moim koszmarze.
- Co to było ?-spytałam cicho, patrząc na drzwi.
- Nie wiem. Sprawdzę-powiedział Sebastian, wstając. Chwyciłam go mocno za dłoń i nie chciałam puścić. Miał na sobie tylko bokserki, ale to nie oto chodziło. Bałam się o niego. Nie chciałam aby ryzykował. Spojrzał na mnie tymi niebieskimi oczami i uśmiechnął się kojąco.
- Wszystko będzie dobrze. Wrócę za chwilę-powiedział,ale ja i tak go nie puściłam.
- Boje się o ciebie-wyznałam drżącym głosem, a on pochylił się i wziął moją twarz w dłonie. Wpatrywałam się w jego oczy jak ocean. Czułam jego ciepły oddech na moich ustach.
- Nie bój się. Nic mi nie będzie. Wrócę obiecuje-zapewnił i pocałował mnie. Spojrzał na mnie jeszcze raz, a ja puściłam jego dłoń. Odgarnął kosmyki moich włosów za ucho i pocałował w czoło.
- Wszystko okej-zapewnił i wyszedł. Patrzyłam jak zamykają się za nim drzwi. Bałam się o niego, bo nie wiedziałam kto może być na dole.Wstałam i zaczęłam chodzić po pokoju czekając aż wróci. Żeby czymś się zająć pościeliłam jego łóżka. Wtedy zorientowałam się, że jestem w samej halce. Podeszłam do jego komody i założyłam jego niebieską koszulę w kratę. Zapięłam ostatni guzik oglądając się w lustrze. Uwielbiałam chodzić w jego koszulach. Były tak przyjemnie miękkie i pachniały jak on. Oceanem i miętą. Kochałam ten zapach.
Chodziłam wciąż po pokoju starając się nie panikować. Tylko, że minęło już ponad 20 minut, a ja miałam dość czekania. Nie słyszałam z dołu żadnych odgłosów i nie wiedziałam czy się cieszyć czy martwić. Postanowiłam sprawdzić co się dzieje, bo jeszcze chwila a zaczęłabym rwać sobie włosy z głowy. Szłam nasłuchując czegokolwiek. Usłyszałam pierwsze oznaki kłótni, gdy schodziłam powoli po schodach.
- Mówiłem, że nie chcę cie znać !!!-usłyszałam zdenerwowanego Sebastiana w kuchni.
- To także mój dom !-usłyszałam odpowiedź. Zamarłam przed drzwiami kuchni. Znałam ten głos. I nienawidziłam go. Ale to nie mógł być on !!! Nie mógł !
- Nie twój odkąd...- Sebastian zamarł w pół zdania widząc mnie w drzwiach. A ja wlepiałam się w nich. Sebastian przyciskał Daniela do ściany kuchni, a ten śmiał się non stop. Jak idiotka, którym był. Spojrzał na mnie i odwrócił głowę. O czyżby nagle się wstydził!? Wpatrywałam się w nich przerażona nie wiedząc co zrobić. Co tu się działo ?! Mój chłopak momentalnie puścił Daniela, który osunął się na ziemie oddychając głęboko. Nie patrzyłam na niego tylko na blondyna stojącego przede mną i wpatrującego się w moje zielone oczy.
- Co się stało ?-spytałam odzyskując mowę. Wziął moją dłoń i trzymał ją robiąc koła kciukiem na jej wierzchu.
- Przylazł tu choć mu zabroniłem.-odpowiedział ze złością w głosie zerkając na chłopaka, który teraz opierał się plecami o blat poprawiając koszulkę. Jaki idiota ! Ja nie chciałam go już nigdy widzieć, a on znowu się pojawia !
- To także mój dom-powtórzył sucho Daniel zerkając na mnie choć na niego nie patrzyłam.
-Nie! Nie od kiedy zwiałeś z .!!!-wybuchnął Sebastian, a ja cofnęłam się o krok zaskoczona jego wybuchem. Zamilkł i spojrzał na mnie.
- Powiedz. No dokończ. Powiedz jej wreszcie prawdę braciszku-powiedział to ostatnie zdanie z chamskim uśmieszkiem akcentując każdą sylabę. Zmroziło mi krew w żyłach. Brat ? Oni są rodzeństwem ???
- Idź mi z oczu !-powiedział zły Sebastian, a Daniel tylko wzruszył ramionami i wyszedł z kuchni.
- Będę u siebie-zawołał przez ramię wychodząc, a Seba westchnął.Podszedł do blatu i oparł się o niego dłońmi plecami do mnie.
-Powiesz mi o co tu chodzi ?-spytałam spokojnie choć byłam całkowicie rozbita. Dlaczego mi nie powiedział ??!
- To prawda jest moim bratem. Młodszym o 2 lata. Uciekł z naszą matką i teraz ona nagle sobie przypomniała o mnie-powiedział oschle, ale słyszałam w jego głosie ból. Wiedziałam, że cierpi, ale kompletnie się pogubiłam.
- Mówiłeś, że twoja mama nie żyje kłamałeś ?-spytałam podchodząc bliżej i zatrzymując się tuż przed jego plecami.
- Bo dla mnie umarła, gdy mnie zostawiła. Ale tak naprawdę to żyję. Przepraszam,że cię okłamałem-powiedział skruszony, a ja przytuliłam się do niego od tyłu, splatając dłonie na jego klatce piersiowej. Nałożył swoje dłonie na moje i ścisnął. Wiedziałam, że cierpi, a nie chciałam tego. Okej okłamał mnie, ale rozumiem go. Przeżył dużo i nie chciał o tym mówić. Rozumiem jego postępowanie i chciałam mu pomóc.
-Nic się nie stało. Przykro mi. A co z nim zrobisz ?-spytałam, a on odwrócił się twarzą do mnie. Objął mnie i przytulił chowając głowę w moich włosach, Jego oddech łaskotał moją szyję co przyprawiało mnie o dreszcze.
- Niech zostanie na razie. A ja muszę pomyśleć sam-odezwał się po chwili patrząc w moje oczy. Pokiwałam głową, a on pocałował mnie w czoło.
-Ufam ci. Wrócę niedługo. Uważaj na siebie-powiedział, a ja uśmiechnęłam się.
- Będę obiecuje-powiedziałam, a on puścił mnie i podszedł do ściany. Patrzyłam jak rysuje runę i pojawia się brama. Przeszedł przez nią i zostałam sama. No nie całkiem sama. Był jeszcze chłopak, którego szczerze nienawidziłam. Niestety musiałam jakoś to przeżyć. Nie mogłam na siłę kazać mówić Sebastianowi. Jeżeli to chciał pomyśleć to dobrze tylko bałam się, aby czegoś sobie nie zrobił. Westchnęłam i pozbierałam w sobie całą odwagę i samokontrolę. Nie mogłam dać mu się sprowokować. Nie dam mu tej satysfakcji. Ruszyłam po schodach do góry. Zaczekam w pokoju Sebastiana, aż wróci i ustali co robimy z nieproszonym gościem. Chciałam wejść do pokoju kiedy usłyszałam, że ktoś przewrócił się w jednym z pokoi. Chociaż bardzo chciałam to olać, to nie umiałam i ruszyłam w stronę tego pokoju. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam Daniela siedzącego na łóżku bez bluzki, co mnie już nie ruszało odkąd miałam Sebastiana. Wyczuł chyba mnie, bo odwrócił głowę i spojrzał na mnie.
- Czegoś szukasz ?-zapytał sucho,a ja się zdenerwowałam. Po co ja tu przychodziłam?
- Dlaczego tu przylazłeś ?-spytałam ostro. Chciałam znać odpowiedź. Skoro nie było mojego chłopaka to mogłam mojego byłego wypytać. Ludzie co to za plątanina !?
- Odwiedzić brata,ale spodziewałem się milszego powitania-powiedział z tym chamskim uśmiechem, który prawie nie znikał z jego twarzy. Coraz bardziej mnie denerwował, ale nie okazywałam tego. Chociaż najchętniej wykopałabym go przez okno.
-Mogłeś to przewidzieć. Czego się spodziewałem po tym jak zostawiła go wasza matka, a ty z nią ?-powiedziałam chamsko. A co? Jak on mi tak ja mu!
- Widzę, że jesteś obeznana. A wiesz czemu odeszła ? Powiedział ci? Jasne, że nie, bo wie, że wtedy cię straci-powiedział oschle,a ja ścisnęłam ręce pięści, aby mu nie przyłożyć. Co on wygadywał ?!
- Nie powiedział, to ty powiedz-zażądałam ostro, a on się roześmiał.
-Ciekawska jak zwykle. Ciekawe dlaczego mój brat tak polubił przyziemną ? Może mu zaimponowałaś w czymś hmmm?-zapytał przekrzywiając głowę i patrząc na mnie. Zapomniałam,że byłam w koszuli Sebastiana, a pod tym była tylko halka. Jednak nie chciałam mu dać nic po sobie poznać i skrzyżowałam dłonie na piersi i zrobiłam pewną postawę.
- Nie twój interes. I nie jestem przyziemną, a Nocnym Łowcą-powiedziałam dumna z siebie, a gdy zobaczyłam jego pełną szoku minę od razu mi powrócił humor. A taka mała niespodzianka dla niego.
- Oj biedny chłopczyk nie wiedział ?-spytałam sarkastycznie z uśmieszkiem.
- Niby jakim cudem. Przemienił cię ?Nie ma kielicha!-powiedział zdenerwowany Daniel. Zawsze się denerwował, gdy czegoś nie wiedział lub nie rozumiał. A mi to dawało teraz satysfakcje i radochę.
- Nie przemienił. Byłam nią zawsze, a ty tego nie zauważyłeś-odpowiedziałam, a on spojrzał w okno.
-Tylko tak ci mówi, żebyś nie była smutna. Ach cudowny Sebuś-powiedział ironią, a ja się zdenerwowałam.
- Jakbym nie była to bym nie przeżyła nakładania run-powiedziałam, pokazując nadgarstek gdzie miałam runę. Spojrzał i znowu na jego twarzy odmalowało się zaskoczenie.
- Szczęścia życzę z moim kochanym braciszkiem. Umie zadowolić co nie ? Tylko uważaj lubi więcej niż jedną osobę z łóżku-powiedział, a we mnie zawrzało ze złości. Jak ten pacan śmiał tak mówić ?!?
- Zamknij się lepiej.-powiedziałam sucho,a ten uśmiechnął się chamsko widząc. że się zdenerwowałam.
- Ojoj nie denerwuj się,bo zmarszczek dostaniesz. Mówię ci jak jest. Nocny Łowca z krwią demona ma różne pomysły-powiedział,a mnie zamurowało. Jednak nawet na chwilę mu nie uwierzyłam. Sebastian nie zachowywał się jak ktoś kto może mieć krew demona w sobie. Zachowywał się jak anioł.
- Nie pieprz farmazonów. On jest Nocnym Łowcą. Jak już to ty masz krew demona.-powiedziałam ostro. Miałam ochotę przywalić mu w ten jego łeb, aby przestał się tak uśmiechać. Ale stałam twardo nie chcąc dać mu tej satysfakcji.
- Nie. Nasz ojczulek podawał matce krew demona, gdy ta była w ciąży z Sebastianem. Dlatego ma w sobie krew demona. Nie kłamie. Uciekła ze mną, bo wiedziała, że wyrośnie z niego potwór, jakiego nasz ojciec sobie wymarzył. Pewnie szkoli go nadal na przywódcę-powiedział oschle Daniel,a ja miałam dość. To nie mogła być prawda.
- Wiem, że mi nie wierzysz.Zapytaj sobie jego.On ci powie,że to prawda. Ale potem ja chcę z nim gadać.Nasza matka chciała, abym mu coś przekazał-dodał,a ja miałam dość. Jakbym tam jeszcze chwilę postała to rzuciłabym się na niego z gołymi rękami. Wyszłam szybkim krokiem i poszłam do pokoju Sebastiana. To nie mogła być prawda! Przecież Sebastian się tak nie zachowuje !!! On nigdy nic nie zrobił co mogłoby by wskazywać,że ma krew demona! To chore żarty Daniela!!!
******************************
Siedziałam na łóżku w pokoju Sebastiana czytając kodeks Nocnych Łowców. Nie szło mi to dobrze, bo non stop wracałam do tego co mi powiedział Daniel. Nie wierzę mu ani trochę. A jednak nie mogłam przestać o tym myśleć. Cały czas coś podpowiadało mi,że to prawda, ale ja nie chciałam w to uwierzyć. Nagle moje rozmyślenia przerwał dźwięk wchodzenia po schodach. Momentalnie odłożyłam książkę na stolik i wyszłam z pokoju. Sebastian stał na szczycie schodów patrząc na mnie z tym anielskim uśmiechem. Może nie powinnam,ale tak bardzo się za nim stęskniłam, że nie mogłam się powstrzymać. Podbiegłam do niego i przytuliłam się bardzo mocno do niego. Zachwiał się lekko, ale zaraz objął mnie ramionami i przytulił. Schował głowę w moich moich włosach, a jego oddech muskał moją skórę przyprawiając o dreszcze.
-Już dobrze-wyszeptał, a ja uśmiechnęłam się do jego koszuli.
- Co z Danielem ?On mówi..-nie zdążyłam dokończyć, bo na korytarzu pojawił się Daniel, a Seba cały się napiął.
- Że jestem potworem-dokończył za mnie z tym chamskim i pewnym siebie uśmiechem. Odchyliłam się i przesunęłam na bok wciąż w objęciach mojego chłopaka.
-Tak jestem wiem o tym-powiedział spokojnie Sebastian,a mnie zamurowało. Wiedział ??? Wiedział,ale on się tak nie zachowuje. Nawet jego brat wydał się zaskoczony.
- W takim razie nie będę musiał cię przekonywać,że to prawda. To mam jeszcze jedną wiadomość -zapowiedział, a Sebastian westchnął i skinął, aby mówił.
- Nasza matka, chce z tobą gadać
- Nie!-powiedział od razu ostro chłopak trzymający mnie. Był cały napięty, a ja nie miałam odwagi się odezwać.
- Ona chce tu przyjechać-powiedział Daniel.
- Zapomnij ! Ty jesteś mimo wszystko moim bratem i możesz zostać, ale jej nie chcę tu widzieć !!!-powiedział ostatecznie i puścił mnie. Szybkim krokiem nawet się nie oglądając wszedł do pokoju i zamknął drzwi. Patrzyłam za nim oniemiała ze zdziwienia. On się nie zachowywał jak demon. Nie zabijał niewinnych! Nie cieszył się z cierpienia innych i ich bólu ! On był przeciwieństwem demona !!!
- Przekonaj go.Nasza matka chce go zobaczyć-odezwał się Daniel, a ja zerknęłam na niego. Wkurzał mnie. Po co on się tu pojawiał ?!
- Nie. To jego decyzja, a ja się mu nie dziwie-odpowiedziałam sucho i ruszyłam do drzwi pokoju Sebastiana. Nie zostawię go samego. Nie ma takiej opcji. Muszę z nim porozmawiać.
- Sebastian to ja-powiedziałam, pukając do drzwi.Nie usłyszałam nic, a nie chciałam odpuścić. Więc po prostu nacisnęłam klamkę i otworzyłam drzwi. W pokoju było na pół ciemno.Sebastian siedział na łóżku z twarzą w dłoniach. Widziałam, że jest zmartwiony i załamany. Wiedziałam, że to wszystko go boli.
- Nie będę cię zmuszał czy przekonywał-odezwał się spokojnie nie patrząc na mnie. O nie, nie zostawię go !!! Podeszłam powoli i stanęłam przy łóżku.
-Do czego ?-spytałam patrząc na niego. Jednak on nawet na mnie nie zerknął. Opuścił dłonie na kolana i wpatrywał się w nie.
-Żebyś mnie nie zostawiała.Rozumiem,że nie chcesz mnie znać-odpowiedział neutralnym głosem,ale ja słyszałam w nim ból. Usiadłam obok niego i położyłam moją dłoń na jego.
- Nie zostawię cię. Ja cię kocham i to się nigdy nie zmieni-zapewniłam go. Splótł moją dłoń ze swoją i zaczął robić kółka na jej wierzchu swoim kciukiem.
- Ja ciebie tez kocham, ale ja naprawdę mam w sobie krew demona. Daniel nie kłamał.Mój ojciec powiedział mi,że popełnił ogromny błąd podając go matce, ale dodał też, że nie muszę być potworem-powiedział, a ja położyłam głowę na jego ramieniu. Byłam zmęczona całym tym dniem.
- Ale ty nie jesteś potworem. Jesteś Sebastian najcudowniejszy chłopak jakiego znam. Jesteś aniołem-powiedziałam i zobaczyłam kątem oka na jego ustach delikatny uśmiech.
- Nie geny o nas świadczą, lecz my sami-powiedziałam, a on wreszcie spojrzał na mnie swoimi niebieskimi jak ocean oczami.
- Naprawdę nadal mnie kochasz ?-zapytał z nadzieję, a ja dotknęłam dłonią jego ciepłego policzka.
-Naprawdę. Kocham cie-zapewniałam go z uśmiechem. Pochylił się i musnął moje wargi swoimi co przyprawiło mnie o dreszcz.
- Ja ciebie też-odpowiedział i pocałował mnie pewniej, trzymając moją twarz w swoich ciepłych i silnych dłoniach...
********************************
Wiem, że długo musieliście czekać, ale naprawdę nie miałam czasu i siły. Jak już chciałam wstawić to nie miałam dostępu do laptopa. Przepraszam was. Mam nadzieję, że bardzo się nie gniewacie i, że rozdział się podoba. Przepraszam, że tyle musieliście czekać na kolejną notkę z rozdziałem.Wiem, że pewnie denerwowałyście się na mnie. Przepraszam ! I zapowiadam, że teraz rozdziały mogą pojawiać się raz dwa razy w tygodniu, bo wiadomo szkoła i nauka. Następny postaram się dodać w tygodniu, o ile nie będę miała dużo do nauki. Czekam na wasze komentarze :**
- LoVe Is NoT GaMe
Usiadłam gwałtownie na łóżku cała zapłakana.Nie mogłam przestać szlochać. Starałam się uspokoić, gdy poczułam jego silną dłoń na ramieniu.Spojrzałam w jego błękitne oczy. Był cały i zdrowy,a to był tylko koszmar! Tylko sen! Nic mu nie jest!
Wpatrywał się we mnie, a ja przytuliłam się do jego klaty.Była ciepła i silna. Objął mnie silnymi ramionami,a ja poczułam się bezpieczna. Świeże łzy już nie leciały,a ja przestałam się tak trząść. Przykrył mnie kołdrą wciąż tuląc.
-Powiesz mi co się stało ?-zapytał po chwili,a ja spojrzałam w jego spokojną twarz. W oczach zobaczyłam zmartwienie. Otarł moje łzy kciukiem, a ja się uśmiechnęłam na ten gest. Cały strach wyparował, gdy mnie przytulił. Czułam się bezpieczna i szczęśliwa.
- Zły sen-odpowiedziałam, a on pocałował mnie w czoło co przyprawiło mnie o dreszcze.
-Opowiesz mi ?-spytał,a ja z powrotem przytuliłam się do niego. Zamknęłam oczy i wzięłam głęboki oddech.
- Byliśmy tutaj. Coś cię zraniło. Narysowałam ci iratze, ale ono nie zadziałało, nie wiem czemu. Umierałeś,a ja nie mogłam nic zrobić. Płakałam tylko i błagałam abyś został. To było takie realne i straszne-opowiedziałam mu, a on mocniej mnie przytulił.
- Nigdy mnie nie stracisz obiecuje. To był tylko sen, a ja zawsze będę przy tobie-powiedział pewny siebie,a ja podniosłam głowę i pocałowałam go.Zawsze wiedział co powiedzieć, aby mnie uspokoić. Uśmiechnęłam się do niego i położyłam głowę na jego klatę.
- Śpij skarbie. Będę tutaj-powiedział, a ja zamknęłam oczy uśmiechając się delikatnie.
-Zawsze-wyszeptał, a ja poczułam się całkowicie spokojna. To był tylko sen. Tylko sen. Sebastian jest cały i zdrowy.Jest przy mnie, a ja go nie oddam. Nigdy !!!
****************************
Przetarłam oczy ręką i usiadłam na łóżku, przeciągając się jak kot. Spojrzałam na Sebastiana. Wpatrywał się we mnie z szerokim uśmiechem. Zapomniałam, że byłam tylko w halce, w kolorze oceanu. Nie za dużo zakrywała.
-Spałeś w ogóle ?-spytałam,a on usiadł i pocałował mnie krótko,ale i tak przebiegły mnie dreszcze.
- Coś tam spałem, ale wolałem patrzeć na ciebie-odpowiedział, a ja uśmiechnęłam się do niego.
-A co źle wyglądam ?-spytał z uśmiechem, a ja roześmiałam się. Przeczesałam ręką jego złociste włosy i powiedziałam :
-Jak anioł- wydał się zaskoczony na moment,ale nie zdążyłam spytać, bo na dole rozległ się dźwięk tłuczonego szkła. Spojrzałam na drzwi. Zaczynałam się bać.A już w ogóle po moim koszmarze.
- Co to było ?-spytałam cicho, patrząc na drzwi.
- Nie wiem. Sprawdzę-powiedział Sebastian, wstając. Chwyciłam go mocno za dłoń i nie chciałam puścić. Miał na sobie tylko bokserki, ale to nie oto chodziło. Bałam się o niego. Nie chciałam aby ryzykował. Spojrzał na mnie tymi niebieskimi oczami i uśmiechnął się kojąco.
- Wszystko będzie dobrze. Wrócę za chwilę-powiedział,ale ja i tak go nie puściłam.
- Boje się o ciebie-wyznałam drżącym głosem, a on pochylił się i wziął moją twarz w dłonie. Wpatrywałam się w jego oczy jak ocean. Czułam jego ciepły oddech na moich ustach.
- Nie bój się. Nic mi nie będzie. Wrócę obiecuje-zapewnił i pocałował mnie. Spojrzał na mnie jeszcze raz, a ja puściłam jego dłoń. Odgarnął kosmyki moich włosów za ucho i pocałował w czoło.
- Wszystko okej-zapewnił i wyszedł. Patrzyłam jak zamykają się za nim drzwi. Bałam się o niego, bo nie wiedziałam kto może być na dole.Wstałam i zaczęłam chodzić po pokoju czekając aż wróci. Żeby czymś się zająć pościeliłam jego łóżka. Wtedy zorientowałam się, że jestem w samej halce. Podeszłam do jego komody i założyłam jego niebieską koszulę w kratę. Zapięłam ostatni guzik oglądając się w lustrze. Uwielbiałam chodzić w jego koszulach. Były tak przyjemnie miękkie i pachniały jak on. Oceanem i miętą. Kochałam ten zapach.
Chodziłam wciąż po pokoju starając się nie panikować. Tylko, że minęło już ponad 20 minut, a ja miałam dość czekania. Nie słyszałam z dołu żadnych odgłosów i nie wiedziałam czy się cieszyć czy martwić. Postanowiłam sprawdzić co się dzieje, bo jeszcze chwila a zaczęłabym rwać sobie włosy z głowy. Szłam nasłuchując czegokolwiek. Usłyszałam pierwsze oznaki kłótni, gdy schodziłam powoli po schodach.
- Mówiłem, że nie chcę cie znać !!!-usłyszałam zdenerwowanego Sebastiana w kuchni.
- To także mój dom !-usłyszałam odpowiedź. Zamarłam przed drzwiami kuchni. Znałam ten głos. I nienawidziłam go. Ale to nie mógł być on !!! Nie mógł !
- Nie twój odkąd...- Sebastian zamarł w pół zdania widząc mnie w drzwiach. A ja wlepiałam się w nich. Sebastian przyciskał Daniela do ściany kuchni, a ten śmiał się non stop. Jak idiotka, którym był. Spojrzał na mnie i odwrócił głowę. O czyżby nagle się wstydził!? Wpatrywałam się w nich przerażona nie wiedząc co zrobić. Co tu się działo ?! Mój chłopak momentalnie puścił Daniela, który osunął się na ziemie oddychając głęboko. Nie patrzyłam na niego tylko na blondyna stojącego przede mną i wpatrującego się w moje zielone oczy.
- Co się stało ?-spytałam odzyskując mowę. Wziął moją dłoń i trzymał ją robiąc koła kciukiem na jej wierzchu.
- Przylazł tu choć mu zabroniłem.-odpowiedział ze złością w głosie zerkając na chłopaka, który teraz opierał się plecami o blat poprawiając koszulkę. Jaki idiota ! Ja nie chciałam go już nigdy widzieć, a on znowu się pojawia !
- To także mój dom-powtórzył sucho Daniel zerkając na mnie choć na niego nie patrzyłam.
-Nie! Nie od kiedy zwiałeś z .!!!-wybuchnął Sebastian, a ja cofnęłam się o krok zaskoczona jego wybuchem. Zamilkł i spojrzał na mnie.
- Powiedz. No dokończ. Powiedz jej wreszcie prawdę braciszku-powiedział to ostatnie zdanie z chamskim uśmieszkiem akcentując każdą sylabę. Zmroziło mi krew w żyłach. Brat ? Oni są rodzeństwem ???
- Idź mi z oczu !-powiedział zły Sebastian, a Daniel tylko wzruszył ramionami i wyszedł z kuchni.
- Będę u siebie-zawołał przez ramię wychodząc, a Seba westchnął.Podszedł do blatu i oparł się o niego dłońmi plecami do mnie.
-Powiesz mi o co tu chodzi ?-spytałam spokojnie choć byłam całkowicie rozbita. Dlaczego mi nie powiedział ??!
- To prawda jest moim bratem. Młodszym o 2 lata. Uciekł z naszą matką i teraz ona nagle sobie przypomniała o mnie-powiedział oschle, ale słyszałam w jego głosie ból. Wiedziałam, że cierpi, ale kompletnie się pogubiłam.
- Mówiłeś, że twoja mama nie żyje kłamałeś ?-spytałam podchodząc bliżej i zatrzymując się tuż przed jego plecami.
- Bo dla mnie umarła, gdy mnie zostawiła. Ale tak naprawdę to żyję. Przepraszam,że cię okłamałem-powiedział skruszony, a ja przytuliłam się do niego od tyłu, splatając dłonie na jego klatce piersiowej. Nałożył swoje dłonie na moje i ścisnął. Wiedziałam, że cierpi, a nie chciałam tego. Okej okłamał mnie, ale rozumiem go. Przeżył dużo i nie chciał o tym mówić. Rozumiem jego postępowanie i chciałam mu pomóc.
-Nic się nie stało. Przykro mi. A co z nim zrobisz ?-spytałam, a on odwrócił się twarzą do mnie. Objął mnie i przytulił chowając głowę w moich włosach, Jego oddech łaskotał moją szyję co przyprawiało mnie o dreszcze.
- Niech zostanie na razie. A ja muszę pomyśleć sam-odezwał się po chwili patrząc w moje oczy. Pokiwałam głową, a on pocałował mnie w czoło.
-Ufam ci. Wrócę niedługo. Uważaj na siebie-powiedział, a ja uśmiechnęłam się.
- Będę obiecuje-powiedziałam, a on puścił mnie i podszedł do ściany. Patrzyłam jak rysuje runę i pojawia się brama. Przeszedł przez nią i zostałam sama. No nie całkiem sama. Był jeszcze chłopak, którego szczerze nienawidziłam. Niestety musiałam jakoś to przeżyć. Nie mogłam na siłę kazać mówić Sebastianowi. Jeżeli to chciał pomyśleć to dobrze tylko bałam się, aby czegoś sobie nie zrobił. Westchnęłam i pozbierałam w sobie całą odwagę i samokontrolę. Nie mogłam dać mu się sprowokować. Nie dam mu tej satysfakcji. Ruszyłam po schodach do góry. Zaczekam w pokoju Sebastiana, aż wróci i ustali co robimy z nieproszonym gościem. Chciałam wejść do pokoju kiedy usłyszałam, że ktoś przewrócił się w jednym z pokoi. Chociaż bardzo chciałam to olać, to nie umiałam i ruszyłam w stronę tego pokoju. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam Daniela siedzącego na łóżku bez bluzki, co mnie już nie ruszało odkąd miałam Sebastiana. Wyczuł chyba mnie, bo odwrócił głowę i spojrzał na mnie.
- Czegoś szukasz ?-zapytał sucho,a ja się zdenerwowałam. Po co ja tu przychodziłam?
- Dlaczego tu przylazłeś ?-spytałam ostro. Chciałam znać odpowiedź. Skoro nie było mojego chłopaka to mogłam mojego byłego wypytać. Ludzie co to za plątanina !?
- Odwiedzić brata,ale spodziewałem się milszego powitania-powiedział z tym chamskim uśmiechem, który prawie nie znikał z jego twarzy. Coraz bardziej mnie denerwował, ale nie okazywałam tego. Chociaż najchętniej wykopałabym go przez okno.
-Mogłeś to przewidzieć. Czego się spodziewałem po tym jak zostawiła go wasza matka, a ty z nią ?-powiedziałam chamsko. A co? Jak on mi tak ja mu!
- Widzę, że jesteś obeznana. A wiesz czemu odeszła ? Powiedział ci? Jasne, że nie, bo wie, że wtedy cię straci-powiedział oschle,a ja ścisnęłam ręce pięści, aby mu nie przyłożyć. Co on wygadywał ?!
- Nie powiedział, to ty powiedz-zażądałam ostro, a on się roześmiał.
-Ciekawska jak zwykle. Ciekawe dlaczego mój brat tak polubił przyziemną ? Może mu zaimponowałaś w czymś hmmm?-zapytał przekrzywiając głowę i patrząc na mnie. Zapomniałam,że byłam w koszuli Sebastiana, a pod tym była tylko halka. Jednak nie chciałam mu dać nic po sobie poznać i skrzyżowałam dłonie na piersi i zrobiłam pewną postawę.
- Nie twój interes. I nie jestem przyziemną, a Nocnym Łowcą-powiedziałam dumna z siebie, a gdy zobaczyłam jego pełną szoku minę od razu mi powrócił humor. A taka mała niespodzianka dla niego.
- Oj biedny chłopczyk nie wiedział ?-spytałam sarkastycznie z uśmieszkiem.
- Niby jakim cudem. Przemienił cię ?Nie ma kielicha!-powiedział zdenerwowany Daniel. Zawsze się denerwował, gdy czegoś nie wiedział lub nie rozumiał. A mi to dawało teraz satysfakcje i radochę.
- Nie przemienił. Byłam nią zawsze, a ty tego nie zauważyłeś-odpowiedziałam, a on spojrzał w okno.
-Tylko tak ci mówi, żebyś nie była smutna. Ach cudowny Sebuś-powiedział ironią, a ja się zdenerwowałam.
- Jakbym nie była to bym nie przeżyła nakładania run-powiedziałam, pokazując nadgarstek gdzie miałam runę. Spojrzał i znowu na jego twarzy odmalowało się zaskoczenie.
- Szczęścia życzę z moim kochanym braciszkiem. Umie zadowolić co nie ? Tylko uważaj lubi więcej niż jedną osobę z łóżku-powiedział, a we mnie zawrzało ze złości. Jak ten pacan śmiał tak mówić ?!?
- Zamknij się lepiej.-powiedziałam sucho,a ten uśmiechnął się chamsko widząc. że się zdenerwowałam.
- Ojoj nie denerwuj się,bo zmarszczek dostaniesz. Mówię ci jak jest. Nocny Łowca z krwią demona ma różne pomysły-powiedział,a mnie zamurowało. Jednak nawet na chwilę mu nie uwierzyłam. Sebastian nie zachowywał się jak ktoś kto może mieć krew demona w sobie. Zachowywał się jak anioł.
- Nie pieprz farmazonów. On jest Nocnym Łowcą. Jak już to ty masz krew demona.-powiedziałam ostro. Miałam ochotę przywalić mu w ten jego łeb, aby przestał się tak uśmiechać. Ale stałam twardo nie chcąc dać mu tej satysfakcji.
- Nie. Nasz ojczulek podawał matce krew demona, gdy ta była w ciąży z Sebastianem. Dlatego ma w sobie krew demona. Nie kłamie. Uciekła ze mną, bo wiedziała, że wyrośnie z niego potwór, jakiego nasz ojciec sobie wymarzył. Pewnie szkoli go nadal na przywódcę-powiedział oschle Daniel,a ja miałam dość. To nie mogła być prawda.
- Wiem, że mi nie wierzysz.Zapytaj sobie jego.On ci powie,że to prawda. Ale potem ja chcę z nim gadać.Nasza matka chciała, abym mu coś przekazał-dodał,a ja miałam dość. Jakbym tam jeszcze chwilę postała to rzuciłabym się na niego z gołymi rękami. Wyszłam szybkim krokiem i poszłam do pokoju Sebastiana. To nie mogła być prawda! Przecież Sebastian się tak nie zachowuje !!! On nigdy nic nie zrobił co mogłoby by wskazywać,że ma krew demona! To chore żarty Daniela!!!
******************************
Siedziałam na łóżku w pokoju Sebastiana czytając kodeks Nocnych Łowców. Nie szło mi to dobrze, bo non stop wracałam do tego co mi powiedział Daniel. Nie wierzę mu ani trochę. A jednak nie mogłam przestać o tym myśleć. Cały czas coś podpowiadało mi,że to prawda, ale ja nie chciałam w to uwierzyć. Nagle moje rozmyślenia przerwał dźwięk wchodzenia po schodach. Momentalnie odłożyłam książkę na stolik i wyszłam z pokoju. Sebastian stał na szczycie schodów patrząc na mnie z tym anielskim uśmiechem. Może nie powinnam,ale tak bardzo się za nim stęskniłam, że nie mogłam się powstrzymać. Podbiegłam do niego i przytuliłam się bardzo mocno do niego. Zachwiał się lekko, ale zaraz objął mnie ramionami i przytulił. Schował głowę w moich moich włosach, a jego oddech muskał moją skórę przyprawiając o dreszcze.
-Już dobrze-wyszeptał, a ja uśmiechnęłam się do jego koszuli.
- Co z Danielem ?On mówi..-nie zdążyłam dokończyć, bo na korytarzu pojawił się Daniel, a Seba cały się napiął.
- Że jestem potworem-dokończył za mnie z tym chamskim i pewnym siebie uśmiechem. Odchyliłam się i przesunęłam na bok wciąż w objęciach mojego chłopaka.
-Tak jestem wiem o tym-powiedział spokojnie Sebastian,a mnie zamurowało. Wiedział ??? Wiedział,ale on się tak nie zachowuje. Nawet jego brat wydał się zaskoczony.
- W takim razie nie będę musiał cię przekonywać,że to prawda. To mam jeszcze jedną wiadomość -zapowiedział, a Sebastian westchnął i skinął, aby mówił.
- Nasza matka, chce z tobą gadać
- Nie!-powiedział od razu ostro chłopak trzymający mnie. Był cały napięty, a ja nie miałam odwagi się odezwać.
- Ona chce tu przyjechać-powiedział Daniel.
- Zapomnij ! Ty jesteś mimo wszystko moim bratem i możesz zostać, ale jej nie chcę tu widzieć !!!-powiedział ostatecznie i puścił mnie. Szybkim krokiem nawet się nie oglądając wszedł do pokoju i zamknął drzwi. Patrzyłam za nim oniemiała ze zdziwienia. On się nie zachowywał jak demon. Nie zabijał niewinnych! Nie cieszył się z cierpienia innych i ich bólu ! On był przeciwieństwem demona !!!
- Przekonaj go.Nasza matka chce go zobaczyć-odezwał się Daniel, a ja zerknęłam na niego. Wkurzał mnie. Po co on się tu pojawiał ?!
- Nie. To jego decyzja, a ja się mu nie dziwie-odpowiedziałam sucho i ruszyłam do drzwi pokoju Sebastiana. Nie zostawię go samego. Nie ma takiej opcji. Muszę z nim porozmawiać.
- Sebastian to ja-powiedziałam, pukając do drzwi.Nie usłyszałam nic, a nie chciałam odpuścić. Więc po prostu nacisnęłam klamkę i otworzyłam drzwi. W pokoju było na pół ciemno.Sebastian siedział na łóżku z twarzą w dłoniach. Widziałam, że jest zmartwiony i załamany. Wiedziałam, że to wszystko go boli.
- Nie będę cię zmuszał czy przekonywał-odezwał się spokojnie nie patrząc na mnie. O nie, nie zostawię go !!! Podeszłam powoli i stanęłam przy łóżku.
-Do czego ?-spytałam patrząc na niego. Jednak on nawet na mnie nie zerknął. Opuścił dłonie na kolana i wpatrywał się w nie.
-Żebyś mnie nie zostawiała.Rozumiem,że nie chcesz mnie znać-odpowiedział neutralnym głosem,ale ja słyszałam w nim ból. Usiadłam obok niego i położyłam moją dłoń na jego.
- Nie zostawię cię. Ja cię kocham i to się nigdy nie zmieni-zapewniłam go. Splótł moją dłoń ze swoją i zaczął robić kółka na jej wierzchu swoim kciukiem.
- Ja ciebie tez kocham, ale ja naprawdę mam w sobie krew demona. Daniel nie kłamał.Mój ojciec powiedział mi,że popełnił ogromny błąd podając go matce, ale dodał też, że nie muszę być potworem-powiedział, a ja położyłam głowę na jego ramieniu. Byłam zmęczona całym tym dniem.
- Ale ty nie jesteś potworem. Jesteś Sebastian najcudowniejszy chłopak jakiego znam. Jesteś aniołem-powiedziałam i zobaczyłam kątem oka na jego ustach delikatny uśmiech.
- Nie geny o nas świadczą, lecz my sami-powiedziałam, a on wreszcie spojrzał na mnie swoimi niebieskimi jak ocean oczami.
- Naprawdę nadal mnie kochasz ?-zapytał z nadzieję, a ja dotknęłam dłonią jego ciepłego policzka.
-Naprawdę. Kocham cie-zapewniałam go z uśmiechem. Pochylił się i musnął moje wargi swoimi co przyprawiło mnie o dreszcz.
- Ja ciebie też-odpowiedział i pocałował mnie pewniej, trzymając moją twarz w swoich ciepłych i silnych dłoniach...
********************************
Wiem, że długo musieliście czekać, ale naprawdę nie miałam czasu i siły. Jak już chciałam wstawić to nie miałam dostępu do laptopa. Przepraszam was. Mam nadzieję, że bardzo się nie gniewacie i, że rozdział się podoba. Przepraszam, że tyle musieliście czekać na kolejną notkę z rozdziałem.Wiem, że pewnie denerwowałyście się na mnie. Przepraszam ! I zapowiadam, że teraz rozdziały mogą pojawiać się raz dwa razy w tygodniu, bo wiadomo szkoła i nauka. Następny postaram się dodać w tygodniu, o ile nie będę miała dużo do nauki. Czekam na wasze komentarze :**
- LoVe Is NoT GaMe
Subskrybuj:
Posty (Atom)