Rozdział. 5. 
                               W ostatnim momencie chwyciłam zjawę za gardło i jakoś odrzuciłam na bok. Momentalnie zerwałam się do biegu nie patrząc na nic. Co za zjawy !! Dajcie mi wreszcie święty spokój !!! Idźcie sobie do Daniela, czy tam Aleksa!!!!
Wbiegłam na teren poprawczaka, gdy zaczęło świtać. Jeżeli zaraz nie będę w łóżku, jakiś nauczyciel mnie zauważy.  Doszłam do drzwi internatu i odetchnęłam głęboko. Muszę się uspokoić. Oddychaj, oddychaj-upominałam cały czas siebie.
Zamknęłam za sobą drzwi pokoju i osunęłam się na ziemię. Teraz opuściły mnie nerwy. Wszystkie emocje się we mnie wlały, tylko złość gdzieś znikła. Strach, nadzieja, szczęście, przerażenie i zagubienie. Co to ma być ?!? Przeczesałam ręką włosy ciągnąc je, aby wrócić na ziemię. Niestety to była ziemia. A Daniel twierdzi, że jest Aleksem. Moim Aleksem ! Ale przecież to niemożliwe, tak ? Niemożliwe ! Ale wyjaśniałoby fakt, że wydaję mi się, że go znam. Jeżeli to zmyślił, to skąd by znał tyle szczegółów ??? Okej sukienkę, to mógł gdzieś na zdjęciu wypatrzeć, ale błyszczyk ? Perfumy ? Aleks wybrał mi tamte perfumy, bo uwielbiał zapach lawendy. Mam totalny mętlik w głowie! Kiedy mnie całował czułam to co przy Aleksie. Pożądanie, a mój zdrowy rozsądek znikał. Zawsze tak było. Nawet kiedy rozpiął dżinsy zachowywał się jak on. Aleks też nalegał,ale gdy odmawiałam odpuszczał. Wszystko się zgadzało ! Ale przecież, on umarł na moich oczach !!! Jak to wyjaśnić ?!?!
Ja nie mam siły na to wszystko. Czy nie mogę mieć typowych dla nastolatki problemów ?!? A nie, że mój zmarły chłopak okazuję się jednak żywy. Chyba. No bardzo super! Co ja mam zrobić ?!?
Nic mi to nie da jak będę tak siedzieć. Muszę z nim porozmawiać, jeszcze raz. Niech mi wytłumaczy wszystko. Chcę wiedzieć wszystko. A potem zobaczymy....
                            **************************
   Wyszłam z lasu na klif, gdzie go zostawiłam. Siedział na samym brzegu i patrzył w niebo. Podeszłam i usiadłam obok niego. Wpatrywałam się w jego twarz. Jak mogłam wcześniej nie zauważyć, że jest tak podobny do Aleksa ?! Jego oczy były już całkowicie złote. Jak Aleksa.
- Przepraszam, że tak zareagowałam-powiedziałam cicho. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się lekko.
- Nic nie szkodzi. Spodziewałem się, że dostane w pysk. To i tak miłe zaskoczenie-przyznał z uśmieszkiem. Nie mogłam się powstrzymać i również się uśmiechnęłam. Jednak zaraz spoważniałam.
- Jak to możliwe ?-spytałam patrząc w wodę. Lśniąca tafla woda, pięknie odbijała promienie słońca, które tak rzadko tu widziałam.
- Te "zjawy", które widzisz to w rzeczywistości demony. Widzisz je, bo masz wzrok, a ja jestem Nocnym Łowcą.-odpowiedział. Czułam, że się we mnie wpatruję. Nic nie rozumiałam.
-Powoli, kto to Nocny Łowca ?-spytałam. Westchnął i złapał moją dłoń. Jego dotyk sprawiał, że robiło mi się ciepło. Spojrzałam w jego złote oczy, które zawsze mnie uzależniały.
- Nocny Łowca zajmuję się zabijaniem demonów i zachowywaniem porządku w Świecie Cieni. Legenda mówi, że Anioł Razjel złączył swoją krew z Jonathanem Nocnym Łowcą i tak powstał pierwszy. Potem tworzył kolejnych i oto jestem-wytłumaczył uśmiechając się lekko. Próbowałam sobie wszystko poukładać.Okej, jest Nocnym Łowcą. Czyli ma w sobie krew anioła. Zajmuję się zabijaniem demonów. Dobra coś rozumiem.
- Co to Świat Cieni?-spytałam.
- To świat, którego nie dostrzegają zwykli przyziemni, czyli ludzie. Ale ty masz wzrok, więc widzisz ten świat. Właściwie tylko cząstkę. W naszym świecie są nie tylko demony. Są fearie, wilkołaki, wampiry i czarownicy.
- Dobra, ale jakim cudem przeżyłeś tamto ?-spytałam szybko. Dobra jakoś ogarniam,że istnieją te baśniowe stwory, ale chce wiedzieć jak przeżył. Wziął moje dłonie i ścisnął mocno.
- Kiedy demon mnie zaatakował, nie mogłem się bronić, bo byś się dowiedziała. Musiałem udawać, że nie żyję, a potem Nate narysował mi iratze i wyzdrowiałem-odpowiedział spokojnie. Chwila za dużo tego.
- Nate ? To on też jest Nocnym Łowcą ? Jakie iratze ?-spytałam pośpiesznie.Zaczynała mnie boleć od tego głowa.
- Tak. Clary i Lucy też. Iratze to runa. Jest ich mnóstwo. To takie znaki, które rysujemy na skórze. Mają przeróżne zastosowania. Jednak jeżeli nałoży się je na przyziemnych, to oni umierają-wytłumaczył niecierpliwie Daniel. Słyszałam w jego głosie irytacje, którą próbował ukryć. Nie moja wina, że nic nie wiem o jego świecie !
-Okej.-powiedziałam krótko, a on pokazał wnętrze swojej dłoni. Ujrzałam spiralny tatuaż. Wpatrywałam się w niego czekając aż wyjaśni.
- To runa parabatai. Łączy ze sobą dwie osoby w nierozerwalną wieź. Coś jak przysięga krwi-powiedział z chytrym uśmieszkiem. Spojrzałam w jego oczy.
- Kto jest twoim parabatai?-spytałam wolno mówiąc ostatnie słowo, aby się nie pomylić.
- Nate-odpowiedział. Teraz rozumiem, czemu tak często są razem. Pokiwałam głową, nagle nie wiedząc co powiedzieć. Teraz wszystko wiedziałam i wierzyłam mu. Wierzyłam w jego słowa, bo nie okłamał mnie wcześniej. Teraz już mogłam bez obaw być przy nim.
Jakby słyszał moje myśli. Nachylił się i pocałował mnie. Pocałunki były namiętne, a ja zapomniałam o rozsądku. Znowu. Przewróciłam się na trawę, a on na mnie, nadal całując. Jego ręka podwinęła moją bluzkę i zaczęła iść w górę zatrzymując się na staniku. Zaczął kreślić pocałunki na mojej szyi, a jego ręka macała moją pierś. Jęknęłam po trochu z rozkoszy, po trochu z bólu. Nie było to takie delikatne. Wyjął dłoń i zjechał nią do dżinsów. Rozpiął je i ściągnął na dół razem z bielizną. Nie sprzeciwiałam się. Nie umiałam. Ścisnął tamto miejsce boleśnie, a ja jęknęłam. Chyba mu się to spodobało. Całował moją szyję, a mi to sprawiało rozkosz. Rozpiął swoje dżinsy i znów pocałował mnie w usta.
- Możemy się spotykać tu w nocy-wymruczał nadal macając moją kobiecość. Nie zrozumiałam o co mu chodzi.
-Co?-spytałam, a on pocałował mnie jednak mnie to nie zbyło,Nie odwzajemniłam pocałunku.
- Chyba nie myślisz, że będziemy razem-powiedział z uśmieszkiem. A ja zrozumiałam. Odepchnęłam go i wstałam zapinając spodnie. Co on sobie wyobraża !?
- To co mam być dziwką ?!-spytałam zła patrząc mu w oczy.Jego chamski uśmiech sam mi odpowiedział. Co za palant !
- Jestem Nocnym Łowcą, chyba nie myślałaś, że zwiąże się z przyziemną na stałe-powiedział obojętnie. Strzeliłam mu w pysk,a on zaskoczony przestał się uśmiechać.
- Ty sukinsynie ! Nie będę dziwką ! Idź sobie do Marry !-krzyknęłam zła. Czułam łzy, ale nie chciałam płakać przy nim. Zapomnij palancie !!!Chciałam odejść, ale musiałam o coś spytać.
- To czemu byłeś ze mną w wakacje ?! Czemu mi teraz wszystko powiedziałeś ?!-spytałam, a on wzruszył ramionami.
- Dla zabawy. I zasługujesz na prawdę. Choć jesteś tylko przyziemną to należała ci się prawda, Poza tym myślałem, że wtedy już będziemy mogli się zabawić-powiedział z uśmieszkiem.
- Jesteś sukinsynem !!!-krzyknęłam i odwróciłam się na pięcie. Złapał mnie mocno za ramię, ale ja się wyrwałam. Zapomnij idioto!
- Nie zbliżaj się do mnie! Nie chcę cię znać !- krzyknęłam i odbiegłam. Jak ja mogłam go kochać ?!?! Co za palant !!! Nie jestem dziwką, aby się z nim pieprzyć, bo ma zachcianki !!! Nie sobie idzie do Marry !!! Jak ja mogłam mu tak długo ufać ?!?! Jak ?! Mówiłam mu o wszystkim i myślałam, że mnie rozumie.A on tylko czekał, aż mnie przeleci !!! Nie wierzę, a ja mam przez niego tylko kłopoty. To przez niego tu jestem. Przez niego te demony mnie nawiedzają ! Przez niego tak cholernie boli mnie serce !!!! Nienawidzę go!!!!! Złamał moje serce i nie chcę go znać !!!!! Czy wszyscy Nocni Łowcy tacy są !?!? Nie chcę mieć nic wspólnego z jego pierdzielonym życiem i światem !!!! Mam to gdzieś !!! Chcę tylko, aby przestało mnie boleć tak serce !!! Chcę zapomnieć o tym bólu! Omal mu się nie oddałam. Omal nie spędziłam pierwszego razu z palantem !!!  
            Zamknęłam drzwi łazienki i osunęłam się na podłogę. Nie powstrzymałam już łez. To tak cholernie bolało !!!! Dlaczego mi to zrobił !?!?!? Wstałam i spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Co za beksa! Nie miałam siły. Obiecałam sobie coś, ale nie dałam rady. Poszukałam w szufladce scyzoryka i usiadłam pod umywalką. Zrobiłam wpierw jedno cięcie, potem kolejne. Na chwilę zapomniałam. Wpatrywałam się w krew na ręce wypływającą z ran. Piekący ból odwrócił moją uwagę. Jednak nie na długo. Co za idiotka ! Miałam tego nie robić ! Ale ja nie umiałam. Jak go kocham i nienawidzę !! Mam z nim tyle wspomnień,kiedy był taki cudowny, a teraz okazał się sukinsynem !!! Co ja mam zrobić !?!?! Nie chcę go już więcej widzieć !!!!
                          **************************
                              Szłam powoli w grupie uczniów do kostnicy. Wymyślili nam anatomię człowieka, na trupie. Świetnie ! Najgorsze, że Daniel także ma teraz tą lekcje. Idzie za mną i śmieję się w najlepsze z  Nate'm, Clary i Lucy, Lucy próbowała ze mną gadać,ale ja nie chcę znać żadnego Nocnego Łowcy. Nie tylko facetów.Mam po prostu dość wszystkiego co związane z panem dupkiem. Weszłam do kostnicy.Zimno tu. Miałam na sobie sweter, wiadomo czemu. Po wczorajszym zasnęłam na podłodze, a rano umyłam tylko nadgarstki z zaschniętej krwi i wyszłam. Cięcia były głębokie i piekły,ale to dobrze. Przynajmniej pamiętałam, że Daniel to skurwysyn i, że mam go nienawidzić ! Jednak czułam się jak idiotka. Pociąć się przez takiego palanta! A obiecałam sobie,że nigdy więcej tego nie zrobię. Cóż nie jestem za dobra w obietnicach. Miałam tylko nadzieję, że nikt się nie dowie.
- Wpadnij do mojego pokoju wieczorem-szepnął mi na ucho Daniel, a mnie przeszły dreszcze.
- Spierdalaj-odszepnęłam sucho.
- Nikt mi nie odmawia. Zobaczysz jak będzie ci dobrze. Jesteś moja-powiedział cicho chwytając mnie za ramię. Wyrwałam się.
- Przeliterować ci to. S-p-i-e-r-d-a-l-a-j. Nie jestem twoja dupku-syknęłam i odeszłam od niego. Stanęłam bliżej nauczyciela, który nadawał o trupie i anatomii człowieka. Zauważyłam nowego chłopaka. Miał blond włosy, ale takie jak złoto, nie jak Daniela. Jego były całkowicie złote, aż niemożliwe. Jego niebieskie jak ocean oczy oglądały znudzoną salę. Mogłabym utonąć w tych oczach. Stał blisko stołu z trupem i spojrzał na mnie. Byłam naprzeciw niego, więc to pewnie przypadek. Opuściłam wzrok i zerknęłam w bok. Daniel szedł tu. Jak tu podejdzie to włożę jego łeb w krocze trupa przysięgam ! Jednak ten zerknąwszy na nowego chłopaka wycofał się i stanął gdzieś w tłumie. Muszę mu podziękować. Ciekawe czemu wielki dupek nagle nie chciał spotkać się z blondwłosym aniołem.  Ja bym chciała być bardzo blisko. Dość !!! Faceci to dupki i tyle !!! Przeżyć tą lekcje i będę mogła wrócić do pokoju,
                         *********************
                  Przepraszam za błędy z góry. Miałam dzisiaj trochę nerwów,ale obiecałam więc daje :/ Mam nadzieje, że się nie gniewacie. Czekam na wasze komentarze :**
                                                                -LoVe Is NoT GaMe 
                                             
                 

                                         Rozdział.4.

       Stałam na plaży wtulona w ciepłe i silne ciało chłopaka. Mojego chłopaka Aleksa. Podniosłam głowę i spojrzałam w jego złote oczy. Jego brązowe krótkie włosy były lekko mokre, a na jego przystojnej twarzy był ten sam uśmiech. Mój kochany Aleks !
- Tęskniłam- powiedziałam cicho i poczułam łzy na policzkach. Otarł je kciukiem i pochylił się ku mnie.
- Ja też,ale jestem bliżej niż myślisz- szepnął po czym moje wargi dotknęły jego.Zamknęłam oczy i całkowicie mu się poddałam. Całował z namiętnością jak zawsze. Jego dłoń spoczywała na mojej tali, a druga zagłębiła się w spodnie. Pisnęłam z ustami przy jego ustach, a on uśmiechnął się szerzej i pocałował mnie jeszcze namiętniej. Ścisnął mój pośladek, a ja nie powstrzymałam jęku. Nagle przestał mnie całować, a obie jego dłonie spoczęły na mojej tali. Otworzyłam oczy i spojrzałam na niego. Zaniemówiłam. Jego blond włosy targał wiatr, a oczy nito brązowe nito złote wpatrywały się we mnie z pożądaniem.
-Daniel ?-spytałam cicho, a on przysunął mnie bliżej siebie.
- Daniel czy Aleks mów jak chcesz. Tęskniłem skarbie- powiedział głosem, który należał do Aleksa. Nie miałam nawet chwili by odmówić. Przewrócił mnie na piasek i zaraz znalazł się nade mną. Pocałował mnie czule w usta, a ja zapomniała całkowicie o rozsądku. Jego pocałunki były jak Aleksa. Wywoływały u mnie pożądanie. Zaczął całować moją szyję.
- Daniel- szepnęłam kładąc dłonie na jego klacie.Sprawiał mi przyjemność.Zaczął całować mój dekolt, a ja odpłynęłam w rozkosz.
- Kocham cie- powiedziałam, a on momentalnie znów pocałował mnie w usta.
Nagle przestał i opadł na mnie.
-Daniel ?- spytałam zaniepokojona. Nie odpowiedział i nie ruszył się. Wygramoliłam się z pod niego. Krzyknęłam przerażona widząc nóż w jego plecach. Na kolanach przysunęłam się do niego i uniosłam głowę. Ledwo co oddychał.
-Daniel prosze nie-błagałam łamiącym się głosem. Jego powieki minimalnie uniosły się do góry.
- Uciekaj- wychrypiał resztką sił. Przerażona nie wiedziałam co robić. Kawałek za Danielem zobaczyłam czarny cień. W pazurach trzymał nóż, który znudzony obracał pomiędzy palcami. Momentalnie stanęłam na nogi. Chciałam uciec,ale wtedy on wyrzucił ostrze, które zatopiło się w mojej klatce piersiowej, a ja upadłam na kolana targana okropnym bólem.....
                              *****************
           Usiadłam gwałtownie na łóżku, a sprężyny wydały odgłos sprzeciwu. Złapałam się za brzuch, ale nie czułam żadnego bólu. Próbowałam uspokoić oddech i drżenie rąk wciąż powtarzając :
- To tylko sen- Ale to było takie prawdziwe. Aleks był taki prawdziwy ! A potem Daniel. O co tu chodziło ? Dlaczego powiedział "Mów jak chcesz" ? Przecież to nie ta sama osoba. Aleks nie żyje, a Daniel tak i ma się dobrze. Dlaczego ten sen był tak realistyczny ? Czemu znowu ktoś umierał ? Czy chociaż raz nie mogę mieć normalnego snu o chłopaku, ale bez śmierci ?! Ta moja chora głowa mnie wykończy.
    Spojrzałam za okno. Była już co najmniej 11. I tak nie pośpię,a mamy sobotę, więc brak zajęć. Tylko czy wychodzić ? Jeżeli Marry już powiedziała o wczorajszym to już słyszę te śmiechy i wyzwiska. Ta szmata po prostu mnie rozwala.Co jej kurwa zrobiłam ???
Zwlekłam się z łóżka i wzięłam czyste ubrania. Weszłam do łazienki i ściągnęłam piżamę. Moje włosy nie śmierdziały już piwem tylko... mmm lawendą. Cudowny zapach. Szybko ubrałam się i odświeżyłam, po czym rozczesałam włosy i nie męczyłam się ze związywaniem ich.
Wyszłam z pokoju i ruszyłam w stronę biblioteki. Poczytam coś to może zapomnę o śnie. Bo to tylko sen, tak ? Tego nie było.
W bibliotece nie zauważyłam nikogo. Zaczęłam chodzić pomiędzy regałami. Same naukowe i encyklopedie. Gdzie jakiś dramat, fantasy czy kryminał ??? Co ja bym dała za jakiś wyciskacz łez.
Pomiędzy jednym regałem dostrzegłam Jem'a, który na mój widok uśmiechnął się i pokiwał mi.Również się uśmiechnęłam i podeszłam do niego.
- Co się wczoraj stało ?-spytał przyglądając mi się.
- Nie mów, że nie wiesz ?-odpowiedziałam. Miałam cichą nadzieję, że może jednak nikt nic nie wie. Jednak słowa Jem'a rozwiały ją.
- Wiem. Wszyscy słyszeli, ale nie ma co się tym przejmować. Pewnie nawet nie słuchali Marry- powiedział. No nie byłam taka pewna.
- Ej nie myśl tyle- dodał szturchając mnie w ramię. Uśmiechnęłam się lekko do niego.
- Chcesz się przejść ? Duszę się tu- spytał, a ja uśmiechnęłam się szerzej i pokiwałam głową. Może spacer i rozmowa z kimś pomoże ? Plotki zawsze dobre na rozmyślenia.
      Szliśmy dróżką na cmentarzu gadając o wszystkim i o niczym. Nienawidzę tego miejsca, a mimo to i tak tu znowu jestem. Kiedy przechodziliśmy obok posągu anioła nawiedziły  mnie wspomnienia o Danielu. Nie rozumiem go. Raz się o mnie martwi, a za chwile zachowuje się jakby mnie nienawidził. Co on ma nie tak z głową ?!
- Słuchasz mnie ?-spytał Jem, a ja spojrzałam na niego i pokiwałam głową. Był w trakcie opowiadania jak tu trafił. Szmuglował narkotyki dla jednego gościa, ale raz mu się nie udało i wpadł. Trochę to dziwne, bo nie wygląda na ćpuna.
- Nie ćpałem tylko przemycałem. Dobra kasa, a nie dużo wysiłku- powiedział jakby czytał mi w myślach. Kiwnęłam głową i oparłam się plecami o dąb na cmentarzu. Nie chciało mi się już nigdzie iść. Chciałam postać i popatrzyć w niebo, które pierwszy raz od jakiegoś czasu nie było zachmurzone.
- A jak przemycałeś ?-spytałam patrząc w niebo. Stał tak blisko, że czułam jego obecność. Oparł dłonie po obu stronach mojej głowy i pochylił się.
- Różnie, ale dziewczynie jest łatwiej. Byłabyś w tym dobra- powiedział z ustami bardzo blisko moich.Spojrzałam w jego oczy i uznałam to za żart, więc się uśmiechnęłam.
Pochylił się jeszcze bliżej tak, że jego silny tors naparł na moje ciało. Jego usta zmiażdżyły moje. Miał miękkie choć chłodne wargi i nie wywoływał u mnie dreszczy jak w przypadku Aleksa. Nic do niego nie czułam ! A mimo to on całował rozszerzając moje usta i błagając bym wpuściła jego język do środka, czego nie chciałam zrobić. Kiedy już prawie mu się to udało jakaś siła oderwała go ode mnie i rzuciła nim. Upadł kawałek dalej na kolanach, a ja zdezorientowana spojrzałam na niego. Już po chwili dopadł do niego Daniel i zaczęli się bić.
Byłam zbyt zszokowana żeby cokolwiek zrobić. Co oni wyprawiali ? Czy oni bili się o mnie ?!?!
- Zabroniłem ci się do niej zbliżać!!-wrzasnął Daniel przygniatając go do ziemi i okładając go rękami. Jem bronił się, ale Daniel był lepszy.
Przecież oni się pozabijają!!!!
Momentalnie zerwałam się na równe nogi podbiegłam do nich. Chwyciłam Daniela za ramię i próbowałam powstrzymać.
- Przestańcie idioci !!!-krzyknęłam najgłośniej jak umiałam.Kit tam z Jem'em, ale co z Danielem?!
Jednak on odepchnął mnie tak, że upadłam na ziemie i rozcięłam rękę o jakiś kamień. Pieczenie zaczęło się nasilać, ale miałam to gdzieś ! Oni się pozabijają !
Wstałam i chciałam znów do nich podbiec, ale drogę zagrodziła mi poirytowana Lucy. Chwyciła mnie za ramiona i potrząsnęła mną. Obok niej stała ta blondynka z imprezy. "Koleżanka" Nate'a. Jednak ja nie reagowałam na żadną z nich tylko wpatrywałam się w bijących się chłopaków.
- Niech ktoś ich rozdzieli, bo się pozabijają !-krzyknęłam przerażona, gdy dziewczyna mną potrząsała. Przestała i spojrzała na chłopaków. Wtedy wbiegł Nate i podbiegł do nich. Z wielkim trudem odciągnął Daniela i zaczął coś do niego nawijać. Ten jednak wpatrywał się nienawistnym wzrokiem w Jem'a i dyszał ciężko. Miał tylko rozciętą skórę na skroni i lekko brudne ubranie.Jem natomiast na pewno będzie miał limo pod okiem, a z rozciętej wargi kapała krew. Przeniósł wzrok ze swojego wroga na mnie i wiedziałam co chce mi przekazać.
"Chodź ze mną", jednak ja nie miałam najmniejszej ochoty na to. Spojrzałam na Daniela. Chciałam do niego podbiec, spytać czy wszystko okej. Przeprosić i podziękować, choć nie wiem za co. Tak bardzo mi na nim zależało ! A ten idiota nawet nie raczył na mnie spojrzeć !!!!
- Dobra idziemy stąd-powiedziała Lucy i pociągnęła mnie za sobą. Musiała mnie ciągnąć, bo wciąż byłam skamieniała po tamtych wydarzeniach. Raz mnie olewa.Kiedy indziej żartuje. Potem ratuje, a potem znów udaje, że mnie nie zna. A teraz nagle przeszkadza mu, że ktoś mnie pocałował. Co z nim jest nie tak ?!?!
- Ughh. Dobra a teraz gadaj o co chodzi -zażądała Lucy, gdy stanęłyśmy pod jednym z drzew przy wejściu na cmentarz. Oparłam się o nie i spojrzałam na blondynkę.
- To Clary, a ty gadaj- powiedziała Lucy, a dziewczyna uśmiechnęła się do mnie. Wiem co w niej Nate widział. Duży biust i ponętne ciało. Ma na co patrzeć. Westchnęłam i spojrzałam na przyjaciółkę.
- Jem mnie pocałował, a Danielowi się to nie spodobało-odpowiedziałam krótko i spojrzałam w koronę drzewa. Świetnie co teraz ?
- Mówiłam ci, że od niego masz się trzymać z daleka...-zaczęła Lucy swoje kazanie, ale przerwał jej Daniel stający za nią:
- Daj jej spokój.- powiedział chłodno, a dziewczyna umilkła. A mówiła, że to palant. Jednak słuchała się go. Spojrzał na mnie (Alleluja).
- Chodź ze mną- powiedział krótko nie spuszczając ze mnie wzroku. Nie wiedziałam co mnie czeka i choć rozum mówił,że to zły pomysł ciekawość go zagłuszyła.Odepchnęłam się od drzewa i ruszyłam za nim mijając milczącą Lucy.
                                                                                                                                    ***************************  
Wyszliśmy z cmentarza i szliśmy teraz ścieżką leśną. Nie podobało mi się to, bo to nie był teren poprawczaka, a ja nie chciałam już kłopotów. Ale Daniel szedł patrząc przed siebie. Znów nawet na mnie nie zerkał !Poszłam z nim choć to dupek, a ten znowu mnie unika ! Wpatrywałam się przy nim i w końcu się zatrzymałam. Dosyć !
- Możesz mi powiedzieć po co to było ?-spytałam pod denerwowana. Wreszcie na mnie spojrzał. Podszedł bliżej mnie, ale nie dotknął. A mi zaczęło być już zimno. Przechodziły mnie ciarki.
- Bo nie miał prawa tego zrobić-odpowiedział chłodno Daniel i ruszył dalej. Ooo nie, to mnie nie-satysfakcjonuje! Dogoniłam go, gdy wyszedł na jakiś klif. Było widać wodę w oddali, a trawa była tu taka zielona. Jak tu pięknie! Jednak nie zachwycałam się widokami tylko podeszła do Daniela i spojrzałam w jego złote oczy. Chwila złote, a on nie miał piwnych !?
-A co jestem twoją własnością?-spytałam drwiąco. Uśmiechnął się lekko i objął mnie w tali przyciągając bliżej siebie.
- Tylko moją-powiedział ze swoimi ustami tuż przy moich. Jego oddech muskał moje ciało, a ja już czułam dreszcze. Pragnęłam by mnie pocałował. Starałam się, jednak zachować zdrowy rozsądek. 
- Nie jestem twoja-powiedziałam. Szlak! W mojej głowie wypadło to lepiej i bardziej stanowczo. Uśmiechnął się szerzej i szepnął:
-Jesteś- po czym jego wargi musnęły moje. Przeszedł mnie elektryczny dreszcz, a ja chciałam więcej. Odwzajemniłam pocałunek, a on stał się bardziej odważny. Pocałunki stały się bardziej namiętniejsze, a mój zdrowy rozsądek wziął szlak! Te pocałunki były jak Aleksa. Rozchylił moje wargi i jego język dostał się do środka moich ust. Przejechał nim po moich zębach, po czym zaczął badać resztę. Zapomniałam co to odmowa czy asertywność. Poddałam się. Jak zawsze przy Aleksie.
Momentalnie położył mnie na trawie i znalazł się nade mną całując znów. Jego jedna ręką zjechała niżej do zamka od moich dżinsów. Rozpiął go,a jego pocałunki zaczęły schodzić niżej. Kreślił pocałunki na mojej szyi, a jego dłoń zniżyła moje dżinsy i majtki, zostawiając tamto miejsce nagie. Zostawił je tak, a ja nie miałam jak się sprzeciwić. Skutecznie rozpraszał mnie pocałunkami. Rozpiął swoje dżinsy i zniżył je razem z czarnymi bokserkami. Zerknęłam w dół i odzyskałam rozsądek. Co ja wyprawiam ?! Ja go nie znam !!! Kiedy jego kolega dotknął tego miejsca, powstrzymałam go.
- Nie Daniel-powiedziałam stanowczo odpychając go lekko. Przestał mnie całować i spojrzał na mnie pytającym spojrzeniem.Wygramoliłam się z pod niego i z powrotem zapięłam dżinsy.
- Nie znam cię. A poza tym zachowujesz się jak palant-powiedziałam otrzepując się. Również wstał i zapiął dżinsy. Spojrzał na mnie i westchnął. Tylko tyle ??? No brawo za wysiłek.
- Raz udajesz, że mnie nie znasz.Kiedy indziej gadasz ze mną lub ratujesz. A teraz próbujesz przelecieć. To nie jest normalne-powiedziałam patrząc mu w oczy. Znowu westchnął. Zaczęło mnie to poważnie wkurzać.
- Jeszcze raz westchniesz,a ci przywalę.Możesz coś powiedzieć?-spytałam,a on uśmiechnął się figlarnie. Szlak ten uśmiech był Aleksa ! Co to ma być ?!
- Dobra powiem ci wszystko-odezwał się w końcu, a ja czekałam,aż zacznie. Przeczesał ręką włosy i wziął głęboki wdech.
- Nie znamy się od twojego przybycia do poprawczaka-wyznał, a mnie zatkało. To niby od kiedy ? Nie pamiętam,abym gdzieś go kiedyś zobaczyła, a co dopiero gadała.
- To niby od kiedy ? Nie znałam cię wcześniej, naprawdę-powiedziałam, a on podszedł jeszcze bliżej mnie.Wziął moje dłonie i ścisnął je mocno. Pocałował je tak jak zawsze Aleks, gdy coś mi tłumaczył,a rozumienie szło mi opornie.
- Znasz. Od jakiegoś czasu i to bardzo dobrze. Isabell ja jestem Aleks-powiedział każde słowo z osobna.Zatkało mnie. Co on wygaduję ?! Aleks nie żyje !!! Widziałam jego śmierć !!!
-Kłamiesz ! To nie prawda!-krzyknęłam zła wyrywając swoje dłonie i cofając się przed nim.Nie wierzę!!! To nie prawda.  Daniel złapał mnie w pasie i przyciągnął bliżej siebie. Byłam zła, zgubiona i chciałam uciec. Uciec jak najdalej !
- Jestem nim ! Jestem Aleksem skarbie, to ja-powiedział głosem Aleksa. To jakaś bujda! Koszmar ! To sen ! Sen !!!
- Nie wierzysz? Tamtego wieczoru miałaś na sobie piękną fioletową sukienkę bez ramiączek, a twoje włosy były o parę centymetrów krótsze. Miałaś malinowy błyszczyk i perfumy o zapachu lawendy, które uwielbiam-powiedział, a mnie zmroziło. Wszystko się zgadzało, ale to nie mogła być prawda! Nie mogła !!!
- Kłamiesz. Aleks umarł. Zmarł na moich oczach przeze mnie !!!-krzyknęłam zła. Wyrwałam mu się i odwróciłam na pięcie,po czym odbiegłam. To musi być sen !!! To nie prawda !!! Nie prawda !!!!
 Łzy zamazywały mi drogę widzenia,ale i tak biegłam. Byle dalej od niego.Co on za kłamstwa mi wmawia?! Aleks umarł na moich oczach i przeze mnie !!!
Przewróciłam się o jakiś korzeń i upadłam boleśnie na ziemię. Przetarłam oczy od łez i zobaczyłam nad sobą cień. Szczerzył się do mnie z gałęzi drzewa. Zdążyłam tylko krzyknąć, gdy zjawa skoczyła z drzewa na mnie.....
                                                          ************************
                   Mam nadzieję, że się wam podoba. Tak wiem krótszy, ale tak wszyło.Nie chciałam zdradzać za dużo :P Czekam na wasze opinie, a następny postaram się dać w weekend. :***
                                                                                 - LoVe Is NoT GaMe

                                    Rozdział.3.

        Weszłam do budynku szkoły spodziewając się wyzwisk i drwin, ale nic takiego się nie stało. Praktycznie nikt nie zwaracał na mnie uwagi. Jedynie jakieś przelotne spojrzenia, ale nic więcej. No i dobrze. Czyli Daniel nie powiedział ? Jeszcze nie powiedział. Może chce to ogłosić publicznie ? On jest do tego zdolny. Jednak coś nie daje mi spokoju. Wczoraj w nocy to co widziałam w jego oczach i tonie głosu nie było moją wyobraźnią. Troska była autentyczna. Nie rozumiem go. Martwił się o mnie, a potem znów był taki oschły. Zupełnie jak wtedy na basenie. Był mily i zabawny dopuki nie pojawił się Nate. O co mu chodzi ??? Nie rozumiem. No i skąd on się wziął w nocy na cmentarzu !?!?! Powinnam od razu się go oto spytać ! Idiotka.
Lucy wymachiwała mi ręką przed twarzą chcąc mnie obudzić
-Co ? Coś mówiłaś? Sorry zamyśliłam się-przyznałam.
- Znowu o Danielu -westchnęła poirytowana. Uśmiechnęłam się do niej przepraszająco.
- Próbuje przestać-zapewniłam, a ona uśmiechnęła się do mnie, ale po chwili spojrzała za mnie i uśmiech zniknął z jej twarzy.
Odwróciłam się i omal nie wpadłam na Jem'a. Uśmiechał się do mnie i wpatrywał tymi niebieskimi oczami.
-Gratulacje-powiedział przytulając mnie, a ja poczułam się dziwnie speszona.
-Za co ?-spytałam,gdy już mnie puścił.
- Wygrałaś wyścig, tak ? Nie wiedziałem, że tak dobrze pływasz-odpowiedział z uśmiechem. Czułam, że Lucy stojąca za mną się denerwuje.Z resztą ja też zaczęłam, ale nie na niego. W drzwiach pojawił się Daniel co mnie wytrąciło z równowagi.
-No, a skąd mogłeś wiedzieć?-powiedziałam ostro choć nie chciałam. Po prostu zobaczyłam  rozbawionego Daniela i nerwy mi puściły.Ze mnie się tak śmiał???
- Nie chciałam sorry- przeprosiłam patrząc na Jem'a.
-Spk. Wpadniesz na impreze ?-spytał wciąż się szeroko uśmiechając. Nie zdąrzyłam odpowiedzieć, bo odezwała się Lucy
- Marzysz.-powiedziała prychając. Jednak Jem zdawał się jej nie słyszeć. Non stop wpatrywał się we mnie.
-Pewnie czemu, nie-odpowiedziałam z uśmiechem. Może to pomoże zapomnieć o Danielu. Jesteśmy w poprawczaku, kto się zachowuje jak aniołek ten ma przerąbane.  Czuła na sobie zdziwione spojrzenie Lucy,ale nie spojrzałam się na nią. Kątem oka widziałam, że Daniel się nam przygląda. A najwyżej będę żałować. Pocałowałam Jem'a w polik i powiedziałam :
-To do zobaczenia- Po czym obruciłam się i pociągnęłam Lucy za sobą.
- Co ci odwala ? Chora jesteś?-spytała moja przyjaciółka, gdy siadałyśmy w ławce. Wzruszyłam ramionami, a ona wydała się jeszcze bardziej zła.
-Przecież mówiłam ci, że on nie jest taki cudowny na jakiego wygląda-powiedziała zdenerwowana siadając na krześle.
-Nie mówię, że taki jest. Po prostu chce przestać myśleć o Danielu.A poza tym impreza to dobry pomysł. Jest piątek zabawmy się-powiedziałam z uśmiechem. Lucy wpatrywała się we mnie, a po chwili uśmiechnęła szeroko.
-Czy ty jestes Izzy? Chyba za dużo czasu ze mną spędzasz. -skomentowała, a po chwili dodała- Okej, zabawimy się.- Właśnie czy Jem nie pomyślał sobie czegoś ? Oby nie.
Daniel usiadł w ławce obok nas i czułam, że się we mnie wpatrywał. No i dobrze. Nie mogę tyle myśleć o takim dupku. Wieczorem impreza, a ja chcę się wybawić !
            *****************
Stanęłam pod drzwiami pokoju Jem'a. Muzyka była już wyraźnie słyszana. Jak szłam korytarzem też ją słyszałam, ale nie aż tak. Przynajmniej nie rap, tylko normalne dyskotekowe hity.Poprawiłam czarną sukienkę na ramiączkach. Była bardzo krótka, ale lepszej nie miałam. Przynajmniej nadawała się na impreze. Wzięłam głęboki wdech i otworzyłam drzwi.To nie był mały pokój jak mój. Ten był dwa razy większy. Był długi stół pod ścianą, a w jednym kącie jakiś chłopak puszczał muzyke. Naprzeciw niego było chyba coś w stylu loży dla vipów. Na kanapie z narożnikiem siedział (nie no dajcie spokój) Daniel. Ubrany w czarną koszulkę i dżinsy. Wyglądał seksowanie. Gadał z  Lucy, która był widocznie znudzona i poirytowana jego gadaniem. Kręciła na palcu jeden ze swoich idealne prostych czarnych włosów. Ubrana w czerwoną bluzeczkę zasłaniającą tylko stanik.Jej idealnie płaski brzuch widać było z daleka. Bez żadnej fałdki. Do tego krótkie dżinsowe spodenki. No nieźle, a niby nie przepada za Danielem. Ciekawe o czym gadają ? Nie mój interes.
Przeniosłam wzrok na parke całującą się pod oken. Blondynka całowała się z chłopakiem o kruczo czarnych włosach. Chłopak zaczął całować jej szyję, a ona wydawała się tym zachwycona. Ciągnęła go lekko za włosy odchylając szyję, aby dalej mógł ją pieścić. Jego rece zawędrowały pod jej bluzkę. Chwila... Ten chłopak to Nate. Rozpoznałam go i speszona odwróciłam się. Ładną ma "koleżanke".  Przede mną pojawił się uśmiechniety Jem
- Hej. Zacząłem myśleć, że nie wpadniesz-powiedział, a ja uśmiechnęłam się.
-Widzisz jednak wpadłam -odpowiedziałam.
- Napijesz się ?-spytał. Pokiwałam głową, a on po chwili wrócił z dwoma szklankami jakiegoś trunku.
Powochałam go. Piwo. Skąd on wytrzasnął piwo w poprawczaku ?
Uniosłam pytająco brwi, a on uśmiechnął się szerzej.
- Trzymaj się mnie, a wszystko bedziesz tu miała-powiedział
- Zapamiętam- odrzekłam i wzięłam łyka. Nie piłam piwa od wakacji, a wtedy to też było sporadycznie z Aleksem.... To imie znowu przywiało mi wspomnienia. Leżeliśmy na kocu wpatrując się w wode. Aleks nagle pojawił się nade mną z chytrym uśmieszkiem, a ja zachichotałam i pocałowałam go. Smak jego ust. Zapomniałam go! Nie chciałam, ale już nie pamiętam jak to było. Jak się czułam. Jednak nadal pamiętam, że go kochałam i straciłam...
- Ziemia do Izzy-odezwał się Jem machając mi ręką przed twarzą.
-Zatańczysz ?-spytał podając mi dłoń. Przyjęłam ją i pokiwałam głową uśmiechając się. Cholera ten jego optymizm jest zaraźliwy.
  Po paru piosenkach stwierdziłam, że z Jem'a dobry tańcerz.Wirowałam tak, że kręciło mi się w głowie. W pewnym momencie zobaczyłam, jak Daniel wychodzi SAM z pokoju. Nie wiem czemu, ale uznałam, że powinnam z nim pogadać. Wyjaśnić to wczorajsze zajście.
Przeprosiłam, więc Jem'a i wyszłam na korytarz. Stał kawałek dalej. Opierał się o ścianę i patrzył w podłoge. Może to, jednak zły pomysł ? Jednak moje nogi nie słuchały rozumu i po chwili stałam przed Danielem, który nawet nie obrzucił mnie spojrzeniem. Uśmiechnął się tylko chytrze.
- Wiedziałem, że za mną pójdziesz. Jesteś przewidywalna- odezwał się wciąż nie patrząc na mnie.
- Chciałam wyjaśnić to co wczoraj się stało-powiedziałam spokojnie, choć wkurzał mnie. Że co, że podłoga jest ciekawsza ode mnie?? Ładniejsza ???
- Nic nie musisz wyjaśniać-powiedział obojętnie, co mnie bardziej rozjuszyło.
- Ja chciałam tylko wiedzieć....
- Uwaga !!!- krzyknął ktoś za mną, a ja odwróciłam się w idealnym momencie, aby wpadła na mnie Marry i oblała piwskiem.
- Upsik-powiedziała uśmiechając się szeroko. Podeszła do Daniela i objęła go, a on nic nie zrobił ! Jedna druga dłoń złapała go za krocze, a on wydawał się na to obojetny. Marry zawodowa dziwka !
- Spadaj ode mnie-syknęłam. No świetnia moja jedyna ładna sukienka cała w piwie. Świetnie ! Odwróciłam się na pięcie, ale ktoś złapał mnie za ręke. Wkurzona, jednak wyrwałam dłoń i nie odwracając się powiedziałam :
- Zostaw mnie- i odeszłam szybkim krokiem kierując się do swojego pokoju.  Cudownie miałam się bawić, a tym czasem zostałam oblana śmierdzącym piwskiem i byłam światkiem, jak zawodowa dziwka wyrywa klienta.
Po prostu idealny piątek !!!
                  ****************
Zamknęłam drzwi pokoju z trzaskiem i weszłam do łazienki. Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Cudnie ! Włosy i sukienka w piwie. Bosko! O co tej szmacie chodzi ?! Rozumiem, że Daniel to jej klient, ale co ja do tego mam ? Ja chce o nim zapomnieć ! Niech sobie go bierze !
- Nie bulwersuj się tak-odezawała się Lucy w drzwiach. Spojrzałam na nią. Piękna jak zawsze. W ręce trzymała jakąś buteleczke.
- To szmata i zazdrości ci-dodała, a ja nie zrozumiałam.
- Czego ?-syknęłam. To nie na Lucy byłam zła, bo ona nic nie zrobiła. Tylko na Daniela, bo (a) przez niego mam kłopoty, (b) mam mętlik w głowie i (c) zakochałam się w nim, a nie chciałam. No i na Marry. Zawodową dziwkę, która wylała na mnie swoje piwo.
- Wyglądu i powodzenia- odrzekła Lucy nie zwracając uwagi na mój ton.
- Powodzenia w czym ?-spytałam już spokojniej patrząc na swoje odbicie w lustrze. Makijaż choć lekki rozmazał się na mojej twarzy, a włosy zaczęły się kleić.
- Z chłopakami Nie mów, że nie wiesz o co chodzi-odpowiedziała z uśmieszkiem. Chciałam powiedzieć, że nie wiem o kogo może chodzić, ale wtedy dostała wiadomość. Szybko ją przeczytała i przewróciła oczami, po czym westchnęła i schowała telefon.
- Musze iść. Trzymaj to zmyje z włosów piwo- powiedziała podając mi buteleczkę. Przyjęłam ją, a ona poirytowana wyszła zamykając drzwi. Ciekawe co ją tak wkurzyło ?
Zrezygnowana i zmęczona rozebrałam się i wrzuciłam sukienkę do kosza na brudy. Pranie robią jutro, więc akurat trafiłam. Naga weszłam pod prysznic i puściłam gorącą wode. Pozwoliłam aby zmyła ze mnie piwsko i nerwy. Nie dam się tak upokarzać zwykłej szmacie. I co jeszcze ? A co do Daniela, to musze wreszcie o nim zapomnieć i tyle.  Ale o co chodziło Lucy ? Że niby u jakich chłopaków ? Jem ? On jest miły i zabawny, ale wątpie abym mu się spodobała. Nate odpada w przed biegach po tyn co widziałam na imprezie. Daniel ? Nie !!!  A może ???
               *************
Mam nadzieję, że się spodobał. Liczę na wasze szczere opinie. A,następny dam może w dziele lub w tygodniu. A jak nie to w piątek. Zobacze ile nauki będzie. Pozdrawiam i czekam na opinie :**
                                                                          -LoVe Is NoT GaMe

                                                              Rozdział. 2.
                - Hej jestem James,ale mów mi Jem- odezwał się szatyn stając przede mną. Ocknęłam się i przestałam wpatrywać w Daniela,który stał kawałek dalej pod szkołą i rozmawiał z Nate'm. Dlaczego z niego takie ciacho? 
Przenoszę wzrok na chłopaka stojącego przede mną. Ma niebieskie oczy,ale tak czyste jak ocean. A na jego twarzy pojawił się uśmiech, gdy tylko obdarzyłam go spojrzeniem. 
- Cześć. Jestem Izzy-odezwałam się spokojnym tonem. Kątem oka, widziałam jak Daniel wchodzi do szkoły. Nawet na mnie nie zerknął. Nienawidzi mnie ! A ja nie mogę przestać, o nim myśleć.Cały czas siedzi w mojej głowie. To męczące,ale nie umiem się go pozbyć. Cały czas się na niego gapię i wychodzę na idiotkę.... 
Kiedy dwa dni temu byłam w bibliotece i przeglądałam książki, natknęłam się na niego. Widziałam jak gadał o czymś do bibliotekarki, a potem podszedł do regału gdzie ja przeglądałam jakąś grubą księgę. Kiedy tylko mnie zobaczył jego wyraz twarzy się zmienił. Wyglądał jakbym go chciała zabić.Na prawdę. Wziął szybko jakąś książkę i zmył się.Zabolało mnie to, bo nic mu nie zrobiłam. Za co on mnie tak traktował ?....
- Jesteś nowa, tak ?-spytał James wpatrując się we mnie. Nie zdążyłam się odezwać, bo Lucy pojawiła się u mego boku i spiorunowała go wzrokiem. Jego spojrzenie,gdy przeniósł je ze mnie na nią zmieniło się. Z miłego na całkiem lodowate.
- Spadaj, ona jest ze mną-syknęła Lucy obejmując mnie jednym ramieniem.Byłam tak zaskoczona, że nic nie mówiłam.Patrzyłam raz na nią,raz na niego, gdy ci próbowali zabić się wzrokiem. Odchrząknęłam,a oni oboje zerknęli na mnie.
- Idziemy na stołówkę.-powiedziała dziewczyna i pociągnęła mnie w stronę szkoły. Spojrzałam przez ramię na Jem'a, który cały czas wpatrywał się we mnie.
- Miło było poznać-powiedziałam z lekkim uśmiechem i pozwoliłam się pociągnąć do szkoły. Lucy była zdenerwowana, czułam to i widziałam. Ściskała moje ramię, aż bolało i była cała napięta. 
- Nie lubisz go,co?-spytałam w stołówce, gdy sięgała po tacę. Wzruszyła ramionami i nałożyła sobie sałatki. Zrobiłam to samo i poszłam za nią do stolika. Szara stołówka nie poprawiała nastroju, ale przynajmniej jak w mojej starej szkole panował tu gwar głosów. Nastolatki śmiali się, kłócili i plotkowali. Jak w normalnej szkole. Szkoda, że to jednak poprawczak.Spojrzałam na Lucy, która próbowała się uspokoić jedząc sałatkę.
- Dlaczego go tak nie lubisz ?-spytałam po chwili ciszy. Spojrzała na mnie swoimi brązowymi oczami i powiedziała spokojnie :
- Jesteś nowa Izzy i nie znasz jeszcze ludzi. Poznasz to zrozumiesz. A Jem nie jest taki milutki jak myślisz- patrzyłam jej w oczy i czułam, że nie kłamie,ale ten chłopak wydawał mi się miły.
- A poza tym widziałam,że przeszkodził ci w wzdychaniu do blondasa-dodała pokazując na mnie widelcem na którym miała kawałek sałaty. 
- Nie prawda-zaprzeczyłam od razu, choć wiedziałam, że się rumienię. Głupie poliki ! 
- Przecież widzę, że ci się podoba. Ale dam ci radę. To dupek i nie warto o nim myśleć-powiedziała i spojrzała za mnie. Odwróciłam się i zobaczyłam,jak Daniel wchodzi z Nate'm do stołówki. Nasze spojrzenia się spotkały, a on wpatrywał się we mnie. Nie chcąc dać mu oznak, że mi się podoba odwróciłam wzrok i zaczęłam jeść swoją porcję sałatki. Dlaczego tym razem obdarzył mnie spojrzeniem ? Jakiś żart ? Co on wymyślił?
- Siostrzyczko fajny fryz. To tu są fryzjerzy ?-odezwał się Nate stając przy naszym stoliku, a obok niego Daniel. Ciągnął za włosy siostry,a ta była tym zirytowana. Nie patrzyłam na niego tylko na sałatkę. Jednak niemal widziałam,jego chamski uśmieszek.
- Dzięki. Gratulacje dla Izzy- powiedziała Lucy z szerokim uśmiechem wyszarpując swoje włosy z jego palców. Podniosłam wzrok na dziewczynę, chcąc jej przekazać, że nie chcę pochwał,ale było za późno.
- Może z moimi i Daniela też byś coś zrobiła-zwrócił się do mnie Nate, a ja spojrzałam na niego.Nie rozumiem co chciał zmienić.Miał bardzo fajny fryz, a włosów Daniela to bym nie dotykała. Te jego miękkie blond włosy jak u anioła. Pasowały mu, choć nie wiem czy do charakteru.
- Od moich włosów trzymajcie się z dala-odezwał się chłodno Daniel. Czemu jego głos wydaje mi się znajomy? Przecież znam go od nie dawna, a czuję jakbym wcześniej go spotykała, To dziwne.
Nie odpowiadam, bo czuję dreszcze na plecach. O nie, nie tu ! Nie mogę wyjść na wariatkę ! Dyskretne rozglądam się i widzę cień schodzący po suficie.  Spuszczam głowę i staram się głęboko oddychać. Nie podejdzie. Nie podejdzie- powtarzam wciąż. 
Czuję,jak coś ciągnie mnie za nogawkę. Zerkam dyskretnie i wstrzymuje oddech. Cień uczepił się mojej nogi i wbił w nią pazury. Poczułam kłujący ból w kostce, ale tylko przygryzłam dolną wargę. Nie pokaże się jako wariatka. 
- Izzy wszystko okej ?-spytała Lucy dotykając mojego ramienia. Cień momentalnie puścił nogę i wycofał się. Odetchnęłam głęboko i spojrzałam na przyjaciółkę. Chłopaki gdzieś zniknęli i dobrze.
- Tak.Trochę mi się zakręciło w głowie-skłamałam. Ból w kostce już znikał,a ja próbowałam uspokoić drżenie rąk. Co ja im zrobiłam ? Niech mi dadzą spokój !
                                                    ********************************
              Weszłam na ścieżkę na cmentarzu. Miałam na sobie piżamę. Skąd ja się tu wzięłam ? Wiatr owiewał mi twarz i sprawiał, że przechodziły mnie dreszcze. Szłam dalej ścieżką, nie mogąc zawrócić. Pełno starych grobów. Niezadbanych, poniszczonych i zasypanych liśćmi. Koło jednego z nagrobków stał posąg anioła, trzymającego miecz nad sobą jakby szykował się do ataku. Twarz anioła była zimna, jak kamień z,którego został wykuty. Powoli podeszłam do grobu. Ciemność utrudniała mi widoczność. Księżyc schował się za chmurami i nie chciał nic dać światła. Potknęłam się o kamień, ale złapałam równowagę. Zaklęłam pod nosem. Mogliby zadbać o cmentarz. Jest coś takiego jak szacunek dla zmarłego. Ale w poprawczaku chyba nie ma czegoś takiego jak szacunek. Do kogokolwiek czy czegokolwiek. Pewnie pochowano tu to ludzi z czasów wojny. Ciekawe na co poumierali. Od strzału ? Głodu ? Choroby ? A kobiety może od wykorzystywania ich ? Wzdrygnęłam się na to myśl. Nie wyobrażam sobie jak czuły się dziewczyny w tamtych czasach. Musiały chować się przed żołnierzami wroga i brudzić jak świnie, aby ci ich nie wykorzystali.To okropne. Pani od historii w mojej poprzedniej szkole opowiadała, jak dziewczyny brudziły się całe błotem i czymś gorszym, aby ich nie dotykali. Opowiadała jak żołnierze bezkarnie wyciągali młode dziewczyny i kobiety z domów na ulicę i gwałcili. Nie obchodziło ich nic. Robili to dla swojej przyjemności. Najgorsze, że były to często gwałty zbiorowe. Kiedy słuchałam pani miałam dreszcze i nie mogłam zrozumieć jak można takie coś robić, Nadal nie rozumiem ! Tacy ludzie to potwory ! I kiedy teraz przypomniałam sobie to znowu ogarnął mnie smutek. Dobrze, że nie żyję w tamtych czasach. Zabiłabym się gdyby takie coś mnie spotkało. A te kobiety doświadczały tego nie raz chyba,że wykrwawiły się na śmierć, albo wdało się zakażenie. A to nie było rzadkie.
Ocknęłam się potrząsając głową. Uklękłam przy grobie i odgarnęłam liście z nagrobka. "SEBASTIAN BRIEL". Ciekawe czy to był żołnierz czy zwykły nastolatek ? Jak zginął ? Oczyściłam grób, ale nie było daty śmierci. Nic prócz jego imienia i nazwiska.Może  nie wiadomo kiedy zmarł....
 Nagle usłyszałam. jakby coś się odłamywało. Spojrzałam w górę, na posąg i przeraziłam się. Był na nim cień, który.... wyszczerzył do mnie swoje kły. Nie zdążyłam uciec, bo posąg momentalnie przygniótł mnie do ziemi. Moje plecy zderzyły się z twardą ziemią. Ciężka rzeźba anioła przygniotła mnie, a ja czułam jej ciężar na każdej części ciała. Wierzgałam nogami, ale nic to nie dało. Moje ręce przygniotły ramiona anioła. Strasznie bolało oddychanie, bo moją klatkę piersiową przygniatał jego ciężki tors. Z trudem brałam kolejne oddechy. Cień usiadł zadowolony na przewalonym posągu dodając ciężaru. A myślałam,że one nie ważą. 
Patrzyłam przerażona jak wyszczerza kły i pochyla się nade mną. Próbowałam uciec, ale na marne. Jego kły zbliżyły się do mojej szyi i zatopiły w niej. Poczułam ogromny ból i krzyknęłam pozbywając się resztek tlenu z płuc. Cień, a raczej zjawa zaczął szarpać moje gardło. Czułam ciepłą krew płynąca z rany po moim ramieniu. Zaczęło mi się robić słabo, a wtedy zjawa oderwała się od mojej szyi. Spojrzała na mnie samymi oczodołami przekrzywiając głowę na bok. Jakby oceniając swoje dzieło.Po chwili jednym szybkim ruchem wbiła kły w drugą stronę szyi, a ja poczułam, że tracę wszelki siły. Życie ze mnie uchodzi !...
                                                *************************
                Stałam pod drzwiami sali do lekcji wychowania fizycznego. Czyli budynku, który wyglądał jak kościół.  Po koszmarze nocnym obudziłam się cała spocona i drżąca. Nie mogłam się uspokoić. Siedziałam na łóżku rozglądając się po pokoju. Nie zasnęłam już tylko siedziałam tak. Co to miało być ? Czułam się jakby to była prawda. Ten ból był tak realny. Jak to mógł być sen ?! Kiedy dotknęłam swojej szyi była cała i gładka, bez żadnych szram. Ale co jeżeli kolejnym razem umrę we śnie ? Co wtedy ? Przecież te cienie czekają na moją śmierć ! Tylko dlaczego po prostu mnie nie zabiją tylko bawią  się mną. Co ja jestem winna? A może one się mszczą za Aleksa ??? Ale to przecież cień go zabił nie ja !!! Jakim prawem chcą mnie wykończyć ?! Ja nie daję rady, Psychika mi siada. Mam ochotę załatwić to za nich. Przestać się męczyć!!!
- Daniel Briel siłownia-powiedział nasz opiekun pan Scott. Otrząsnęłam się czekając aż mnie wywołała. Wiem,że jest tu basen i błagałam w duszy, aby tam mnie przydzielono.Mogłabym odreagować w wodzie. Zawsze to mi pomagało.
-Lucinda Bane basen. Nathaniel Bane siłownia- powiedział trener znużonym głosem. Nate i Daniel zadowoleni weszli do budynku, a za nimi Lucy,która także wydała się usatysfakcjonowana przydziałem. Proszę basen, proszę basen-powtarzałam jak mantrę ściskając ręce w pięści. Nie było zbyt ciepło, a on to przedłużał. Po nocnym koszmarze miałam dość dworu i zimna. Chciałam się znaleźć w wodzie i pomyśleć.
- Isabell Cames..... basen-powiedział po chwili, a mi ulżyło. Jedna dobra rzecz ! Chociaż tyle. Weszłam do środka i skierowałam się do drzwi z napisem "Szatnia damska basen". Stanęłam przy szafce z moim numerem i wyjęłam niebieski kostium. Szybko przebrałam się w niego i związałam włosy w koński ogon. 
Wyszłam na basen i wdychałam. Zapach chloru roznosił się w powietrzu.Uwielbiałam ten zapach. Rozejrzałam się. Basen miał 25 metrów czyli taki na jakim zawsze pływałam.  Okna duże i wysokie dawały światło,a woda się mieniła w świetle słonecznym, którego nie było za dużo. Stanęłam w rzędzie gdzie czekali inni. Było parę dziewczyn i chłopaków, którzy na oko nie byli nowi jak ja.
- Pierwsza grupa zająć miejsca-odezwała się surowa trenerka zimnym tonem. Gwizdnęła jakby chciała nam zniszczyć bębenki. Zajęłam miejsce i czekałam na sygnał. Po mojej prawej była Lucy, która szczerzyła się do mnie. Jak zawsze piękna. A po lewej niski chłopak z brązowymi oczami. Wyglądał niewinnie. Co mógł przerąbać ?
 Równo z gwizdkiem wleciałam do wody i zaczęłam płynąć. Moje ręce wiedziały same co robić, ja nie musiałam się o to martwić. Pozwoliłam sobie na chwilę odetchnienia. Ten sen to tylko sen. Nie mogę non stop bać się tych cieni. One nie mogą mnie zabić. Gdyby mogły już by to zrobiły. Udają, że są wielkie i potężne, ale nie mogą mi nic zrobić. Chcą żebym się ich bała. A ja nie chce im dać tej satysfakcji.
- Wygrywa Isabell!-krzyknęła trenerka gdy dotknęłam ścianki, chcąc dalej płynąć. Tak szybko ? Nie chce wychodzić. Jednak widząc,że wszyscy to robią musiałam wyjść. Niechętnie wspięłam się na drabinkę i wyszłam z wody. Muszę się tego trzymać. Nie dam im się nastraszyć na śmierć!
  - Popisówko lepiej uważaj-powiedziała jakaś blondynka zatrzaskując drzwi mojej szafki, omal nie z moimi palcami.
- Takie jak ty źle kończą-dodała złośliwie. Nie wiem czy ona myślała, że zabije mnie wzrokiem ? Dobre sobie. Chciałam się odezwać, ale Lucy była szybsza.
- A takie jak ty w burdelu. Upss to już się stało- odgryzła się Lucy, Dziewczyna spojrzała na nią i uśmiechnęła się chamsko.
-Przynajmniej mnie ktoś chce przelecieć Lucy, nie to co ciebie-powiedziała, a ja nie wierzyłam, że ona to powiedziała. Sama nazwała się dziwką,To normalne ?
- Jakaś ty głupia. Aż mi cię szkoda. Lepiej spadaj Marry-powiedziała pokazując jej kciukiem tylne drzwi. Marry coś mruczała pod nosem i wyszła.
- Czy ona sama nazwała siebie dziwką ?-spytałam z niedowierzaniem powstrzymując śmiech.
- Bo nią jest.Trafiła tu ,bo pobiła swojego klienta kiedy ten nie chciał jej zapłacić.-odpowiedziała z uśmiechem Lucy wycierając włosy. Nie mogłam powstrzymać śmiechu.
- Żartujesz ?-spytałam,a ta pokiwała głową. Ludzie co to się dzieję? W życiu nie oddałabym się za pieniądze. A ta laska jeszcze się tym szczyciła. To nienormalne !!!
          Wyszłam z szatni zamyślona. Nie mogę dawać się tym cieniom czy zjawom. Zwał jak zwał. Muszę coś wymyślić, aby się ich pozbyć ! Tylko jak ? Właśnie...
Nagle zderzyłam się z kimś i upadłam na ziemię na niego. Spojrzałam zaskoczona na... Daniela ! Szlak. Szybko wstałam i wymamrotałam przeprosiny. Patrzyłam na swoje buty, nie chcąc widzieć jego wkurzonej twarzy.
-Spoko.-powiedział miłym głosem. Czy ja na pewno wpadłam na Daniela? Tego chamskiego Daniela ? Podniosłam wzrok i nasze spojrzenia się spotkały. Nie widziałam w nich złości. Właściwie nie widziałam nic. Uśmiechnął się lekko, ale nie chamsko. Odwzajemniłam uśmiech nieśmiało.
-Wiesz, że mogę cię oskarżyć o prześladowanie?-spytał z szerszym uśmiechem.
- Nie prześladuję cię. Ja tylko...- zaczęłam się tłumaczyć, ale on mi przerwał swoim śmiechem. Śmiechem,który skądś znałam.
- Jak zawsze się tłumaczysz.To był żart-powiedział szeroko uśmiechnięty. Czy ja śnię? Gdzie ten Daniel,który pokazał mi środkowy palec? Ten,który nie odzywał się do mnie i unikał mnie ? Co się stało, że nagle jest miły i odzywa się ?
- Ej na serio to był żart. Wyglądasz blado, będziesz mdleć ?-zapytał robiąc krok w moją stronę, a ja pokiwałam głową i uśmiechnęłam się.
- Wygrałaś ?-spytał zmieniając temat. Na szczęście. Dobrze, że nie musiałam się tłumaczyć. Czy on się domyśla ???
- Yyyy Tak-odpowiedziałam po chwili.Boże robię z siebie idiotkę !
- Jak zawsze wygrywasz-skomentował z szerokim uśmiechem. Chciałam się spytać skąd wie, ale wtedy pojawił się Nate, a twarz Daniel zmieniła się znowu w zimną. Bez słowa odszedł z kumplem, a ja zostałam sama. Skąd wiedział ? Dlaczego mówił tak jakby znał mnie dużo wcześniej ??? Co to ma być ? Nie rozumiem. Wcześniej był zimny i chamski, a teraz był miły. Dopóki nie pojawił się Nate. O co chodzi ???
                                                 ********************************
                    Szłam po terenie poprawczaka. Nie mogłam zasnąć, a nogi same mnie niosły. Nie mogę przestać myśleć o dziwnym zachowaniu Daniela. Co się stało, że tak się zmienił ? Dlaczego normalnie ze mną gadał i żartował ? Czemu, gdy pojawił się Nate z powrotem zrobił się chłodny? Nie rozumiem nic, a muszę sama się przyznać, że chyba się zakochałam. Ale to nienormalne. Nie chciałam mieć nic wspólnego z chłopakami, nie w takich relacjach. Nie po wydarzeniach z Aleksem.  A tu proszę zakochuję się w chłopaku, który nawet nie wiem jaki jest. Raz chamski i chłodny, a kiedy indziej miły i zabawny. No i to wrażenie, że go znam ? Dlaczego mam takie uczucie? 
Nie powinnam o nim myśleć, ale nie umiem. Może on jest dobry, a tylko udaję chamskiego. W końcu jesteśmy w poprawczaku. A tu jak jesteś miły to po tobie. Może on jest na prawdę cudowny. a nie chamski. Tylko jak mam się o tym przekonać, skoro ledwo co z nim zamieniłam parę zdań.
 Nawet nie zorientowałam się kiedy znalazłam się na cmentarzu. Rozejrzałam się. Było przerażająco podobnie jak we śnie. Ale to był tylko koszmarny sen, tak? 
Podeszłam bliżej do posągu anioła i zaczęłam mu się przyglądać. Nic nadzwyczajnego.... No i wykrakałam.
 Posąg przechylił się i omal na mnie nie spadł, ale ktoś odciągnął mnie. Wylądowałam na ziemi kawałek dalej, a on na mnie. Przerażona krzyknęłam, ale zamknął mi usta ręką. Drugą rękę trzymał na piersi co mnie przeraziło,ale chyba zrozumiał, bo zabrał dłoń i oparł ją przy mojej głowie. 
- Nie krzycz,dobrze ?-spytał, a ja rozpoznałam głos. Jego blond włosy wystawały za kaptura.
-Daniel ?-powiedziałam cicho gdy zabrał dłoń. Kiwnął głową wpatrując się we mnie. W jego oczach widziałam troskę i zmartwienie. Nie pasowało mi to do niego.
- Wszystko w porządku ?-spytał z niepokojem w głosie.Kiwnęłam głową. Leżeliśmy tak chwilę, a ja czułam ciepło jego ciała na sobie. Chciałam, żeby mnie pocałował,ale chyba nie miał zamiaru tego robić. Poczułam coś twardego, na moim udzie,ale nie wiedziałam co to i wolałam nie pytać.
-Lepiej stąd idźmy-odezwał się Daniel wstając ze mnie. Poczułam chłód ziemi pod sobą i wiatr na mojej twarz. Daniel podał mi dłoń, a ja wstałam z jego pomocą. Zachwiałam się, a on objął mnie. Złapałam równowagę, ale nie chciałam, aby mnie puszczał. Kiedy mnie dotykał przechodziły mnie przyjemne dreszcze i czułam ciepło w całym ciele.
- Dasz radę ?-spytał przyglądając mi się chcąc ocenić mój stan.Kiwnęłam głową, a on powoli mnie puścił.
- Chodźmy-powiedziałam i ruszyłam przez cmentarz. Szedł obok mnie patrząc przed siebie.
- Widziałeś to na posągu ?-spytałam po dłuższej chwili, gdy doszliśmy na parking. Zerknął na mnie.
- Nic nie widziałem.-odpowiedział chłodno.
- Ale...ten cień...ja-zaczęłam się jąkać.Świetnie zrobiłam z siebie wariatkę, powinnam siedzieć cicho.
- Wymyśliłaś sobie coś-powiedział i odszedł ode mnie. Zostawił mnie samą w nocy na parkingu tuż przy cmentarzu. Cóż za dżentelmen!.....
                                                           ***********************
                  Wiem duża przerwa,ale tak to jest. Dużo nauki i sprawdzianów. Mam nadzieję, że się podoba. Za błędy przepraszam. Następny dodam w piątek. I będę tak robić, że rozdział będzie się pojawiał w każdy weekend. Mam nadzieję, że się nie gniewacie. Czekam na wasze opinie :) :*
                                                                             
                                                                                            - LoVe Is NoT GaMe

                                         Ogłoszenie

Założyłyśmy razem grupę na Facebooku i bardzo was prosimy o udzielanie się. Będzie nam bardzo miło. Chcemy, aby stronka była naprawdę fajne, ale musicie się na niej udzielać. My nie gryziemy, a każdy komentarz cieszy (nawet negatywny) :* Prośmy was zajrzycie :* 
        

https://www.facebook.com/pages/Jestem-t%C4%85-co-igra-z-ogniemJestem-t%C4%85-co-wybra%C5%82-anio%C5%82/836717633017219?notif_t=page_new_likes

        To nowa historia nie opowiadanie. Wymyśliłam ją jakiś czas temu, ale dopiero teraz postanowiłam wstawić. Mam nadzieję, że się wam spodoba. Miłego czytania :D
                                                  Rozdział. 1.
                  Szłam przez parking poprawczaka szybkim krokiem. Moi kochani rodzice postanowili mnie nie odprowadzać do drzwi. Kazali wysiąść z samochodu, pożegnali się, a potem szybko odjechali. Jakbym nie wiedziała, że się mnie wstydzą. Kto chciałaby córkę, która jest zamieszana w morderstwo, a w dodatku gada o jakiś niestworzonych postaciach ? Sama miałam siebie dość. Po tym wszystkim nie chciało mi się żyć. Wiedziałam, że to moja wina. Śmierć Aleksa. Wiedziałam, że ja zawiniłam, a wyrok sądu i spojrzenia ludzi potwierdzały to. Zawsze moi rodzice mówili, że zrobią wszystko aby mnie ochronić, ale tu im się nie udało. Nie dali rady i nie winię ich tylko siebie. 
Całe wakacje spędziłam na chodzeniu do psychologa, wizytach na komisariacie i w sądzie. Po prostu wakacje marzeń ! I jeszcze te okropne pigułki,które musiałam brać, po protu koszmar. No i najgorsze te przerażające cienie, które mnie nawiedzały. Rozmawiałam o nich z doktorem, ale jak to on ładnie ujął "Masz traumę po przeżyciach i tak broni się twój mózg," Tylko, że ja wiem, że to nie moja wyobraźnia. To jest zbyt realistyczne aby mogło być wytworem mojej głowy. Te ich "dłonie", krzyki i jęki. Szarpanie moim ciałem. To, że mnie dotykają i szarpią nie jest wytworem mojej wyobraźni!!!
Pojawiły się tamtej nocy z Aleksem. Pamiętam jak dostał nożem, a ja idiotka wyjęłam nóż i szlochałam gdy on umierał. Nic nie zrobiłam ! Nic!!! Klęczałam tam i płakałam gdy on konał w męczarniach.  Dopiero gdy przyjechała policja ocknęłam się. Oczywiście,że na nożu były tylko moje ślady to od razu uznano mnie za podejrzaną. Po całym śledztwie, wizytach u psychiatry i w sądzie uznano mnie za winą,ale, że to był wypadek. No i tak dostałam 3 lata w poprawczaku. Przepraszam zakładzie dla trudnej młodzieży. Ludzie jak to brzmi ?! Ciekawe jacy inni tu będą i za co ?
Oczywiście dlatego,że mówiłam tak cały czas doktorowi przepisywał mi nowe leki po których czułam się coraz gorzej. Było mi niedobrze,nie mogłam się wyspać no i kręciło mi się w głowie, więc aby przestał mnie truć zaczęłam kłamać jak umiałam. No i udało się. Tydzień temu pozwolił mi je odstawić. Ale i tak musiałam tu trafić. Ciekawe, czy ktoś będzie o mnie myślał z mojego dawnego życia ? Hmm pewnie nie... Ehhh bywa....
- Panno Cames raczy pani zrobić to co cała reszta-odezwał się surowym tonem pan Scott nasz opiekun. Dość stary facet o krótkim siwych włosach i umięśnionej (jak na swój wiek) posturze.
Co ja miałam zrobić !? Rozejrzałam się po reszcie nowych skazańców. Była tu typowa blondynka ubrana w różowe ciuszki i chłopak o włosach czarnych jak węgiel. Mmm ciacho z niego trzeba przyznać... No i paru innych, którzy niczym się nie wyróżniali. Spanikowana patrzyłam na plakietkę naszego opiekuna myśląc gorączkowo czego chciał.Wtedy chłopak szturchnął mnie łokciem i pokazał na pudło stojące przy opiekunie."PRZEDMIOTY ZAKAZANE". No a jakby inaczej.
Spojrzałam do środka pudła: żyletki, noże, scyzoryki, komórki....itp. Chwila komórki ??? Żarty sobie robicie ! Nie ma mowy!
-Lepiej wyrzuć wszystko, oni cię tu przeszukają do naga-odezwał się chłopak stojąc obok mnie z uśmieszkiem. Kiwnęłam posępnie głową i niechętnie wyciągnęłam telefon z kieszeni dżinsów. Wyłączyłam go nie sprawdzając wiadomości i wrzuciłam do pudła. No świetnie jak w średniowieczu ! Co im komórki przeszkadzają ? Jak ja mam tu wytrzymać ? Wszystko takie szare. W oknach kraty, na murze poprawczaka jest drut kolczasty. Prócz tego widziałam dorosłych chodzących w tą i z powrotem. To poprawczak czy więzienie !? W sumie to taki więzienie, dla nie pełnoletnich. Trzeba będzie to ogarnąć. W sumie nie powinnam się odzywać. Większość ludzi ma mnie za morderczynię, a ja się z nimi chyba zgadzam, Nic nie zrobiłam aby go uratować ! Nic! Głupia wyjęłam nóż, chociaż uczyłam się, że nie wolno tego nigdy robić.....
- Dobrze. Oto wasze rzeczy.- powiedział pan Scott i dał każdemu nasze torby.A no tak je też przeszukano nim pozwolono nam je zabrać. Prócz mojej torby jest na niej gruba książka, plan lekcji i zajęć obowiązkowych. Podał każdemu klucz z jego numerem pokoju, a potem bez słowa odszedł. Cudownie ! Jak my mamy trafić? Jestem tu pierwszy raz, a budynek jest naprawdę duży. Jak mam trafić do pokoju numer.... "13".  Stałam przy pudle myśląc co robić, aby się nie ośmieszyć. Wiedziałam, że nie będzie łatwo. Blondynka barbie przepchnęła się obok mnie i dumnym krokiem weszła do budynku ze swoją torbą. Oczywiście różą. Co za lalka ! Typowa barbie. Duże cycki, długie nogi, nienaganna figura, super włosy i ciuchy jak od projektanta. Co ona zrobiła, że tu trafiła ? Okradła sklep ? A może ktoś sprzątnął jej ulubioną parę butów i go za to zabiła ? Takie laski umieją się pobić o głupie kolczyki. Mnie nigdy nie kręciło do takich ciuchów czy biżuterii. Nosiłam zwykłe dżinsy, bluzki i nie raz sukienki, ale to odświętnie. Nie lubiłam pokazywać swoich nóg.  Ta to nie ma się czego wstydzić...
- Jestem Nate-odezwał się chłopak. Ughh to on jeszcze nie poszedł ?? Czułam się przy nim dziwnie i zestresowana. Nie należałam do dziewczyn, które często mają kontakty z płcią przeciwną. Zawsze byłam przy nich nieśmiała. Aleks był wyjątkiem. Jak go poznałam od razu go polubiłam i zaufałam. Była dla mnie naprawdę ważny!  Czułam coś do niego,a nie umiałam powiedzieć czy to tylko przyjaźń czy coś więcej. Nigdy się nie dowiem co on o mnie myślał.
Odwróciłam się do chłopaka, który przedstawił się jako Nate. Uśmiechał się do mnie szeroko. Jego brązowe oczy wpatrywały się we mnie, a ja czułam się coraz bardziej nieswojo. Jak ciacho się na ciebie tak gapi to masz od razu rumieńce. Tak jak ja teraz. Szlak!
- Jestem Isabell-przedstawiłam się i nawet zdobyłam na lekki uśmiech,
- Więc Izzy pomóc ci trafić do pokoju. Jestem dobrym przewodnikiem-zaproponował. Nie to. że był zły, ale chciałam już aby sobie poszedł. Nie byliśmy w szkole tylko w poprawczaku ! A ja nie miałam zamiaru zawiązywać tu żadnych specjalnych znajomości.
- Nie dzięki, trafię sama-powiedziałam chłodno. Szlak mogłabym być choć trochę milsza. Jego uśmiech zmalał.
- No dobrze. Jak coś to jestem do usług. Pokój 23-powiedział i odszedł do budynku. Po co on mi mówił numer jego pokoju? Co on myślał, że chce się zabawić z poprawczaku ?! Ludzie czemu faceci mają w głowie tylko jedno ? Czy oni nie umieją o niczym innym gadać ?
Westchnęłam poirytowana i spojrzałam w zachmurzone niebo. Zaraz będzie padać stwierdziłam po chmurach. Zebrałam się w sobie i zacisnęłam dłonie w pięści. Dam radę, dam radę.  Wzięłam torbę i ruszyłam do budynku, 
W środku nie było lepiej. Szare ściany. Było chłodno,a lampy na sufitach nie dawały za dużo światła. Ruszyłam korytarzem szukając drzwi z numerem 13. 
W końcu je znalazłam. Otworzyłam je i weszłam. Cóż powiedzieć pokój jak pokój w poprawczaku. Zielonkawe ściany, łóżko z białą pościelą, biurko i lampka na nim. Była też komoda na ubrania oraz drzwi do łazienki. Przynajmniej łazienkę mam swoją. Położyłam klucze, książkę i plan na biurko,a torbę rzuciłam obok komody. Potem się rozpakuję. Usiadłam na łóżku, a sprężyny zaskrzypiały. A czego by się spodziewać? Raczej nie luksusów. Co ja mam zrobić?Rozejrzałam się po pokoju i podeszłam o okna. Normalne bonus. Mam widok na cmentarz. Świetnie. Miejsce,którego nienawidzę, bo tam jest najwięcej tych zjaw będę teraz widzieć co dzień. Jak ja nienawidzę tych zjaw!
Westchnęłam poirytowana i podeszłam do biurka. Książka,którą dostaliśmy to "Zbiór zasad i obowiązków". No jakby inaczej. To ma chyba 1000 stron. Nie no czytam książki, ale nie durne zasady. Może kiedyś się do tego zabiorę.Może.....
Przeszedł mnie zimny dreszcz po całym ciele, a włosy na karku stanęły dęba. Spięłam się cała... Nie, nie dajcie mi spokój ! Zobaczyłam jak pod drzwiami wpełza cień.Cały czarny jak otchłań, Tylko pazury,którymi drapał podłogę wyróżniały się.  Zaczęłam się przerażona cofać, nie mogąc oderwać od niego wzroku.Moje plecy boleśnie zderzyły się z parapetem, a ja syknęłam. Cień dotarł do nogawki moich spodni. Znów zaczął wydawać te straszne dźwięki. Tysiąc razy gorsze od drapania po tablicy paznokciami. Moje bębenki chciały pęknąć. Zaczął wchodzić po mojej nodze, wbijając w nią boleśnie pazury. Jęknęłam i zaczęłam wierzgać nogami chcąc go zrzucić. 
-Wynoś się!-krzyknęłam i próbowałam oderwać go od mojej nogi. W końcu kopnęłam nogą do, której się uczepił w ścianę, a ten przez nią przeniknął i zniknął. Odetchnęłam z ulgą i złapałam się za nogę. Ała! Usiadłam na łóżku i podciągnęłam nogawkę dżinsów. Były ślady po pazurach, ale już znikały, choć doszły do krwi. Zawsze tak było. Rany po nich bardzo szybko się goiły. Spuściłam nogawkę i rozmasowałam nogę. Ile można ? Czego one chcą !? Ja już tego nie wytrzymuje !  
                                                              **************************
                      Zwlekam się łóżka. To drugi dzień mojego pobytu w poprawczaku. Niestety tutaj też nie mogę pospać. Za chwilę mam pierwszą lekcje. Podchodzę do planu lekcji i patrzę co mam pierwsze. Fizyka. Bosko ! Przedmiot, którego nigdy nie umiałam. Podchodzę do komody i ubieram czyste ciuchy, Czarną bluzkę i dżinsy. Czeszę włosy w lustrze w łazience. Swoją drogą łazienka nie jest najgorsza. Mam prysznic, umywalkę i toaletę. No i lustro. Nawet całe! Nie jest tak strasznie brudno, więc da się przeżyć. 
Spojrzałam na swoje odbicie w lustrze. Wyglądałam jak zwykle. Duże zielone oczy, brązowe włosy do połowy pleców, twarz jak zawsze blada. No i lekkie wory pod oczami. Kiedy ja się ostatni raz wyspałam ? Chyba przed śmiercią Aleksa. Odwróciłam wzrok od odbicia w lustrze i wyszłam z łazienki. Wzięłam książkę od fizyki i pierwszy lepszy zeszyt i wyszłam z pokoju. Szlak ! Jak mam trafić do szkoły ? Internat jest w innym budynku, a ja za bardzo nie wiem jak wczoraj trafiłam do pokoju.
- Kocie pomóc ci ?-odzywa się dziewczyna za mną. Jest piękna. Ma długie nogi i figurę modelki. Czarne włosy i brązowe oczy. Jest bardzo podobna do tego chłopaka z wczoraj.... jak on miał.... Nate!  Ubrana w dżinsy i top z dużym dekoltem. Oczywiście czarne.
- Jestem Lucy-dodaje z uśmieszkiem jak Nate'a.
- Isabell i nie jestem kotem-odpowiedziałam chłodno. Nienawidzę jak ktoś mówi do mnie "kocie". Nie jestem kotem! Mam 17 lat !
- Aa. To ciebie poznał mój braciszek. Wpadłaś mu w oko Izzy- powiedziała Lucy. Czyli to rodzeństwo. I są razem w poprawczaku. Dziwne! Ale spoko co mi do tego....
- Nie obrażaj się. Choć oprowadzę cię- powiedziała i wzięła mnie pod ramię. Byłam tak zaskoczona, że nawet się nie sprzeciwiłam.  Może to dobry pomysł. Przynajmniej nie zgubię się. 
-Jesteśmy przy budynku szkolnym. Wybudowany w bla, bla, bla wcześniej niż II wojna światowa. Podobno wcześniej był to burdel-powiedziała Lucy kiedy szłyśmy obok dużego szarego budynku z popękanymi murami. No i oczywiście kratami w oknach.
- To chodźmy na lekcje-zaproponowałam. Spojrzała na mnie i uśmiechnęła się.
- Nie. Jeszcze się nie zaczęły. Pokaże ci boisko przynajmniej ono nie jest w takim stanie-powiedziała dziewczyna i pociągnęła mnie za sobą.
Boisko faktycznie było lepiej zadbane. Choć nie tak jak w moim dawnym liceum. Trybuny miały większość krzesełek, a trawa była skoszona. Opadłam na krzesło obok Lucy, a ona patrzyła w niebo. Dzisiaj choć trochę przebijało się słońce. Była na prawdę piękna.Ciekawe za co tu trafiła. Rozejrzałam się i moją uwagę przykuł blondyn podparty o bramkę i rozmawiający z bratem dziewczyny.  Był na prawdę przystojny. Nie wiem co się ze mną działo, ale czułam, że go znam. Ale skąd ? W życiu go nie widziałam! Chłopak chyba dostrzegł, że się na niego gapię, bo również się na mnie spojrzał i uśmiechnął. Ten uśmiech wydawał mi się tak znajomy, że zakuło mnie serce. Skądś pamiętałam ten uśmiech,Ale skąd ? Uśmiechnęłam się do niego i patrzyliśmy tak na siebie przez dłuższą chwilę. Jego oczy sprawiają, że na twarz znów wypływa mi rumieniec, a serce kuje boleśnie....
Nagle jego uśmiech staję się chamski, a potem on.... pokazuje mi środkowy palec i odwraca się. Co ???Zawstydzona spuszczam wzrok na swoje dłonie. Co to miało być ? Co ja zrobiłam ? Idiotka! 
- Co do cholery ? A nie ważne chodź pokaże ci salę gimnastyczną-odzywa się Lucy ciągnąc mnie znowu. Ona też to widziała. Jaki wstyd ! 
- Ej Danielem się nie przejmuj. To dupek i tyle-powiedziała po chwili gdy szłyśmy do budynku, który wyglądał jak kościół. Na prawdę ! Duże okna, cały z cegły. Z witrażami. Ciekawe czy to kiedyś był kościół ? Lucy puściła mnie i podeszła do drzwi. Szarpała za nie i próbowała otworzyć, ale na nic. W końcu zrezygnowana odwraca się do mnie i mówi :
- Zamknięte. No i cię nie utopię-żartuje z szerokim uśmiechem- Ej żartuje. Nie jestem mordercą-dodaje podchodząc bliżej mnie.
- To mi ulżyło-mówię z uśmiechem.
                                                    *******************************
                   - No to gadaj. Jak tu trafiłaś co przeskrobałaś ?-pyta Lucy leżąc na trybunach i patrząc w niebo. Jej pytanie zatkało mnie. Nie chciałam mówić o tym co się stało na początku wakacji. Nie mówiłam o tym nikomu chyba, że ktoś sam się dowiedział. Co miałabym powiedzieć ?Na moich oczach ktoś lub coś zamordowało mojego prawie chłopaka ? Pewnie to brzmi bardzo normalnie.
Starałam się zapomnieć o tamtym i żyć dalej, ale teraz wspomnienia zaczęły mnie nachodzić i znów poczułam ten ból w sercu. Romantyczna randka z Aleksem. Nasze żarty. Trzymanie się za ręce. Potem całowanie z namiętnością w zaułku.Jego dłonie na moim ciele, a potem jak cień wbił w jego brzuch nóż. Jak upadliśmy, a on przygniótł mnie do ziemi. Jak potem trzymałam go w ramionach umierającego i jak wyciągnęłam nóż. Jego ostatnie spojrzenie....
Nie dość ! Nie wracaj do tego to nic nie da ! -znagliłam siebie. Nie powinnam myśleć o tym co było. To mi nie pomoże.
- Dobra... Twoje włosy. Przyznaj się jakiej farby użyłaś-odezwała się po chwili Lucy siadając i zaplatając końcówki moich włosów na palec. Odetchnęłam, że nie nalegała. Uśmiechnęłam się. To prawda uwielbiałam swoje brązowe włosy, które miały naturalnie jaśniejsze końcówki.
- Żadnej. Są takie naturalnie-odpowiedziałam. Jej czarne włosy są piękne. Proste i długie. Zawsze takie chciałam. Nie to,że moje lekkie loki mi się nie podobały, ale wolałam mieć proste włosy.
-Zazdroszczę, też bym takie chciała- przyznała lekko ciągnąc mnie za kosmyk.
- Twoje są piękne. Tak jak ty śliczna- powiedziałam z uśmiechem,
- Chola chola, czy ty mnie podrywasz ? Bo wiesz, lubię cię, ale nie jesteś moja liga-zażartowała uśmiechając się szeroko.
- Ani ty moją -powiedziałam
- Dobra. Słyszałam, że dobrze obcinasz, więc zrób mi taki fryz-powiedziała pokazując mi kartkę. Fryzura do ramion. Bardzo by jej pasowała, ale skąd ona wiedziała, że lubię obcinać włosy. Wiedzieli o tym tylko rodzice, bo nie raz ich obcinałam, moja dawna przyjaciółka Magda, która nie odzywa się do mnie od wakacji no i Aleks,ale on nie żyję. Więc skąd ?
-Skąd wiesz ?-zapytałam. 
- Przejrzałam twoje akta-odpowiedziała bez wahania patrząc mi w oczy. Czyli wie?
- Ale nie było nic dlaczego tu trafiłaś. Tylko "decyzja sądu"-dodała uspokajając mnie. Odetchnęłam z ulgą.  Ale nie miałam ochoty jej strzyc.Cały czas myślałam o dziwnym zachowaniu Daniela. No i ogólnie o nim.
- No to co ? Obcinaj-powiedziała podając mi kartkę.
- Nie mam nawet czym-broniłam się. Wyjęła nożyczki z kieszeni i podała mi je.
- Dawaj. -zachęciła mnie. Westchnęłam i wzięłam głęboki oddech. Spojrzałam na fryzurę na kartce i zaczęłam ciąć piękne i długie włosy Lucy.
-Bosko !Jesteś świetna !Dziękuje!-krzyknęła uradowana Lucy przeglądając się w lusterku. Fryzura faktycznie wyszła bardzo ładna i pasowała jej.
- Nie ma za co-powiedziałam oddając jej nożyczki z uśmiechem,
- Dobra, idźmy na fizykę, bo dostanie nam się-powiedziała rozradowana Lucy i wstała z trybun. Dostrzegłam na jej ramieniu podłużną bliznę. 
-Skąd ją masz ?-spytałam, nim zdążyłam ugryźć się w język. Spojrzała na swoje ramię, a potem na mnie.
- Pamiętasz jak na ciebie nie naciskałam ?-spytała,a ja pokiwałam głową- Więc wiesz-powiedziała i ruszyła po trybunach w stronę szkoły, a ja za nią....
                                                               ********************
                              Mam nadzieję, że się wam spodobał. To pierwszy rozdział, a jest około 20.Czekam na wasze komentarze. W tygodniu powinien pojawić się drugi, ale nic nie obiecuję. Miałam ten dać wczoraj, ale miałam depresję i nie mogłam się skupić. Przepraszam i mam nadzieję,że się spodoba :*
                                                                                                  -LoVe Is NoT GaMe

                                 Miłość

            Dla jednych przywodzi na twarz uśmiech i wspomnienia, a dla innych ból i łzy w oczach. Temat kontrowersyjny,bo dla jednych, jest czymś cudownym, a dla innych bólem. Ciężko powiedzieć...



 Jest cudowna,gdy dwie osoby czują ją do siebie. Jeżeli znajdzie się tą drugą połówkę to warto o nią walczyć. Nie można się poddawać. To na prawdę wspaniałe uczucie. Różnie się je opisuję : Motylki w brzuchu. uśmiechanie się na każdą rzecz kojarzoną z nim/nią, takie ściskanie w żołądku, gdy mówi 'Kocham cie", wieczny uśmiech gdy jest obok itd. 
To wspaniałe mieć osobę na której, zawsze można polegać. Ta osoba nie jest tylko gdy jest dobrze. Jest też gdy masz zły dzień, coś się wydarzyło. Chce abyś była/a szczęśliwy/a. Sam o siebie się nie martwi, ale bardzo martwi  się o nią/jego. Jeżeli jedno z nich cierpi drugie także. JEST Z TOBĄ NA DOBRE I NA ZŁE! 
Nie ma definicji to takiej miłości. Nie da się jej opisać jednym słowem. Jedni rozpisują się na kilka stron lub mówią godzinami inni nie umieją ubrać tego w słowa. To cudowne. Mieć kogoś na zawsze, kochać, ufać... PRZECIEŻ BEZ PRZYJAŹNI NIE MA MIŁOŚCI. Każda miłość to i przyjaźń ! Można się tak rozpisywać, ale sama nie jestem za dobra w tym. 
  Jeżeli masz te drugą połówkę, to walcz o nią. Nie ważne co się dzieje, WALCZ. Jeżeli wiesz, że to z nim/nią chcesz być do końca życia, to nie rezygnuj z powodu przeszkód. Niektórzy boją się związku na odległość. Jest strasznie trudny,ale jeżeli ufa się na 100% i kocha to warto! Nie poddawajcie się walczcie o miłość i marzenia. Musicie dążyć do ich spełnienia, bo samo nic się nie stanie. !

"Miłość to coś naprawdę pięknego
On żyje dla ciebie, ty żyjesz dla niego
I choć nie zawsze zgoda jest w domu
Nie oddasz go nigdy w życiu, nikomu
To cudne uczucie mieć kogoś blisko
Kogoś, kto znaczy dla ciebie wszystko
Kogoś, kto zrobi co tylko może
By tylko tobie z nim było dobrze
Ceń go nad życie i kochaj czule,
By on ci również mógł powiedzieć „dziękuję” "

      

Gorzej już jest,jeżeli druga nie odwzajemnia uczucia. Wtedy strasznie się cierpi. Widząc tą osobę chciałoby się podejść przytulić, ale nie można, bo ta osoba nie czuje tego co ty. Niestety tak też jest. Strasznie się wtedy cierpi. Samotność i ból doprowadzają to różnych rzeczy. Mogą doprowadzić do tragedii. Ale jeżeli ta osoba nie czuje tego co ty, to może powinnaś/eś spróbować zapomnieć o nim/niej. Nie warto być cały czas smutać i cierpieć. ŻYCIE MA SIĘ JEDNO. ŻYJ NIM TAK ABY BYĆ SZCZĘŚLIWĄ/YM.  Wiem teraz to pewnie będą słowa typu "A ty wiesz co to za ból ?" "łatwo powiedzieć"itp. Owszem wiem. Teraz już nie,ale przeżyłam to. Teraz myślę,że to nie była miłość. Cierpiałam, płakałam,ale w końcu zaczęłam ogarynać się.Miałam już tego dość. Starałam się nie myśleć. Wiem na początku to może być trudne. Ale nie można się poddawać na starcie. Jeżeli teraz nie udało się to może ktoś inny czeka na ciebie,bo cię kocha. Może nawet nie wiesz o tym. Ja wiem to strasznie boli takie uczucie, ale nie warto całe swoje życie przez nie marnować. ŻYCIE MA SIĘ JEDNO I NIE WIADOMO KIEDY BĘDZIEMY MUSIELI ODEJŚĆ Z TEGO ŚWIATA, WIĘC ŻYJ TAK ABY NA KONIEC MÓC POWIEDZIEĆ "BYŁO ZAJEBIŚCIE". 
Zamiast cały czas myśleć o nim/niej zacznij żyć. Zacznij spotykać się z przyjaciółmi,korzystać z życia (bez przeginania :)). Próbuj zapomnieć. Podobno czas leczy rany. Prawda jest taka,że nigdy do końca ich nie uleczy, ale pomoże. Z czasem przestaniesz tak odczuwać ten ból. Zaczniesz zapominać. A w szybszym może ci pomóc przyjaciel/przyjaciółka. Każdy  się sparzył lub sparzy,ale to nie powód by rezygnować. Jednemu uda się za pierwszym razem znaleźć tę drugą połówkę, a innym za 10! Ale nie można się poddać. To zbyt cudowne uczucie. Każdy powinien go doświadczać!!!
           Ja wiem niektórzy mówią, że miłość jest śmiercią, ale ja się z tym nie zgadzam. To właśnie początek życia. Kochać to nie znaczy niszczyć czy zabijać. Fakt można zostać zranionym, a to boli. Ale miłość to nie tylko motylki w brzuchu,uśmiechy,pocałunki, cudowne chwile to także niepewność,strach, czasem ból i zranienie, POŚWIĘCENIE. 
Niestety w naszych czasach ciężko o prawdziwą miłość, choć zdarza się !!! 
 JA KTO JA : NIGDY NIE MÓW NIGDY. MOŻE TERAZ NIE NADSZEDŁ TEN CZAS...... 
NA WSZYSTKO JEST CZAS I PORA...........